Strona · s. 2strona oryginału ↗
DZIEŃ WOLNOŚCI NA MAJDANIE NIEZALEŻNOŚCI CHWILA WIECZNOŚCI W KONTRAŚCIE DO CZASU
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
Mówiąc o formowaniu ukraińskiego rządu, ukraińskiej władzy — moje podejście było jasne i zrozumiałe. Miałem jedno kryterium. Pierwsza pozycja: na najwyższe stanowiska rekomendowałem tych ludzi, którzy stali na Majdanie za moimi plecami, którzy przeszli wszystkie próby wyborów parlamentarnych i prezydenckich. Chcę, żebyście usłyszeli: żadnych ludzi, poza tymi, których akcentował Majdan, we władzach ukraińskich nie było. To są ci ludzie, którzy sformułowali znaczące kroki, dotyczące Pomarańczowej Rewolucji. I każdy miał wystarczającą pełnię władzy. To ludzie profesjonalni, przeszli wielką szkołę polityczną, gotowi tworzyć dobro dla Ukrainy. Ci ludzie byli jedną drużyną tutaj, na scenie, i wierzyłem, że będą jedną drużyną, wchodząc do gabinetów służbowych. I kiedy widziałem, jak z każdym miesiącem w tej drużynie zaczął zanikać duch zespołowy, rozmawiałem z każdą ze stron o niedopuszczalności tych procesów. A te wysiłki, które czyniłem, począwszy od ostatnich tygodni sierpnia, godząc jedną stronę z drugą, powołując się na cel naszego Majdanu, były daremne. Prezydent W. A. Juszczenko szczegółowo przeanalizował przyczyny utraty „ducha zespołowego” wśród wysuniętych przez Majdan kandydatów. (Z uwagi na ważność tego tematu powrócimy do niego w następnym numerze „Słowa Proświty”.) Dzień Wolności na Majdanie Niezależności zabłysnął nie tylko nadziejami na lepsze czasy, na zwycięstwo, ale także pewnością, że to, co zamierzone, się spełni. Bez przesady — sercem tej pewności jest nasz Prezydent, którego słuchała tego wieczoru cała Ukraina. Więc nawet tym, którzy wątpią, warto wsłuchać się w jego słowa. — Musimy się zjednoczyć — powiedział Wiktor Juszczenko. — Musimy podać sobie ręce. Musimy pamiętać jedno — wyzwanie, które stoi przed nami w wyborach do parlamentu w 2006 roku — to nie wybory premiera. To odpowiedź na to, czy zachowa się to, co zdobyliśmy i co nazywamy ukraińską demokracją, czy przekażemy to w spadku byłej władzy. Jestem gotowy zrobić wszystko dla naszej jedności. Musimy odnieść zwycięstwo sił demokratycznych w marcu 2006 roku. To nasza obietnica, ponieważ zwycięskie wybory prezydenta Ukrainy mogą być zwycięskimi tylko przy demokratycznych zwycięstwach w wyborach do parlamentu Ukrainy w 2006 roku. To jednolita całość, tego nie można rozdzielać. I dlatego, szanowni przyjaciele, mówiąc o tym, chciałbym zwrócić się do was, którzy dzisiaj jesteście na tym Majdanie i w zeszłym roku byliście tutaj. Ukrainie potrzebna jest aktywność wszystkich struktur społecznych, które bronią wolności, demokracji i praw ludzi. Potrzebne są czujne, odpowiedzialne media, które będą mówiły obywatelom prawdę. Potrzebni są energiczni przedsiębiorcy, którzy popychają do przodu jej gospodarkę i tworzą miejsca pracy. Ukrainie potrzebna jest energia i patriotyzm wszystkich obywateli, zjednoczonych miłością, wolnością. Przysięgam, jestem gotowy zrobić wszystko dla naszej jedności. W pierwszej kolejności — dla zjednoczenia tych sił, które razem były na Majdanie i wyznają jego wartości. Tylko nasze porozumienie jest gwarancją wszystkich zmian, o których przed chwilą mówiliśmy. Jeszcze raz przypominam o sile, którą dała nam ukraińska wolność. Dzisiaj, jak zawsze, będziemy świętować Dzień Ukraińskiej Wolności. Będzie on przypominał, że wolni i zjednoczeni, osiągniemy wszystko, co na Majdanie zostało ogłoszone celem narodu. Spełni się marzenie o kwitnącej, wolnej, niepodległej Ukrainie! Sława ukraińskiemu Majdanowi, sława każdemu z was, sława wolnemu ukraińskiemu narodowi, sława Panu Bogu i sława Ukrainie! Zakończenie. Początek na s. 1. Nasz kor. Maria ŁYTWYN
Nie bądźmy pochopni w naszych nadziejach i rozczarowaniach. Jestem przekonany, że mój naród i moi rodacy wybrali drogę unikalną. Rok temu nasz Majdan stał się potężną rzeką, do której spłynęły strumyki i potoczki ze wszystkich krańców Ukrainy, aby jej służyć. Każdy z nas wyzwalał się ze strachu, obojętności i nieprawdy — tylko wolni ludzie mogli znaleźć piękny wyjście z tego konfliktu, który w większości krajów kończy się wojną domową. I to unikalne rozwiązanie znalazł naród, który dzisiaj uznał cały świat. I proszę was, szanowni Ukraińcy — bądźmy z tego dumni! Pomarańczowy Majdan pytał każdego z nas: jakich zmian dla swojego narodu chcesz? A dla państwa, a dla swojej rodziny? Od tych pytań, jak i od własnego sumienia, nikt nie mógł się schować — żaden obywatel, niezależnie od miejsca zamieszkania i przekonań. Majdan powiedział: potrzebujemy uczciwych wyborów, potrzebujemy władzy, która szanuje demokrację i rządy prawa, wolność i sprawiedliwość, aby własną pracą zdobyć dobrobyt i pewność jutra. Każdy Ukrainiec — kto sercem, kto rozumem — przyjął jego słowo i wolę; Wołyń, Galicja, Hetmańszczyzna, Słobożanszczyzna nie zbłądziły w naszych wartościach historycznych, a Pan usłyszał świętą modlitwę Szewczenki: I wszystkim nam razem na ziemi Jednomyślność podaj i bratobójstwo poślij… Rycerzami ukraińskiego Majdanu stali się studenci i młodzież, dyplomaci i milicjanci, dziennikarze, którzy powiedzieli swoim czytelnikom, widzom i słuchaczom prawdę, dokonując rewolucji informacyjnej. Siedemnaście dni Majdanu zrodziło nowe oblicze Ukrainy, świat zobaczył nowoczesny naród, Nową Ukrainę, zdolną kształtować nowe oblicze Europy. Na nowo i my dzisiaj odczuwamy Ukrainę w sobie. Absolutna większość obywateli postrzega ją jako jedyną ojczyznę, we wszystkich regionach kraju, we wszystkich grupach społecznych i językowych. W pierwszej kolejności — wśród młodzieży i ludzi z wyższym wykształceniem. To 90 procent obywateli Ukrainy, a dwa lata temu było nas 76 procent. Pięć lat temu ponad połowa ukraińskiej młodzieży wolałaby urodzić się za granicą, a dzisiaj 94 procent z nich uważa Ukrainę za jedyną możliwą ojczyznę. Dzisiaj pełnym głosem mówimy o sobie jako o jednym ukraińskim narodzie i jesteśmy dumni ze swojej ukraińskości, odradzamy swoje korzenie, oczyszczamy z obcych mitów swoją pamięć historyczną. To nie jest prosty proces. Nie wystarczyło nam zdecydowanego kroku, aby żołnierze UPA i Wielkiej Wojny Ojczyźnianej podali sobie rękę. To się nie udało, ale wierzę i zrobię wszystko, aby stare waśnie na Ukrainie zostały przezwyciężone. Wspomnijmy inną smutną kartę ukraińskiej historii — Hołodomor, który zabrał dziesięć milionów synów i córek naszego narodu w latach 1932—1933. Musimy wyciągnąć lekcję z tej tragedii, aby uświadomić sobie, że los każdego — i martwego, i żywego, i nienarodzonego — wpleciony jest w los jedynej Ukrainy. Majdan pomógł milionom ludzi utwierdzić się w swojej ukraińskiej tożsamości. 26 listopada zapraszam was wszystkich, szanowni przyjaciele, do wzięcia udziału w sadzeniu kalinowego gaju na cześć każdej ukraińskiej wsi, która w latach 1932—1933 cierpiała z powodu Hołodomoru. Jeszcze jedno niezaprzeczalne zwycięstwo — odzyskanie godności ukraińskiego obywatela przez miliony naszych ludzi. Ukraińcy na zawsze uwolnili się od starego nawyku tolerowania nieodpowiedzialności władzy. Zwycięstwem Majdanu stało się utwierdzenie wolności słowa, która gwałtownie nabiera siły. Witam ten proces i zrobię wszystko, aby przyspieszał. Jako Prezydent proponuję środowisku dziennikarskiemu partnerstwo. Jestem przekonany, że wkrótce prasa na Ukrainie stanie się czwartą władzą. Jestem przekonany, że profesjonalni dziennikarze wytrzymają próbę nią, że najwyższe standardy dziennikarskie staną się normą i że jest to kwestia niedługiego czasu. Wreszcie, zwycięstwem Majdanu stało się uzyskanie przez nas wszystkich wolności wyboru. Obroniliśmy prawo każdego obywatela do samodzielnego wybierania sobie władzy. Gwarantuję: od pierwszego dnia kampanii wyborczej wyborów parlamentarnych 2006 roku będą one uczciwe i nie będą dostosowywane pod żadną partię polityczną. Jestem gotowy odpowiedzieć na każde pytanie, które będzie pojawiać się w dyskusji między władzą a obywatelem, między władzą a biznesem. Jako Prezy-
...Stałam przy „Zimnym Potoku”, między „Kołomyją” a „Odessą”. A ludzie przybywali i przybywali, jak woda. Wydawało się, że cała Ukraina została przeniesiona w skalę stolicy. W jednej chwili ożyły dawne testamenty, wszystkie płomienne słowa płomiennych poetów, przemówiła Księga Ksiąg i wierzyło się w każdą literę... „Osiągnięta w mgnieniu wieczność pozostaje na wieki, „wieczne” jest właśnie to, co pozostaje na wieki, ale my sami wypadamy z mgnienia wieczności i znów wkraczamy w czas”. Te słowa Mikołaja Bierdiajewa chce się przywołać teraz, gdy podchodzimy do rocznicy naszej rewolucji z goryczą i rozczarowaniami — potężna energia tworzenia narodu, wytworzona przez cały lud w tym mgnieniu wieczności, wydaje się rozpylona w drobiazg osobistych waśni... Wróciliśmy w czas. Pierwsze, co rzuciło się w oczy niemal od razu po euforii Majdanu, to jakiś niezgłębiony strach przed tą pełnią, samowystarczalnością narodu. Wydawało się, że dla wielu wiecowych polityków, którzy żywią się energią krytyki i „niszczycielskich demaskacji”, ten pośpieszny zwrot „w czas” był jakby odruchem obronnym. Przypominam sobie, jak w jednym programie pokazywano zdjęcia z klipu znanego piosenkarza pop. W kadrze obrazek: on gwałtownie pokonuje drogę, wiatr rwie koszulę, rozwiewa włosy, a on idzie i śpiewa. Poza kadrem — pawilon zdjęciowy: pod nogami artysty — bieżnia, za kamerą — wentylator. Bieżnia biegnie do tyłu, piosenkarz drepcze w jednym miejscu, a widzom wydaje się, jakby szedł naprzód... Obserwując ten obrazek, bardzo długo nie chciało się dopuszczać rozczarowań. „Moment prawdy” nadszedł w przeddzień Dnia Niepodległości. W Towarzystwie więźniów politycznych i represjonowanych obchodzono 80-lecie Olgi Kosowskiej-Mychajłyczenko — pięknej i odważnej kobiety, która oddała za tę niepodległość swoją młodość i siłę. Tylko wczujcie się w te liczby: dziewczynę „zabrali” w wieku 16 lat, a wróciła w wieku 30... A co za nimi? Trudno przekazać słowami jawne ubóstwo pomieszczenia, w którym zebrała się duma naszego narodu — na tle jaskrawego i respektowalnego Podola za oknem wydawało się ono raczej bunkrem na pańskim podwórku. O niedawnej rewolucji przypomniała deputowana ludowa Lilija Hryhorowycz. Wbiegła w koszulce, jak w dzień powszedni, i przekazała jubilatce od naszego Prezydenta order Księżnej Olgi III klasy. I powiedziała, że na Ukrainie są dwie szczęśliwe osoby: długoletni więzień sumienia Łewko Łukjanenko, który otrzymał z rąk Prezydenta tytuł Bohatera Ukrainy, i teraz oto Olha Kosowska-Mychajłyczenko... A po kilku tygodniach świętowano Dzień Niepodległości i okazało się, że tych „szczęśliwych ludzi” jest o wiele więcej. Prezydent osobiście wręczał taki sam order babci Parasce za stanie na Majdanie, ale wśród setek nagrodzonych nie zauważyłam żadnego bohatera walk wyzwoleńczych. Tak, wiecie, ukrywa się kochankę przed prawowitą żoną. Można szukać usprawiedliwień, tłumaczyć, że wkrótce wybory i jeśli je przegramy, to cała ta rewolucja pójdzie na marne... Ale tutaj chodzi o bardzo ważny moment, który zapalił sygnał ostrzegawczy niebezpieczeństwa: państwo, które nie wpuszcza bohaterów do stolicy swojej duszy, nie ma przyszłości. …Teraz, kiedy piszę te słowa, na Majdan znów zewsząd zjeżdżają się ludzie. I jakby, tak jak wtedy: tabliczki z nazwami różnych miast, powiewanie flag i drżące oczekiwanie czegoś dobrego… Wspominamy samych siebie w momencie najwyższego uniesienia, jak corocznie przeżywamy Boże Narodzenie i Zmartwychwstanie. Zatem na koniec chce się znów przywołać słowa filozofa o tym, że mgnienie wieczności, raz osiągnięte, pozostaje na wieki. Prezydent wspomniał także o prywatyzacji kombinatu „Kryworizstal”, która, według jego słów, przyniosła do ukraińskiego budżetu środków o 20% więcej niż łączny zysk z prywatyzacji za wszystkie poprzednie lata niepodległości. Mówiąc o eurointegracyjnych dążeniach naszego państwa, W. Juszczenko powiedział, że podczas szczytu „Ukraina—UE”, który odbędzie się 1 grudnia, Ukraina oczekuje uznania przez Unię Europejską statusu kraju o gospodarce rynkowej. Przy tym ocenił pozytywnie rozpoczęcie negocjacji o liberalizacji przez kraje UE reżimu wizowego dla Ukraińców. Wyliczając pilne zadania ukraińskiej władzy i społeczeństwa, Prezydent położył nacisk na walkę z korupcją. Zaznaczył, że władza ma jasny plan walki z tym zjawiskiem, którego pierwszym punktem jest „odnowienie kadrowe”. Oprócz tego mowa tam o rewizji aktów regulacyjnych i zniesieniu płatnych usług w instytucjach państwowych. Wkładem w walkę z korupcją W. Juszczenko nazwał reformę sądownictwa, która startuje w przyszłym roku. Komentując reformę w dziedzinie oświaty, W. Juszczenko podkreślił, że jej zadaniem jest uczynienie szkoły wyższej dostępną dla wszystkich i zapewnienie równych warunków naboru abiturientów do placówek edukacyjnych. „W tym celu tworzymy system zewnętrznego testowania” — powiedział Prezydent, dodając, że ten system będzie sprzyjał walce z łapówkarstwem na uczelniach. „Jesteśmy przekonani, kto zwycięży w edukacji – zwycięży na świecie” — podkreślił. Jeśli chodzi o reformę medyczną, Prezydent określił jej treść jako „skierowanie na medycynę poziomu podstawowego”. Głowa państwa podkreśliła, że w budżecie przyszłego roku zostaną zabezpieczone środki na podwyżki płac dla medyków pracujących na wsi oraz na zakup sprzętu i samochodów do ich pracy. Nie ominął Prezydent Ukrainy także trudnych kwestii naszych czasów, które niepokoją społeczeństwo: — W parlamencie nie zawsze znajdujemy jedność ukraińskich interesów. Wystarczy nam odwagi, by powiedzieć o naszych błędach, o tym, co się nie udało. Wiele czasu stracono przez błędy w obliczeniach, jawne pomyłki, przez ingerencję rządu w rynek, w politykę cenową. Te kryzysy — benzynowy, mięsny, cukrowy — to nie jest to, z czego możemy być dumni. Przykro, że Ukraina zamknęła strefy ekonomiczne, ponad pięćset projektów, wśród których było wielu dobrych inwestorów, którzy rozwijali swoje przedsięwzięcia na Ukrainie. Naprawiamy te konflikty. Jesteśmy przekonani, że reprywatyzacja powinna była być bardziej poprawna, nie odstraszać biznesu, nie stawiać pod znakiem zapytania godności i legalności wielu projektów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
