Strona · s. 4strona oryginału ↗
NIE NA CZASIE, MÓWILI ONI...
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
MÓWI POETA Czasami łapię się na chorobliwym niechceniu przewracania stron historii Ukrainy. Może dlatego, że wiele z nich miało sławny początek i często bezsławny koniec. Przyczyny tego były różne. Powiedzmy, dzwony prawosławnej świątyni natchnęły Sahajdacznego nie całkiem rozsądną myślą zawrócenia kozackich pułków spod murów Moskwy. Wtedy, Moskwa owa, wydawała mu się nie nazbyt poważnym wrogiem. Chmielnicki, rozdarty ciężką zadumą, jaka misja spadła na głowę prostego sotnika, utknął na podejściach do Warszawy. Konsultacje z wróżkami i planetnikami oraz wypuszczony z rąk moment w ostatecznym rezultacie przywiodły hetmana do porażki. Błyskotliwe zwycięstwo Wyhowskiego pod Konotopem zostało zniweczone przez strategicznie niedalekiego Iwana Sirkę. Tantalowe wysiłki Mazepy rozbiły się o rozbrat i zdradę większości kozackich pułkowników. Ruina Siczy też odbywała się nie bez udziału byłych siczowników-zdrajców, w szczególności niechlubnej pamięci pułkownika Tekeli. Wszyscy dobrze pamiętamy, czym zakończyła się ukraińska rewolucja na początku minionego stulecia. Ktoś ma skłonność zdarzenia owe traktować jako historię zdrady, inny odpowiedzialność za tragedię przerzuca na barki samego narodu, jeszcze inny odpowiedź na pytanie wyszperuje z mefistofelicznej bródki Wynnyczenki. Jak WSPOMNIENIE Z PRZESZŁOŚCI Ulana HLIBCZUK by tam nie było, a “ludziolubstwo” oraz strategiczna słabość tego ostatniego przywiodły Ukrainę do głodomorowych strachów i narodowej amnezji, którą północny sąsiad ma skłonność traktować jako ostateczne swoje zwycięstwo. Stąd stawka na “rosyjskojęzycznych” w ostatnich prezydenckich wyścigach. Majdan 2004 roku pokazał, że amnezja była nie tak głęboka, jak tego chciało się putinowskim życzliwcom i pochlebcom ze strony ukraińskiej. Nazbyt żywotny okazał się kozacki gen. Sicz przywędrowała do Kijowa, rozbiła namioty i zawołała o swoje. Jej gotowość złożyć głowy każdy z polityków tłumaczył na swoją stronę. Ktoś myślał — za Juszczenką, inni uważali AKTYWNA POSTAWA Mnie 30.10.04 stuknęło 68 lat. Jestem lekarzem-pediatrą Konotopskiej szkoły medycznej, przewodniczącą Konotopskiej “Proświty”, członkiem komisji wyborczej okręgu nr 2, który znajduje się w szkole nr 14. Przewodnicząca komisji wyborczej — dyrektor szkoły, podstawowy skład komisji — nauczyciele szkoły. Kiedy w okręgu zakończyło się głosowanie i zostały podliczone głosy, okazało się, że Janukowycz nie zwyciężył, chociaż jeden z członków komisji zza pazuchy wrzucił do biuletynów z urn fałszywe biuletyny. Wtedy przewodnicząca komisji wyborczej Demecha Inna Wołodymyriwna wniosła propozycję: “Szanowni! Nam w pracy cały czas przeszkadzali obserwatorzy ze sztabu Juszczenki: przeszkodzili wrzucić biuletyny do urn, wszczęli hałas, kiedy my te biuletyny rzuciliśmy na stoły, gdzie już leżały biuletyny z urn, i szybciutko wszystko przemieszali, to ja proponuję zdjąć z Juszczenki 15 głosów”. Cała komisja zagłosowała “za”, tylko ja byłam “przeciw”. Na co przewodnicząca do mnie: “Luizo Semeniwno, przestańcie bawić się w demokrację”. Ja nalegałam na swoim. Zobaczyłam, że biuletyny, które zbierają się wieźć do Terytorialnej Komisji Wyborczej, zapakowane są niedbale, we dwójkę z nauczycielką szkoły przepakowałyśmy je, przewiązałyśmy sznurkiem, końcówki sznurka zakleiłyśmy papierkami z pieczątką. Ze sztabu Janukowycza mnie ostrzegli, żebym w drugiej turze milczała. Obiecałam milczeć. Ale pomyślałam, że przejrzę stos biuletynów za Janukowycza, żeby tam co piąty nie był biuletynem za Juszczenkę. Lecz Inna Wołodymyriwna zdecydowała inaczej, ona podstępnie wyprowadziła mnie ze składu komisji, nie wpuściła mnie li — za Julię, Moroz, pod okazję, nabrał w płuca powietrza i krzyknął “niech żyje Ukraina socjalistyczna!”. Słysząc milionogłosowe “sława”, on marzycielsko uśmiechnął się i zamyślił o politreformie. Za karnawałową krzątaniną wszyscy oni jakoś zapomnieli o ukraińskiej idei oraz bezcennym doświadczeniu OUN-UPA. Ich całkowicie zadowalał neutralny pomarańcz i piosenka o “pomarańczowym niebie”. Czerwono-czarna kolorystyka drażniła i wydawała się taktycznie szkodliwą. “Nie na czasie, — mówili oni. — Szturm nie co innego, jak prowokacja...” Uzgodnienia oraz kompromisy z pokonaną, ale nie rozbitą piątą kolumną dostały swój logiczny rozwój w postpomarańczowej na okręg i z zaświadczeniem “Prasa”. A kiedy 24.10.04 o 18.35 powiadomili o zwycięstwie Janukowycza, ja czarnymi literami zapisałam, że ogłosili o zagładzie Ukrainy. Kiedy telefonuje syn z Kijowa: “Mamo, ty w rozpaczy? Nie martw się! Ogłoszono akcję nieposłuszeństwa”. Panie! Radość jaka! I poszedł rosnąć Majdan. Ja nie zdołałam pojechać do Kijowa, ale REFLEKSJA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
