Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

«Wyznania» Kaganowicza naszych dni

Слово Просвіти, №47 за 2007 рік

W liście podpisanym przez profesora Tabaczníka Iwana Mazepę nazywa się „podstępnym intrygantem” i drwi się z tego, że część ukraińskiego społeczeństwa stawia jego rząd w rzędzie bohaterów narodowych. Rozważania Tabaczníka na temat Mazepy przypominają zemstę muchy na słoniu. A jeśli chodzi o wyrzuty o „podstępność” i „intrygowanie”, to nie Tabaczníkowi o tym mówić. Tym bardziej że to właśnie jemu, urzędnikowi państwowemu najwyższej rangi, należy się zabójcze zdanie: „Państwo to nie ikona”. Tabaczník trzymał się zasady „Państwo to nie ikona” nie tylko wtedy, gdy był głównym kanclerzem Leonida Kuczmy, ale także później, gdy jego nazwisko pojawiło się w tajemniczym zniknięciu cennych zabytków z Lwowskiego Archiwum Państwowego, a w swoich wywiadach kierował pouczenia do Ukraińców, którzy są „niekonkurencyjni” w Ukrainie! Trudno znaleźć w świecie kraj, w którym urzędnik na stanowisku mógłby nie tylko pouczać, ale wprost lżyć głowę państwa. W Ukrainie, niestety, obecny urzędnik może to robić. Władza udaje, że niczego nie zauważa. A pojedyncze listy protestacyjne ukraińskich intelektualistów nie zmieniają sytuacji. Jaskrawym przykładem jest przedstawienie ze skandalicznymi wybrykami Danyłki w dniu święta Tarasa Szewczenki. Aby nadać pismu podpisanemu przez Dmytra Tabaczníka większej „naukowej” wagi, autorzy tego paszkwilu powołują się na pracę amerykańskiego politologa Samuela Huntingtona „Zderzenie cywilizacji”, licząc na to, że niewiele osób w Ukrainie ją przeczytało. Rzecz w tym, że w chwili wydania tej książki w Ukrainie wiele jej prognoz dotyczących Ukrainy i Europy Środkowej się zdezaktualizowało. Ciekawsze jest jednak co innego. Powołując się na pracę Huntingtona, opisuje on sytuację językową w USA: rzekomo w miastach południowego zachodu USA można znaleźć pracę, nie znając angielskiego, lecz praktycznie nie da się tego zrobić bez znajomości hiszpańskiego. A o niedawno uchwalonej w USA ustawie o ochronie języka państwowego nie wspomina ani słowem. Poza tym, nie nazywając rzeczy po imieniu, autorzy pouczeń Tabachnyka piszą o artystycznej akcji w Ukrainie „Zróbmy z Ukrainy Ukrainę”: „Misjonarze”, którzy dopiero wczoraj zeszli „z połonin”, tłumnie jadą do Doniecka i Ługańska, na Krym i do Odessy, by „uczyć” miejscową ludność ukraińskości. Politycy najwyższego szczebla bez cienia wątpliwości dowodzą, że kiedy wszyscy przebierzemy się w „wyszywanki”, pokochamy UPA (…), to wszystkie rzeki w kraju natychmiast zaczną płynąć miodem i mlekiem”. Tę tezę można uznać za przejaw narodowej pogardy i kłamstwa, bo w akcji „Zróbmy z Ukrainy Ukrainę” biorą udział przedstawiciele różnych obwodów. Jeśli według wersji wicepremiera rządu Wiktora Janukowycza Ukraińcy, którzy według danych spisu ludności stanowią trzy czwarte mieszkańców kraju (użytkownicy języka ukraińskiego — ponad dwie trzecie), są mniejszością w państwie Ukraina, to jest to albo paranoja, albo prowokacja. To samo dotyczy języka państwowego, który według wersji Tabachnyka ma być ludowy. Czyli w Ukrainie mają być tysiące odcieni językowych? Myślę, że takiej mądrości nie „udźwignąłby” nawet „profesor” Tabachnyk, nie mówiąc już o urzędniku o przeciętnych zdolnościach umysłowych. A być może Tabachnyk w ten sposób dąży do wprowadzenia w Ukrainie dwujęzyczności i nazywa zbrodnią dążenie do państwowego wsparcia funkcjonowania języka państwowego. Chcę tu przytoczyć przykład naszego sąsiada Polski, która zdecydowanie w połowie lat 90. zmusiła zagraniczny biznes do mówienia po polsku. Dosłownie w ostatnich dniach cały kraj się poruszył, gdy dowiedział się, że w jednym z niemieckich przedsiębiorstw w Szczecinie menedżerowie próbowali zmusić pracowników do mówienia po niemiecku. Dlaczego zatem w Ukrainie podobne zamiary (a nie czyny!) Tabachnyk uważa za straszliwą zbrodnię i działania, które stawiają państwo na krawędzi rozłamu i wojny domowej? Jedynym wyjaśnieniem tego jest celowa prowokacja. Aby znacznie łatwiej przeprowadzić jeszcze jedną prowokację — trzymać naród w posłuszeństwie pod strachem przed rozłamem Ukrainy. Rzekomo już się o niego domagają we wschodnich obwodach Ukrainy w odpowiedzi na „обучение местного населения украинству”. Spośród „perełek” przytoczonych przez Tabachnyka chcę zwrócić uwagę na jeszcze jedną: proponuje on odłożenie uznania Hołodomoru i narodowo-wyzwoleńczych zmagań o sto lat, rzekomo wtedy będzie mniej emocji. Biorąc pod uwagę namiętność Tabachnyka do starożytności, bardzo prawdopodobne, że wtedy będzie znacznie mniej dokumentów.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn