Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Straszna liczba w nieludzkim napięciu wypala światy do głębi: w trzydziestym trzecim ukrzyżowano Jezusa. W trzydziestym trzecim na ziemskim kręgu ukrzyżowano miliony bez winy. Borys Olijnyk

Слово Просвіти, №47 за 2007 рік

mograficzna sytuacja jest znacznie lepsza niż na pozostałym terytorium kraju. Potwierdzeniem tego, że był to zaplanowany głodowy ludobójstwo właśnie Ukraińców, jest przesiedlenie do Syberii całych stanic Kubańskich, zamieszkanych głównie przez Ukraińców. Hołodomor prowadzono równolegle z masową eksterminacją ukraińskiej inteligencji. Dlatego nie jest przypadkiem, że jeszcze za istnienia ZSRR 10 krajów świata (USA, Kanada, Australia, Szwecja, Polska, Węgry itd.) uznało ten głód za ludobójstwo, czyli akt zniszczenia narodu ukraińskiego. Było ludobójstwo narodów ormiańskiego i żydowskiego, i wystąpiły one z apelem do społeczności światowej o uznanie tego ludobójstwa. Z Ukrainą stało się inaczej. W roku 50-lecia Hołodomoru komunistyczni przywódcy republiki ostrożnie przyznali, że w 1933 roku rzeczywiście był głód na Ukrainie. Ukraina wreszcie odzyskała niepodległość, stała się suwerennym państwem. Naród deleguje swoich przedstawicieli do parlamentu. I hańba tym „narodowym wybrańcom”, z których prawie połowa nie poparła ustawy o historycznej tragedii narodowej swojego własnego narodu. W roku 70-lecia Hołodomoru, 14 maja 2003 roku Rada Najwyższa Ukrainy na swoim specjalnym posiedzeniu przyjęła Orędzie do narodu ukraińskiego, w którym uznała Hołodomor za akt ludobójstwa narodu ukraińskiego, ale za taką decyzją zagłosowała minimalna liczba deputowanych — 226. Trzeba myśleć, że reszta — 224 deputowanych — pozostała po drugiej stronie. To orędzie trzeba było usankcjonować, i Prezydent Wiktor Juszczenko wniósł projekt odpowiedniej ustawy. 18 grudnia 2006 roku Rada Najwyższa rozpatrzyła ten projekt i przyjęła go. Za ustawą zagłosowały trzy frakcje z pięciu, a mianowicie: „Nasza Ukraina”, Blok Julii Tymoszenko i socjaliści (233 deputowanych). Nie poparły frakcje komunistów i regionalistów. Jeśli chodzi o komunistów, wszystko jest jasne. Jednak stanowisko regionalistów budzi zdziwienie, ponieważ właśnie w obwodach, w których w wyborach parlamentarnych w marcu 2006 roku wyborcy potężnie poparli Partię Regionów, dzięki czemu doszli oni do władzy, był Hołodomor i są żywi świadkowie, w tym także my na naszej Charkowszczyźnie. Wzdłuż całego obwodu przedwojennej zachodniej granicy Ukrainy, od Żytomierszczyzny do Ługańszczyzny, rozmieszczone są liczne ukraińskie wsie, w których śmiercią głodową umierały setki i tysiące. A kilka kilometrów dalej, za granicą Ukrainy, ludność innych republik — Rosji i Białorusi — nie odczuwała pogorszenia sytuacji. Dziwna jest także pozycja Rosji, która przez swoje Ministerstwo Spraw Zagranicznych nazwała Hołodomor na Ukrainie w latach 1932—1933 „tak zwanym „hołodomorem” i nie uznaje go za ludobójstwo na tle etnicznym. To jest właśnie przyczyna, dlaczego regionaliści nie głosowali za ustawą o Hołodomorze, czyli w geście solidarności z Rosją, tylko że to nie jest ten przypadek do okazywania solidarności. Co więcej, Ukraina nie oskarża Rosji jako następcy prawnego ZSRR, a oskarża stalinowski reżim, który dokonał tego ludobójstwa. Śmierć milionów Ukraińców, którzy odeszli na tamten świat jako męczennicy, nie może zniknąć w niepamięci. Wszystko to musimy rozumieć i pamiętać. Tylko rozum i dobra pamięć mogą uchronić Ukrainę przed fatalnymi błędami. Bez uświadomienia sobie tragedii Hołodomoru niemożliwe jest zrozumienie wielu wydarzeń XX wieku. li, co działo się w kraju o nazwie ZSRR, aby w przyszłości podobne rzeczy się nie powtórzyły. Roman, kierownik firmy sprzątającej: 1) Miliony ludzi zniszczył, torturował, zagłodził zbrodniczy komunistyczny reżim i przy tym nikt nie jest winny. Jak można nie uznać tego za ludobójstwo? Bezpośredni spadkobiercy KPZR mają czelność nie uznawać faktu ludobójstwa. 2) Moim zdaniem, przede wszystkim uznać Hołodomor 1932—1933 za ludobójstwo przeciwko narodowi ukraińskiemu powinna właśnie Europa. A potem także inne kraje świata. Po co wspominamy o zbrodniach popełnionych w tamtych czasach? Tylko po to, żeby takie rzeczy się nie powtórzyły. Historię trzeba pamiętać, a jeśli się ją zapomni, to ona niechybnie zatoczy koło i się powtórzy. Rozmawiała Maria SKRYNNYK Zdjęcie Ołeksandra ŁYTWYNENKI

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn