Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

LUDOBÓJSTWO

Слово Просвіти, №47 за 2008 рік

Ołeksij NEŻYWYJ, pisarz, docent Ługańskiego Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Tarasa Szewczenki Kolaż Ksenii HŁADYSZEWEJ Prawda o Hołodomorze jest potrzebna nie tylko współczesnym pokoleniom, ale także tym Ukraińcom, którzy będą żyć w przyszłości. Oprócz wspomnień świadków i dokumentów archiwalnych, jednym ze źródeł ujawnienia tragedii 1933 roku może być prasa periodyczna. Oczywiście nie znajdziemy w niej danych o liczbie ofiar, podobnie jak prawdziwego odzwierciedlenia życia, bo partyjne środki masowego przekazu były głównym narzędziem ideologii i represyjnej polityki państwowej. Jednak z publikacji gazetowych można odczuć i zrozumieć złowieszczy oddech antyludzkiego mechanizmu. Aby to potwierdzić, sięgnijmy po jedną z gazet rejonowych – „Czerwony Kołchoźnik” – organ Biłowodzkiego Rejonowego Komitetu Partii, Rejonowego Komitetu Wykonawczego i rejonowej rady zawodowej (od 1938 roku rejon wchodzi w skład obwodu ługańskiego). 21 lipca 1932 roku „Czerwony Kołchoźnik” publikuje komunikat o tym, że 9 lipca odbyła się III Ogólnoukraińska Konferencja Partyjna, na której obecni byli najwyżsi funkcjonariusze z Moskwy Kaganowicz i Mołotow. Konferencja przyjmuje decyzję o charakterze dyrektywnym: „W żadnym wypadku nie można zapominać, że walka klasowa wokół kołchozów jeszcze się nie zakończyła, że elementy kułackie jeszcze nie zostały całkowicie zlikwidowane”. I choć masowe rozkułaczanie i wysiedlenia odbywały się jeszcze w latach 1929–30, w gazecie, począwszy od 13 lipca 1932 roku, pojawiają się takie oficjalne oświadczenia: „Wyrzeka się brata i zrywa z nim związek, wyrzeka się ojców-kułaków, wyrzeka się męża jako kułaka”. Nie podajemy teraz nazwisk tych skrajnie zdemoralizowanych ludzi, bo oni też stali się ofiarami Hołodomoru. Gazeta w każdym numerze informowała o wynikach wykonania planu skupu zboża, wzywała do wytężenia wszystkich sił, jednak nie podawano dokładnych liczb, tylko procent wykonania zadań planowych. A na wsi już zaczęto niedojadać, bo jak inaczej wytłumaczyć powszechne lekceważenie odwiecznych tradycji moralnych? Czytamy gazetę z 21 lipca 1932 roku: „Na terenie rady wiejskiej Sieńkiwka obserwujemy masową kradzież zboża na stepie. Kradną zboże za dnia i w nocy. Zrywają kłosy z łanów, które jeszcze nie zostały skoszone, biorą z kopic itp. Niektórzy kołchoźnicy podczas kosy zbierają kłosy do woreczków i tam od razu młócą je kijkami. W nocy zbierają się gromadnie i idą na step po kłosy, deptają nieskoszone zboże”. W Moskwie przygotowują nowy represyjny dokument – Uchwałę CKW i RKL ZSRR z 7 sierpnia 1932 roku „O ochronie mienia przedsiębiorstw państwowych, kołchozów i spółdzielczości oraz umacnianiu własności społecznej (socjalistycznej)”. Chłopi nazwali ją „ustawą o pięciu kłosach”. Uchwała zrównywała własność kołchozową z państwową, a więc za zebrane na polu kłosy przewidywano odpowiedzialność karną. O nadzwyczajnej operatywności w wykonywaniu dyrektywnych decyzji centrum może świadczyć oficjalny komunikat w „Czerwonym Kołchoźniku” z 12 sierpnia 1932 roku: „Wyjazdowa sesja Biłowodzkiego sądu ludowego 8 sierpnia w Siemikozowce rozpatrzyła sprawę kułaków Kamyszana F. S. i Pałahuty M. T., którzy kradli w stepie zboże kołchozowe (obcinali kłosy, brali z kopic itp.). Wyjazdowa sesja sądu ludowego skazała Kamyszana na pozbawienie wolności w odległych miejscach na 3 lata, a Pałahutę na rok”. W uchwale zarządu Ukrkołchozcentru z 10 sierpnia „O zaliczkach dla kołchoźników” zaznaczono, że zgodnie z uchwałą KC WKP(b) i Rady Narodowej Komisarzy Związku należy dbać o to, by w kołchozach zaliczki wydawano wyłącznie za jednostki pracy w granicach 10–15% faktycznie wymłóconego zboża oraz by suma wydanych zaliczek nie przekraczała 15–20% orientacyjnej wielkości rocznego fundusZu naturalnego, który miał być rozdzielany wśród kołchoźników na jednostki pracy. Zboże zużywane na żywienie zbiorowe wlicza się do funduszu zaliczek naturalnych. Sprzedaż zboża na bazarach przeprowadzać wyłącznie po wykonaniu planu skupu zboża – po 15 stycznia 1933 roku. Zarządy kołchozów, które handlują zbożem, należy pociągnąć do odpowiedzialności sądowej.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn