Strona · s. 8strona oryginału ↗
WSTECZ DO PRZYSZŁOŚCI
Слово Просвіти, №47 за 2008 рік
Według statystyk 10 milionów ludzi zmarło z głodu na Ukrainie i Kaukazie. Hołodomor na Ukrainie został spowodowany odbieraniem żywności i miał przede wszystkim charakter etniczny. Kubań, Północny Kaukaz, a także ukraińskie terytoria etniczne znalazły się pod uderzeniem „czerwonej zarazy”. Nawet mistrz dwulicowości Walter Duranty podał liczbę 5 milionów tych, którzy zginęli z głodu na Ukrainie, 2 miliony na Kaukazie i 3 miliony w Rosji[1]. Ale także dziś problem ludobójstwa pozostaje bardzo palący. Z niego wynika w końcu i kolejny: integracja Ukrainy z przestrzenią europejską. Niestety, problem ukraińskiej integracji nie ogranicza się do postanowień, ustaw i rezolucji na zewnętrznym polu prawnym. Przede wszystkim musi istnieć wyraźna wewnętrzna świadomość Ukrainy co do potrzeby wspólnoty europejskiej, należy ukształtować filozofię współistnienia Ukrainy w Europie. Tylko pod tym warunkiem wejście nowego kraju do UE może być pozytywnym krokiem w kształtowaniu stabilnego systemu geopolitycznego. Na te pytania spróbujemy znaleźć odpowiedzi w rozmowie z Margaret Siriol Colley. Pani Colley — 84-letnia bratanica znanego dziennikarza Gareth Jonesa, który ujawnił światu prawdę o ukraińskim ludobójstwie zorganizowanym przez bolszewików na czele ze Stalinem. Na początku wystąpienia na Akademii Kijowsko-Mohylańskiej w sierpniu 2008 roku minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii David Miliband powiedział: „Chcę przekazać wam podczas swojej wizyty jedną prostą myśl: nie zapomnieliśmy o naszych obietnicach wobec was”. Czy te słowa znajdą urzeczywistnienie?
na przestrzeni lat 1928–1933 w ZSRR, aby połączyć pracę indywidualną i kolektywną oraz stworzyć kołchozy. Radzieccy przywódcy byli przekonani, że zastąpienie produkcji indywidualnej kolektywną znacząco poprawi gospodarkę i że przyniesie to większą ilość eksportu w dziedzinie produktów rolnych. W radzieckiej Ukrainie polityka ta miała dramatyczny skutek dla ukraińskiego etnosu i jego kultury, ponieważ 86 % ludności mieszkało na wsi. Powodzenie pięcioletniego planu zależało od eksportu towarów pochodzących przede wszystkim z regionów zbożowych ZSRR. Mimo głodu w Związku Radzieckim Stalin nie przestawał wywozić zbiorów na Zachód, który pogrążony był w wielkim kryzysie, jednak na Zachodzie chłopi nie cierpieli głodu, natomiast w Ukrainie ta polityka doprowadziła do katastrofalnych skutków. Później, już jesienią 1932 roku, rząd radziecki wydał dekret, zgodnie z którym zbiory zaczęto zabierać siłą z każdego regionu. Wprowadzono nowe podatki, zgodnie z którymi kołchozy miały płacić tak wysokie (zazwyczaj 2,5 centnera) od hektara, by sprzedawać resztę na wolnym rynku, czego po prostu nie mogły robić. Chłopi od razu byli nastawieni sceptycznie, ponieważ wiedzieli, że państwo zabierze od nich niemal wszystko, a więc na sprzedaż nic nie pozostanie. 13 stycznia 1933 roku ogłoszono, że pracownicy polityczni zostaną oddelegowani w celu wzmocnienia organizacji kołchozów. Tysiące miejskich pracowników politycznych wysłano na wieś. „Ich celem jest zniszczenie wszelkiej opozycji i zorganizowanie pracy kolektywnych gospodarstw.
To gorące głowy, które będą wykonywać swoją pracę z okrucieństwem. Jeśli potrafią osiągnąć sukcesy w organizowaniu terroru wobec chłopów, to ciekawe, jak zdołają odnieść sukces w pokonywaniu głodu”. Stalin, dążąc za wszelką cenę do wykonania planu kolektywizacji, nie wierzył, że to jego polityka spowodowała głód. Mimo prób kilku dziennikarzy, którzy chcieli opowiedzieć prawdę o tym, co się dzieje, nie zwrócono na to uwagi, a wkrótce z historii wykreślono strony o Hołodomorze jako o straszliwej ludzkiej katastrofie-ludobójstwie. — Od tego zaczęło się ludobójstwo? — Jesienią 1932 roku wiadomość o Hołodomorze na Ukrainie dotarła do Londynu. Zaznaczono, że kraj przeżywa kryzys tak poważny, że podobnego jeszcze nie było. We wrześniu 1932 roku Garet Jones napisał do impresaria Ivy Lee do Nowego Jorku: „Głód to katastrofa i miliony będą cierpieć z powodu głodu. Obecnie na Ukrainie panuje hołodomor”2. Latem 1932 roku dwudziestu lewicowych dziennikarzy z Wielkiej Brytanii wyjechało w czteromiesięczną… (sic) — miesięczną podróż służbową do Związku Radzieckiego i na Ukrainę. To, co zobaczyli, wstrząsnęło nimi. Jeden z nich, profesor Dżels Menken, powiedział Jonesowi, że na Ukrainie panuje prawdziwy głód. W październiku profesor napisał trzy artykuły do czasopisma „Economist”. Jego i redaktora Waltera Laytona wezwano „na dywanik” do radzieckiego ambasadora, prawdopodobnie Majskiego, ponieważ przedstawili sytuację w Związku Radzieckim w czarnych barwach3. Zachwycony ideami komunistycznej utopii,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
