Strona · s. 9strona oryginału ↗
UKRAINA PAMIĘTA, ŚWIAT UZNAJE
Слово Просвіти, №47 за 2008 рік
W wioskach, które odwiedziłem, liczba zgonów wynosi od 20 do 30 dziennie. Ludzie przeżywają tylko dlatego, że nauczyli się jeść produkty nieprzeznaczone do spożycia, takie jak, powiedzmy, trawa, korzenie, gotowane kości i padlina”. “Wielkie osady kozackie na Kubaniu są dziś puste… Pełna apatia w sercach ludzi…” “Najgorsze w tej sytuacji jest to, że władza nie uznaje faktów głodu… Rząd radziecki nic nie robi. Słyszałem o przypadkach, gdy ludziom puchły brzuchy z głodu, ale władza radziecka nie chce o tym wiedzieć. Mówi, żeby chłopi jedli ten chleb, który ukryli. Rząd tłumaczy tę sytuację jedynie tym, że w kraju jest nieurodzajny rok”. Tak było do lutego 1934 roku, kiedy gazeta “Odpowiedzi” opublikowała dwa przerażające w swojej prawdziwości i szczerości artykuły Whitinga Williamsa, przedstawione jako spostrzeżenia człowieka, który wszystko widział. Te materiały po prostu nie mogły nie zszokować: “W ciągu ostatnich 12 miesięcy w jednym europejskim kraju zmarły miliony ludzi z głodu. Oni wciąż umierają, niczym muchy. Dzieje się to w jednym z najbogatszych socjalistycznych krajów świata… Ale ja nie raportuję o tym, co słyszałem. Pewnego razu, idąc wydeptaną ścieżką, zobaczyłem ofiary wielkiego głodu. Mężczyźni i kobiety umierali z głodu, skrzywieni w niemocy. Około 18 000 dzieci wywieziono do wolnych krajów. Ich rodzice nie mieli kawałka chleba, żeby dać dzieciom. Pewnego razu wagony z dziećmi wypadły z szyn, ale nikt nawet o tym nie wspomniał. Po trzech dniach o tragedii zapomniano. Nikt z dzieci nie przeżył. Ilu świadków, ile milionów świadków może potwierdzić fakt głodu w całej Rosji? Oficjalnie zaś nikt nie zmarł z głodu w kraju rad. Lekarze nie raportują o zgonach, gdyż boją się kar. Jedynie jako przyczynę śmierci wpisują “chore serce”. To najczęstsza formuła. W tych artykułach opisałem to, o czym słyszałem i co widziałem w Rosji. Podałem te wyjaśnienia, które przedstawiono mnie. Nie potrafię wyjaśnić, ale wierzę, że cywilizowany świat znajdzie dla tego wyjaśnienie, dlaczego do tej pory nic nie zrobiono, aby zmniejszyć skutki głodu; dlaczego rząd radziecki trzyma w tajemnicy wszystko, co dotyczy ich zarazy, dlaczego odmawiają gotowości pomocy im. To może być rozwiązaniem kryzysu rolniczego w Rosji. Balans między produkcją a konsumpcją można przywrócić nie drogą zwiększenia produkcji, a ratowaniem ludzi, którzy mają żyć i pracować, a nie umierać z głodu”. Andrew Cairns, kanadyjski specjalista ds. rolnictwa, napisał kilka najlepszych artykułów o Hołodomorze-ludobójstwie w ZSRR po wizytach w 1930 roku oraz wiosną i latem 1932 roku. Ale nawet jeśli wziąć pod uwagę jego twierdzenia oraz twierdzenia Schillera, obraz nadal pozostawałby dość niepełny. Prawie 50 lat jego telegramy przeleżały bez uwagi. Ale to właśnie w nich nakreślono ogromną tragedię, ogromne cierpienie Ukrainy, spowodowane pięcioletnią polityką Stalina na rzecz budowy ciężkiego przemysłu i powszechnej kolektywizacji. W 1930 roku “Stalin niedawno ogłosił, że dla Rosji, dla zachowania równowagi ekonomicznej, 50% trzeba zagłodzić na śmierć”. Dyktator, aby osiągnąć swoje cele i podporządkować wolne narody, zbudował “kraj wojny, militarystycznej okupacji”. Duranty napisał, wiedząc bardzo dobrze o sytuacji: “mechanizacja i kolektywizacja rosyjskiego rolnictwa wróciła do normy, a Kreml wygrał bitwę”. W “New York American” w styczniu 1935 roku Gareth Jones opublikował niektóre notatki, które zawierały rozmowy z chłopami: “Komuniści przyszli i zabrali naszą ziemię, ukradli nasz inwentarz i zmusili nas do pracy, jak niewolników, w kołchozach, gdyż nic własnego nie było, wszystko należało do kolektywu. Oczy jednego z ukraińskich chłopów napełniły się gniewem i odpowiedział: “A czy wiecie, co zrobili z tymi, którzy stawiali opór? Brutalnie ich zabili”. — Chciałoby się przerzucić most od tematu ludobójstwa do problemu integracji Ukrainy z Europą. — W maju tego roku w Londynie odbyła się prezentacja międzynarodowego projektu muzyczno-dokumentalnego “Ukraina pamięta — świat uznaje”, którego celem jest uczczenie pamięci ofiar Hołodomoru 1932—1933 lat. Oprócz koncertowego wykonania “Panichidy”, przeprowadzono “okrągłe stoły” z udziałem naukowców, przedstawicieli społeczeństwa, elity Ukrainy i innych krajów, wystawy dokumentalne. Do tego projektu dołączył się także Stephen Komarnicki, który pracuje nad rozpowszechnianiem informacji o Hołodomorze w Wielkiej
Parlament Estonii postanowieniem z dnia 20 października 1993 r. potępił komunistyczną politykę ludobójstwa na Ukrainie. Senat Kanady 19 czerwca 2003 r. przyjął Rezolucję, w której wezwał rząd Kanady do uznania Hołodomoru lat 1932—1933 na Ukrainie za ludobójstwo oraz do potępienia wszelkich prób ukrycia historycznej prawdy o tym, że tragedia ta była niczym innym jak ludobójstwem. Izba Senatorów Kongresu Narodowego Republiki Argentyńskiej 23 września 2003 r. przyjęła Deklarację nr OYA 588/03 w sprawie uczczenia pamięci ofiar Hołodomoru lat 1932—1933 na Ukrainie, który zorganizował totalitarny reżim sowiecki. Izba Reprezentantów Kongresu USA 20 października 2003 r. uznała Hołodomór lat 1932—1933 na Ukrainie za akt terroru i masowego morderstwa, skierowany przeciwko narodowi ukraińskiemu. Senat parlamentu Australii 31 października 2003 r. przyjął Rezolucję, która uznała wydarzenia na Ukrainie za jeden z najbardziej przerażających aktów ludobójstwa w historii ludzkości. Postanowienie Zgromadzenia Państwowego Republiki Węgierskiej z dnia 26 listopada 2003 r. z okazji 70. rocznicy Hołodomoru na Ukrainie w latach 1932—1933 potępia przejawy dyskryminacji, skierowane na zniszczenie i ludobójstwo grupy narodów. Sejm Republiki Litewskiej w Oświadczeniu „O uczczeniu ofiar represji politycznych i Hołodomoru na Ukrainie w latach 1932—1933” z dnia 24 listopada 2005 r. uznał, że stalinowski reżim komunistyczny dokonywał świadomego, starannie zaplanowanego ludobójstwa narodu ukraińskiego. Parlament Gruzji w dokumencie z dnia 20 grudnia 2005 r. „W sprawie uwiecznienia pamięci poległych na Ukrainie w latach 1932—1933 w wyniku represji politycznych i Hołodomoru” zaznaczył, że totalitarny reżim bolszewicki w tym okresie dokonał celowego ludobójstwa narodu ukraińskiego. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 4 grudnia 2006 roku przyjął ustawę, która potępia reżim totalitarny, odpowiedzialny za ludobójstwo narodu ukraińskiego. Parlament Republiki Peru przyjął Postanowienie z dnia 21 lipca 2007 r., którym ogłosił solidarność z narodem ukraińskim w uczczeniu pamięci ofiar Hołodomoru oraz uznaniu Hołodomoru za akt ludobójstwa. Parlament Królestwa Hiszpanii przyjął dokument z dnia 25 lipca 2007 roku, którym uznaje Hołodomór lat 1932—1933 za akt ludobójstwa narodu ukraińskiego. 1 listopada 2007 r. 34. sesja Konferencji Generalnej UNESCO, w skład której wchodzą 193 kraje, jednogłośnie przyjęła Rezolucję „Uczczenie pamięci ofiar Hołodomoru na Ukrainie”. Izba Reprezentantów Kongresu Republiki Kolumbii 21 grudnia 2007 r. podpisała Rezolucję, którą Kolumbia uznała Hołodomór na Ukrainie za akt ludobójstwa narodu ukraińskiego. Izba Deputowanych Kongresu Narodowego Meksyku 19 lutego 2008 r. przyjęła postanowienie, w którym nazywa tragedię Hołodomoru aktem ludobójstwa. Sejm Republiki Łotewskiej 13 marca 2008 r. przyjął Deklarację „O dokonanych przez ZSRR w latach 1932—1933 represjach wobec narodu ukraińskiego”. Senat Kongresu Narodowego Republiki Paragwaju 25 października 2007 r. przyjął deklarację „O potępieniu Hołodomoru lat 1932—1933 na Ukrainie jako aktu ludobójstwa narodu ukraińskiego oraz solidarności z jego ofiarami”. 30 października 2007 r. Kongres Narodowy Republiki Ekwadoru przyjął Rezolucję, którą uznał Hołodomór na Ukrainie w latach 1932—1933 za akt ludobójstwa narodu ukraińskiego. Izba Deputowanych Republiki Chile 13 listopada 2007 roku przyjęła Deklarację, w której uznano Hołodomór na Ukrainie za klęskę, która spowodowała śmierć milionów niewinnych mężczyzn, kobiet i dzieci. Izba Deputowanych parlamentu Republiki Czeskiej 30 listopada 2007 roku przyjęła Postanowienie o uznaniu Hołodomoru lat 1932—1933 za tragedię narodu ukraińskiego. Rada Narodowa Republiki Słowackiej 12 grudnia 2007 r. przyjęła Deklarację, którą potępia Hołodomór lat 1932—33 na Ukrainie jako akt wyniszczenia ludzkości, dokonany przez totalitarny reżim stalinowski. 3 lipca 2008 roku na 17. dorocznej sesji Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE przyjęto rezolucję „O Hołodomorze lat 1932—1933 na Ukrainie”. Parlament Europejski 23 października 2008 r. przyjął Rezolucję, którą uznał Hołodomór (sztuczny głód lat 1932—33) za straszliwą zbrodnię przeciwko narodowi Ukrainy i ludzkości, zdecydowanie potępił działania skierowane przeciwko ukraińskiemu chłopstwu, które charakteryzowały się masowym wyniszczeniem oraz naruszeniem praw i wolności człowieka, wyraził współczucie narodowi ukraińskiemu, który ucierpiał w wyniku tej tragedii, oraz uczcił pamięć tych, którzy zginęli w wyniku sztucznego głodu lat 1932—1933; wezwał kraje, które powstały po rozpadzie Związku Radzieckiego, do otwarcia swoich archiwów w celu wszechstronnego zbadania, aby w pełni ujawnić i zbadać przyczyny oraz skutki tragedii. uznanie przez wspólnotę światową wydarzeń lat 1932—1933 na Ukrainie za jeden z najbardziej przerażających aktów ludobójstwa w historii ludzkości. Książkę otwiera słowem wstępnym Prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko. Inf.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
