Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

KULMINACJA NIENAWIŚCI HOŁODOMOR 1932—1933 ROKU — LUDOBÓJSTWO UKRAIŃCÓW

Слово Просвіти, №47 за 2008 рік

28,1 mln. Jeśli wziąć pod uwagę, że w poprzednich, niezbyt pomyślnych latach liczba Ukraińców co roku wzrastała o około 0,6 mln osób, to w ciągu 12 lat brakuje nam ponad 10 mln Ukraińców: w 1939 roku powinno nas być już przynajmniej 38,4 mln, a nie 28,1 mln. Przyczyną głodu nie była klęska żywiołowa. Zbiory w 1932 roku okazały się nawet lepsze niż w poprzednim. Stalin zauważył: „Nikt nie może zaprzeczyć, że ogólne zbiory zboża w 1932 roku przewyższyły rok 1931”. Gazeta „Prawda” 19 sierpnia 1932 roku pisała o obwodzie odeskim: „Zbiory powyżej średniej i większe niż w zeszłym roku. Szczególnie obrodziła pszenica”. Wyprowadzanie zboża z Ukrainy odbywało się metodycznie, z coraz większą intensywnością. Ze zbiorów 1929 roku, według oficjalnych danych, z ukraińskiej wsi wywieziono 5 mln ton zboża, ze zbiorów 1930-go — 7,8 mln ton (już pojawiły się pierwsze oznaki głodu), ze zbiorów 1931 roku — 7,2 mln ton (ludzie zaczęli umierać z głodu), ze zbiorów 1932-go — około 4,2 mln ton. W rzeczywistości ukraińskim chłopom konfiskowano wtedy znacznie więcej chleba, zwłaszcza w roku Hołodomoru: część z niego osiadła w rękach komunistycznych aktywistów (podobnie jak wcześniej wiele dóbr cerkiewnych skonfiskowanych przez Lenina), a dużą część po prostu zniszczono — istnieją na to liczne świadectwa. Aby ukraiński chłop nie mógł wyrwać się z zgotowanego mu piekła, na Kremlu przypomniano sobie o granicach między republikami-koloniami — i między Ukrainą a Rosją oraz Białorusią wystawiono kordony oddziałów wojsk wewnętrznych. W pociągach i na stacjach kolejowych brygady pracowników GPU skrupulatnie sprawdzały bagaż pasażerów i konfiskowały żywność. Ukraińskim chłopom na mocy rozkazu komisarza kolei ZSRR zabroniono sprzedawać bilety. Poszczególne wsie od grudnia 1932 roku wpisywano na tak zwane „czarne tablice”: takie wsie otaczano wojskiem, nie pozwalano niczego do nich wwozić i skazywano na śmierć głodową. Aby chłop nie mógł przedostać się do miasta lub nawet kupić żywności w miejskich sklepach, w grudniu 1932 roku wprowadzono paszporty, które wydawano tylko mieszkańcom miast. W ten sposób cały kraj — wiejską Ukrainę (bo miasto było od dawna zrusyfikowane) rosyjscy szowiniści zamienili w wielki obóz koncentracyjny. Ale nie uniknęło grabieży także to, co ukraińskie, co jeszcze zachowało się w miastach. W ślad za Hołodomorem przyszły czystki w instytucjach z „elementów nacjonalistycznych”, choć te „elementy” nierzadko były członkami partii komunistycznej i wiernie służyły reżimowi. Wytępiono ukraińskich pisarzy, inteligencję, niszczono starożytne świątynie, zamykano ukraińskie szkoły, niszczono ukraińską kulturę (tak tworzono tak zwaną „nową historyczną wspólnotę ludzi — naród radziecki”). A ślepych kobziarzy pod koniec 1934 roku, zimą, zebrano w Charkowie rzekomo na zjazd, a potem wywieziono w pole i tam zgładzono. Hołodomor-ludobójstwo 1932—1933 roku nie tylko zabrał miliony istnień Ukraińców (i tych, przy okazji, którzy mieli nieostrożność osiedlić się wśród nich). Ciężko zranił duszę narodu ukraińskiego. Zdrada, donosy, złodziejstwo, morderstwo — wszystko to ukraińska moralność ludowa od wieków kategorycznie potępiała. Teraz zostało to wyniesione do rangi cnoty. Okrucieństwo stało się normą codziennego życia. Rosyjscy szowiniści zepchnęli nasz naród w dzikość: po raz pierwszy, chyba od ostatnich siedmiu tysiącleci, w latach 30. naszego stulecia wśród Ukraińców pojawiło się ludożerstwo; ze wszystkich uczuć u człowieka pozostało jedno — przeżyć, za wszelką cenę przeżyć. Dla milionów ludzi strach stał się naturalną normą istnienia. Zorganizowany przez rosyjskich szowinistów Hołodomor-ludobójstwo 1932—1933 roku nie miał na celu ani przyspieszenia przymusowej kolektywizacji, ani likwidacji kułaków jako klasy. Kołchozy w tamtym czasie były już w większości utworzone, a z głodu umierali jednakowo zarówno indywidualni rolnicy, jak i kołchoźnicy. Zresztą jaki w Hołodomorze był sens: przecież martwi nie mogli już wstępować do kołchozów. Jeśli chodzi o kułactwo, to Lenin jeszcze w 1921 roku pisał: „Kułak podcięty i w znacznej mierze wywłaszczony”. A nowych „kułackich” gospodarstw (byli to przeważnie ci, którzy otrzymawszy ziemię po rewolucji, zdołali własną pracą osiągnąć pewien majątek), według danych Centralnego Urzędu Statystycznego USRR, w 1929 roku było nie więcej niż 73 tys. Ale już w 1930 roku do północnych i północno-wschodnich rejonów ZSRR deportowano 75 tys. „kułackich” rodzin, od marca do czerwca następnego roku — 23,5 tys. Do początku Hołodomoru zniszczono „jako kułackie” nie mniej niż 200 tys. gospodarstw, czyli trzy razy więcej, niż ich było w rzeczywistości. Głównym zaś celem Hołodomoru-ludobójstwa 1932—1933 roku było oczyszczenie terytorium z Ukraińców. I czy nie największą naszą tragedią jest to, że jeszcze do dziś wśród Ukraińców trafiają się ludzie, którzy tęsknią za tą straszną przeszłością, modlą się do pamięci katów, ciągną nas, Ukraińców, z powrotem do tego satanistycznego imperium. Ginie przedwcześnie jeden człowiek — i to wielka tragedia. A tu planowo zniszczono, zamorzono najstraszniejszą — głodową śmiercią ponad 10 milionów osób tylko za to, że są Ukraińcami. Dowodzą tego niepodważalne fakty, świadczą o tym liczni ocalali naoczni świadkowie tego horroru. Straszniejszej zbrodni świat nie zna. I po tym prezydent Rosji ma czelność bluźnierczo rozprawiać o tym, że „tych, którzy forsują tezę o „hołodomorze-ludobójstwie”, najmniej interesuje naukowa dokładność”. Chodzi przecież nie o jakąś abstrakcyjną „naukową dokładność”, a o elementarne człowieczeństwo. I właśnie brak człowieczeństwa, właśnie szowinistyczne wysiłki, by ukryć gorzką prawdę (na złodzieju czapka gore?), — mówiąc słowami tegoż rosyjskiego prezydenta, — „raczej skierowane są na to, aby maksymalnie rozdzielić nasze narody”. Prawda jednoczy, kłamstwo dzieli.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn