Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

RZEŹBIARZ-SAMOUK WZIĄŁ SOBIE DO POMOCY... NATURĘ

Слово Просвіти, №47 за 2010 рік

Pewnego razu trzech przyjaciół artystów, wybierając miejsce na szkice w pobliżu kompleksu leśnego, zobaczyło ogromną sosnę. „Jakie świetne drzewo na stolarkę” — powiedział jeden z mężczyzn. „Nie, ono o wiele lepiej nadaje się na maszt okrętowy” — zaprzeczył drugi. A trzeci, nie odrywając wzroku od wierzchołka, szczerze rzekł: „Co za piękno. Zanim wy, chłopaki, nie wzięliście się za piłę, pozwólcie mi je naszkicować”, i wyciągnął sztalugę... Rzeczywiście, artysta, oprócz talentu tworzenia, musi mieć jeszcze jeden dar — dostrzegania w naturze najdelikatniejszego i najwspanialszego piękna. A te rozważania zakradły się po tym, jak zobaczyłem zdumiewające drewniane rzeźby mistrza z Młynowa Wiktora NOWOSADA. Do kierowników instytucji kultury, organizacji społecznych i zespołów chóralnych Szanowni krzewiciele sztuki chóralnej! W czerwcu tego roku we wsi Dmytraszkiwka w rejonie piszczańskim obwodu winnickiego z powodzeniem odbył się Pierwszy Międzynarodowy Konkurs Chóralny imienia Pawła Murawskiego. Głównym celem Międzynarodowego Konkursu Chóralnego imienia Pawła Murawskiego jest rozwój tradycji akademickiego śpiewu a cappella; rozpowszechnianie twórczych zasad szkoły chóralnej światowej sławy dyrygenta i pedagoga XX—XXI wieku P. I. Murawskiego; popularyzacja ukraińskiej kultury chóralnej na świecie; zapoznanie z wzorcowymi utworami ukraińskiej i zagranicznej muzyki klasycznej XVI—XX w., opracowaniami pieśni ludowych i utworami współczesnych kompozytorów; wymiana osiągnięć twórczych. Z inicjatywy Narodowego Ogólnoukraińskiego Związku Muzycznego, Międzynarodowy Konkurs Chóralny imienia Pawła Murawskiego będzie odbywał się co roku w ojczyźnie maestro (we wsi Dmytraszkiwka w rejonie piszczańskim obwodu winnickiego) w następujących kierunkach śpiewu a cappella (kategoriach): chóry akademickie (mieszane i jednorodne); dziecięce zespoły chóralne; ukraińskie chóry ludowe i zespoły folklorystyczne. Systematyczność jego przeprowadzania oraz kryterium wysokiego profesjonalizmu przyczynią się do doskonalenia kunsztu dyrygentów i wykonawców, rozwoju i godnego przedstawienia ukraińskiej kultury chóralnej w światowej przestrzeni muzycznej, podniesienia pozytywnego międzynarodowego wizerunku Ukrainy. II Międzynarodowy Konkurs Chóralny imienia Pawła Murawskiego zaplanowano przeprowadzić od 24 do 28 czerwca 2011 roku. Współzałożycielami Międzynarodowego Konkursu Chóralnego imienia Pawła Murawskiego są: Organizacja Charytatywna „Fundacja imienia Pawła Murawskiego”, Międzynarodowa Organizacja Społeczna Ukraińców „Czwarta Fala”. Konkurs odbywa się przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Turystyki Ukrainy, Ministerstwa Spraw Zagranicznych Ukrainy oraz Generalnej Dyrekcji ds. Obsługi Przedstawicielstw Zagranicznych. Warunki przeprowadzenia II Międzynarodowego Konkursu Chóralnego imienia Pawła Murawskiego na Państwa prośbę przekaże Komitet Organizacyjny. Adres Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowego Konkursu Chóralnego imienia Pawła Murawskiego: ul. Dmytriwska 21, pok. 10, Kijów, 01054 Ukraina. Tel: +38 (044) 486-74-85. E-mail: [kontakt ukryty] Z poważaniem i nadzieją na współpracę przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Konkursu im. P. Murawskiego, przewodniczący Narodowego Ogólnoukraińskiego Związku Muzycznego, Bohater Ukrainy, artysta ludowy Ukrainy, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy imienia Tarasa Szewczenki, akademik, profesor Anatolij AWDIEJEWSKI. Jewhen CYMBALIUK, obwód rówieński. Każde dzieło sztuki ma swojego autora, ale w rzeźbach Wiktora Nowosada takich autorów jest dwoje. Sam Wiktor i matka natura, której mistrz oddaje absolutne pierwszeństwo w prawie autorskim. Jak miód, to łyżką. Zoja RUZHYN, zasłużony pracownik kultury Ukrainy, kierownik pracowni etnograficznej „Złote ziarno”. Już nie po raz pierwszy uczniowie Międzyregionalnej Wyższej Szkoły Zawodowej Łączności delektują się zdumiewającą grą Narodowej Zasłużonej Kapeli Bandurzystów Ukrainy imienia H. I. Majborody. Monolityczny, zgrany zespół artystów o wysokim kunszcie wykonawczym i starannie dobranym repertuarze niesie słuchaczom brzmienie jednego z najbardziej wyrafinowanych instrumentów ludowych — bandury. Szczególnie emocjonalnie odbierano grę zespołu folklorystycznego pod kierownictwem zasłużonego artysty Ukrainy Jurija Hwozdia, który do tego wirtuozersko gra na instrumentach dętych. A podczas wykonywania jednej z żartobliwych melodii — „Bukowińskie żarty”, gdzie w takt muzyki rozbrzmiewały zabawne dźwięki piszczałki, śmiech był najwyższą oceną umiejętnej gry artystów, a w szczególności wykonawcy — Ołeksandra Juchymenki. Nie mniej imponujący był występ na staroświeckiej bandurze Serhija Zacharcza, który przedstawił publiczności szereg utworów instrumentalnych, zachwycających wyrafinowanym pięknem. Z wielkim entuzjazmem reagowała sala na występ młodych solistów kapeli: Maksyma Kucenki, Romana Pochodni. „Ja czasami tylko poprawiam znalezioną rzecz, we wszystkim innym to dzieło natury — zdradza jeden z sekretów rzemiosła rzeźbiarz. — O wiele trudniej znaleźć idealne dla artystycznego obrazu drewno. Czasami specjalnie go szukasz, a znajdujesz przypadkowo, jak to się stało z moim najnowszym wyrobem — ptakiem, który trzyma w dziobie węża”. Pasja młynowskiego mistrza do rzeźbiarstwa zaczęła się niespodziewanie, kilka lat temu. Wtedy w Młynowskim Technikum Medycyny Weterynaryjnej postanowiono urządzić pasiekę atrakcyjnymi ulami w dawnym stylu. Tak właśnie pojawił się u Wiktora Nowosada zamysł zrobienia rzeźbionych uli-kłód. Spróbował (choć do tego czasu rzeźbiarstwem się nie zajmował) i już pierwsze prace były nadzwyczaj udane. Szczególnie imponował ul zrobiony w formie kobiecej figury, który zdobił główne wejście na pasiekę. Swoją drogą, o tym „kobiecym ulu” krążą legendy. Mówią, że wiosną budzi się on wcześniej od innych i tutejsze pszczoły często rozpoczynają swój lot właśnie z niego, a od cud-miodu z tego ula mężczyźni nawet młodnieją... „Początkowe prace tak bardzo zawładnęły duszą, że już teraz nie wyobrażam sobie siebie bez rzeźbiarstwa — przyznaje rzemieślnik — a obrazy przychodzą mimowolnie — w zależności od kształtu znalezionego pnia, gałęzi czy kłody. Właśnie tak było z rzeźbami „Zarodek dziecka”, „Głowa kosmity”, „Radość smoczka”. A jeśli chodzi o ptaka z wężem w dziobie, to mój udział tutaj jest znikomy, tak pięknie wszystko stworzyła natura. Ja tylko oczyściłem kawałek drewna, poprawiłem co nieco — i wszystko. Bywało, Nawet tak dziwne istoty u W. Nowosada uśmiechają się, gdy wyrywał piękne drewno na rzeźbę prosto z ognia. Kiedy wrzucano je do ogniska, to ja w tej gałęzi zobaczyłem bajkową rusałkę. I rzeczywiście, wyszło piękne dzieło. Chociaż o jeszcze jednym znalezisku do dziś żałuję. Natrafiłem na nie w dawnym parku młyńskim, gdzie woda rzeczna podmyła korzenie i utworzyło się niby podziemne królestwo korzeni. Zraziły mnie dziwnie splecione korzenie, ale były za duże, więc postanowiłem zabrać je później. Ale ktoś mnie ubiegł… Kiedyś znalazłem gałąź podobną do głowy ślimaka, nawet z takimi samymi czułkami. A oto „garb” musiałem szukać nie jeden miesiąc i znalazłem go tam, gdzie się nie spodziewałem — we własnym ogrodzie. Trochę popracowałem dłutami — i ślimak wyszedł jak żywy”. Obecnie Wiktor Nowosad ma rzeźbiarski zamysł: krzesło z anielskimi skrzydłami. Jest ono dla miejscowej świątyni i tutaj już mistrz będzie musiał więcej popracować dłutami, chociaż skrzydła to także dar natury. Swoje rzemiosło mistrz nazywa amatorskim. Lecz aby naprawdę ocenić jego talent, warto choć na chwilę zajrzeć na pasiekę Technikum Młynowskiego.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn