Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

NIE NISZCZCIE RADIA PRZEWODOWEGO!

Слово Просвіти, №47 за 2011 рік

Otwarty list do Prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza, Przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy Wołodymyra Łytwyna, Premiera Ukrainy Mykoły Azarowa Za lata niepodległości Państwa Ukraińskiego wiele zrobiono na polu odradzania świadomości narodowej, godności obywatelskiej, samodzielności, swoistości, wartości własnej na podstawie idei narodowej, która wypływa z autochtoniczności narodu ukraińskiego i głębokich tradycji historycznych, jest wszechogarniającą substancją duchową i oznacza państwowość, soborowość, szczęście, dobrobyt. Znaczna zasługa w realizacji istoty idei narodowej należy do Ukraińskiego Radia. Niestety, z roku na rok liczba punktów radiowych w ukraińskich domach maleje. Jeśli w 1990 roku było ich 19 mln, to obecnie jest ich około 2,5 mln. Podczas dramatycznych dla mieszkańców Suchodolśka w obwodzie ługańskim dni (masowe zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby z powodu brudnej wody) Pan, szanowny Wiktorze Fedorowiczu, będąc wówczas premierem, zapewniał, że „przewodowe nadawanie jako jeden z głównych środków operatywnego informowania ludności o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnych, o zagrożeniu bezpieczeństwa lub życia ludzi zostanie na nowo przywrócone wszędzie na Ukrainie”. Oburzał się na niszczenie sieci przewodowego radiofonii Pan, szanowny przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy. Mówili i gadali o znaczeniu tego systemu informacyjnego deputowani. Było sporo publikacji w prasie, wystąpień w radiu w obronie sieci przewodowego radiofonii. W wielu wsiach zachodniej Ukrainy, które najbardziej ucierpiały od powodzi, przewodowe radio już od kilkunastu lat nie działa. Na przykład moich współwieśniaków z Hanewa w rejonie kołomyjskim obwodu iwano-frankiwskiego ponad 10 lat temu pozbawiono możliwości słuchania doskonałych audycji Narodowej Kompanii Radiowej Ukrainy, obwodowego radia iwano-frankiwskiego i rejonowego radia kołomyjskiego. Zrozumiałe, że oni również nie mieli możliwości usłyszeć operatywnej informacji o nadciągającej niszczycielskiej powodzi. Nagle, niespodziewanie 70 % wiejskich budynków znalazło się w śmiertelnej niewoli żywiołowego nieszczęścia. Mijają miesiące, lata… Prezydenci, przewodniczący Rady Najwyższej, premierzy, ministrowie, politycy i politykierzy przychodzą i odchodzą, a przestępcza filozofia obojętności wobec interesów Ukraińców: „Po nas choćby potop” — ogarnia coraz więcej kierowników. Zamiast powstrzymać niszczenie przewodowego nadawania, nie tylko odnowić, ale i rozszerzyć dawną sieć, urzędnicy obojętni wobec sprawy ukraińskiej rozdmuchują tezę, że „tarczyce” (tak w czasach sowieckich często nazywano punkty radiowe), „kołchoźnicy” są atrybutem bolszewickiego totalitarnego systemu. Co więcej, przewodowe nadawanie, w przeciwieństwie do eterowego, które przynosi znaczne zyski, jest nieopłacalne i nie mieści się w warunkach rynkowych. Dlatego też podniesiono opłatę za punkt radiowy do 7 hrywien 20 kopiejek. Biedni ludzie rezygnują z usług przewodowego radia. Zrozumiałe, że zmniejszanie liczby punktów radiowych zwiększa ich nieopłacalność. Zamknięte koło?! Wielu mieszkańców Ukrainy zgadza się płacić nawet obecną cenę za radio. Sądzę, szanowni sternicy Ukrainy, że istota problemu leży gdzie indziej. Na Zachodzie, gdzie rynek od dawna rządzi, wypisane są jasne reguły jego zachowania: gdy tylko wchodzi on w sprzeczność z interesami państwowymi, a zatem narodowymi, prawa takiego rynku w tej czy innej sferze przestają obowiązywać. Na Ukrainie zaś telewizja i radiofonia eterowa według ocen specjalistów w 90 % są zalane obcą, agresywną, gwałtowną, pornograficzną masową „kulturą”, kłamliwą i cyniczną reklamą. Duża liczba eterowych organizacji radiowych i telewizyjnych kompanii, w przeciwieństwie do przewodowego nadawania Narodowej Kompanii Radiowej, karmi ukraińskich obywateli sprymitywizowanymi wytworami różnych surogatów, podając je za sztukę nowoczesną, propaguje „estetykę zła”, denacjonalizuje nasze dzieci. Pseudobiznesowa polityka, w którą uwikłała się przeważająca większość organizacji radiowo-telewizyjnych, wcale nie pomaga w umacnianiu wysokich ideałów moralnych, duchowych, narodowych, ukraińskiej patriotyczno-obywatelskiej świadomości. Wręcz przeciwnie — wiele tak zwanych programów rankingowych jest wyrafinowanym środkiem masowego psychoprogramowania, niwelowania naturalnej istoty Ukraińców, niszczenia kulturowo-narodowego środowiska życia, pamięci historycznej, ukraińskiego państwowego ducha, co zagraża bezpieczeństwu narodu i państwa ukraińskiego. Zatem, szanowny Panie Prezydencie, Panie Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy, Panie Premierze, jeśli myśleć patriotycznie, strategicznie, z interesów państwowo-narodowych, trzeba odbudować zniszczone (może i specjalnie, żeby nie było słychać ukraińskiego Słowa?!) sieci przewodowego nadawania. Zrozumiałe, że wymaga to nakładów finansowych. Pieniądze jednak można znaleźć, trzeba tylko odrzucić obojętność, apolityczność, pogardę dla bezpieczeństwa informacyjno-narodowego Ukrainy. Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego, aby realizować swoją antyludową, antyukraińską, antyhumanitarną politykę, znajdowała środki, by wszędzie słychać było głos Kremla. Ukraińscy władcy państwowi (jeśli są ukraińscy?!) również w obecnym trudnym czasie mogą zdobyć pieniądze (ilu przecież jest oligarchów, którzy wzbogacili się na pracy Ukraińców!), by w każdym domu działała radiotarcza, przekazując do serc ludzi istotę ukraińskiej idei narodowej. Dopóki będzie nadawanie cyfrowe, niech ów „anachronizm epoki bolszewickiej” posłuży umacnianiu ukraińskiej Ukrainy. Przecież telewizja kablowa na Ukrainie burzliwie się rozwija. Czy nie dlatego, że pod względem treści nie jest ukraińska? Powszechne odbudowanie zniszczonego przewodowego radia, jego rozwój w ramach Narodowej Kompanii Radiowej — podstawy przyszłego publicznego radiofonii — to ochrona przestrzeni informacyjnej na Ukrainie, co oznacza walkę o dusze i serca ludzi, o rynek, o dobrobyt, o politykę narodową. Wasyl LYZANCZUK, doktor nauk filologicznych, profesor, kierownik Katedry Radiofonii i Telewizji Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Iwana Franki, zasłużony dziennikarz Ukrainy, akademik Akademii Nauk Szkolnictwa Wyższego Ukrainy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn