Strona · s. 15strona oryginału ↗
Moja droga Kanado
Слово Просвіти, №47 за 2012 рік
Oleś MARKOWYCZ
W wielu bajkach istnieją różne sposoby otwierania zamków — czy to zaklęte słowo, czy jakieś tam „rozerwij-trawa” — jednym słowem zamki z usłużnym kliknięciem same się tu otwierają, a skrzypiące metalowe czy kamienne drzwi pokornie zapraszają do wejścia. I ja, w zupełnie realnym życiu, a nie w jakiejś tam fikcji, mam własny sekret pokonywania przeszkód; prawda, zamki zbytnio się go nie boją, chyba że działa on bezwarunkowo na ludzi pewnej kategorii. A ta kategoria nazywa się „Ukraińcy”. W telefonicznej słuchawce szczebiocze kobiecy głosik po rosyjsku. Proponują mi na korzystnych warunkach podłączenie do Internetu. Milcząco słucham pociągającego szczebiotu, a potem mówię: — Proszę mi wybaczyć, ale urodziłem się i wychowałem w Kanadzie, dlatego z tego, co pani powiedziała, niewiele zrozumiałem. Czy nie mogłaby pani powtórzyć wszystkiego po ukraińsku? Niemal fizycznie czuję w głosie tej szczebiotki nuty niezwykłego szacunku dla mnie i Kanady, choć w Kanadzie nigdy nie byłem i wiem tylko, że leży ona na północy kontynentu amerykańskiego i że mieszka tam liczna społeczność ukraińskich emigrantów. A miły głosik powtarza mi reklamową pokusę czystą ukraińszczyzną. Nie po raz pierwszy robię podobną mistyfikację. Początkowo było mi niezręcznie oszukiwać swoich rodaków, ale od częstego używania własnej „rozerwij-trawy” przyzwyczaiłem się i nawet pozwalam sobie czasem dla koloru wstawić jedno-dwa angielskie słowa: „sorry” albo „thank you”. Działa. I co dziwne, sam już zaczynam czuć się takim sobie „Kanadyjczykiem”. Tymczasem zacząłem uciekać się do narodowej mimikry nie tylko w rozmowach telefonicznych. — Как записать вашу фамилию? — pyta mnie długowłosy wiejski młodzieniec w ukraińskim mundurze milicyjnym przy okienku przepustek w komisariacie milicji przy ulicy Moskiewskiej 30 w dzielnicy Peczerskiej Kijowa. Rosyjska wymowa tego ukraińskiego wieśniaka jest zapewne taka sama jak moja kanadyjska. Staram się przybrać zafrasowaną minę i prawie ze wstydem dodaję o nieszczęściu bycia niepełnowartościowym Ukraińcem z Kanady. Dobrze się dogadaliśmy po ukraińsku, ale wchodząc po schodach na drugie piętro, odwracam się i mówię: — Panie sierżancie, przepraszam, ale w Kanadzie byłem taki sam jak pan. Proszę powiedzieć, czy pana wieś już całkowicie przeszła na rosyjski? Ze schodów nie widać mi, czy chłopak się zarumienił. — U nas nie zapriszczajetsia gawariet pa-russki. Załatwiwszy swoje sprawy, wracam na parter do wyjścia przez bramkę. Długowłosy sierżant, z jakiegoś powodu uśmiechając się niezręcznie, jakby przepraszając za naszą niedawną „kanadyjską historię”, pyta po ukraińsku, czy załatwiłem swoje sprawy. Dziękuję za troskę i dodaję: — Panie sierżancie, w jednej ze sztuk Marka Kropywnyckiego ktoś z postaci mówi: „Ви гарно говорите по-московському, тільки понашому «гекаєте»”. Do zobaczenia w mojej drogiej Kanadzie! „Welcome!”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
