Strona · s. 14strona oryginału ↗
Wiatrak w Pustowijtach
Слово Просвіти, №47 за 2017 рік
Wiatrak w Pustowijtach mele zboże,
Na mocnych skrzydłach w niebo wzlatuje.
Młynarz widzi z nieba Zaporoże
I Dniepr aż do miasta Kijowa.
A wiatr tworzą niebiesko-żółte skrzydła,
I leci jak sztandar wśród chmur,
I odrywa się od skraju nieba,
I modli się za niego nasz młynarz.
Już wie: na brzegach Sławuty
Umilkł, ucichł dawno kozacki młyn.
Tam nie bandurę, bałałajkę słychać.
Tam rodzimy chleb gorzki jak piołun.
Nad młynarzem stoją wysokie gwiazdy,
Jak rumiane bochenki i kalacze.
A niebiesko-żółty wiatr wieje w górę,
A potem rwie się do Kijowa – grzmot w nocy.
Wlatuje do chaty rządowej,
Otwiera okna i na zewnątrz
Wynosi śmiecie i plewy przemów
I cały kłamliwy, drogi papier.
Wiatrak w Pustowijtach. Młyn z Europy.
Lecz wieki kozackie w nim żyją.
Pod skrzydłami skrzypią potężne wanty,
A skrzydła, jak Duch, do boju rwą.
Kijów, 5.XI.2017 r.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
