Strona · s. 4strona oryginału ↗
Ukraińska cywilizacja
Слово Просвіти, №47 за 2020 рік
Wadym PEPA, pisarz. Zwracam uwagę na globalne zjawisko, które rozprzestrzenia się w Internecie: „Ukraina jest jedną z kolebek cywilizacji żydowskiej we współczesnym świecie judaistycznym, oświadczył w swoim przemówieniu do uczestników Kyiv Jewish Forum 2020 prezydent Izraela Reuwen Riwlin… Kijowskie Forum Żydowskie (Kyiv Jewish Forum) rozpoczęło się wieczorem we wtorek. W tym roku odbywa się ono w trybie online z powodu pandemii koronawirusa. Wydarzenie potrwa dwa dni – 8 i 9 września. Organizatorem Kyiv Jewish Forum jest Żydowska Konfederacja Ukrainy… Wcześniej w ramach forum prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski wspomniał o projekcie „Sprawiedliwi mojego miasta”, który ma na celu upamiętnienie Ukraińców ratujących Żydów podczas Holokaustu w czasie II wojny światowej. Projekt, zainicjowany przez szefa Żydowskiej Konfederacji Ukrainy Borysa Łożkina, przewiduje przemianowanie ulic w miastach na cześć Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, badanie ich historii, kręcenie filmu dokumentalnego itp.”. Czyż w zakończeniu cytatu nie razi słuch słowo „konfederacji”? Co to za miraż, jak w bezwodnej pustyni? Widmowe marzenie o „konfederalizacji” Ukrainy? I w czyjejż chorobliwej wyobraźni? Eks-szefa Administracji przy prezydencie P. Poroszence, a obecnie partnera Rinata Achmetowa w firmie medialnej United Online Ventures. Wieczność, jak drwiła od wieków z ludzkości, tak i nie pozostawia w spokoju „ziemskiego robactwa”, jak chrzcili wzdłuż i wszerz „wyższe stworzenia” starożytni greccy mędrcy. Nie daje wieczność ani najmniejszej taryfy ulgowej również prastaremu ukraińskiemu rodowi. Rodził się on wraz z pierwszymi słowami swojego języka w znanej na całym świecie kulturze archeologicznej w Mizinie, na wyższym brzegu bystrej rzeki Desny, dopływu Dniepru. Czas trwania tego okresu – ponad XXIII – XIV tysiąclecie przed nową erą. Myśliwi na mamuty, renifery, nosorożce, tury-jelenie pozostawili imponujące ślady swojej działalności materialnej i początków duchowej w dorzeczach wszystkich większych i mniejszych rzek na dotychczas etnicznych ziemiach ukraińskich, a zwłaszcza na brzegach pełnowodnego Dunaju, opiewanego w zachowanej do dziś ukraińskiej twórczości ludowej z takim wysokim natchnieniem, jak przez nikogo, nigdzie i nigdy. Spośród unikalnych artefaktów archeolodzy odkryli, a muzykologom na czele z kompozytorką Łesią Dyczko udało się wydobyć i nagrać na płycie firmy „Melodija” w Moskwie, bo w Ukrainie takiej możliwości nie było, rytmy najstarszej na świecie orkiestry instrumentów perkusyjnych z kości mamuta. Co więcej. Znalazł się grzebień, na szerszej części którego wyrzeźbiono tancerkę z „bransoletą szumową” na uniesionej w górę ręce. Coś w rodzaju kastanietów, przy dźwiękach których czarują widzów i słuchaczy hiszpańskie wykonawczynie tradycyjnego, zachowanego od dawna tańca. I w kulturze archeologicznej w Mizinie piękności starały się przyciągnąć spojrzenia płci przeciwnej do swojej urody. Wśród wyrobów z kości archeologów dziwią nie tylko szydła i igły z uszkiem, ale i zawieszki z ciosu mamuta, paciorki-zawieszki, bransolety z płytek ciosowych z ornamentem meandrowym. Takie samo, jak w Mizinie, długotrwałe osiedle „środkowej epoki górnego paleolitu” w 1897 r. odkrył na ulicy Kuryliwskiej w Kijowie pochodzący z Czech Wikientij Chwojka. Materialne i duchowe osiągnięcia okresu mizińskiego w pełni dziedziczy kultura archeologiczna trypolska. Echa jej rozkwitu przynoszą do współczesności czarującym językiem ukraińskim kolędy i szczedriwki oraz pieśni dotychczas zachowanych obrzędów kalendarzowych na Boże Narodzenie, Wielkanoc, Zielone Świątki, Kupałę, Spasa, Pokrowę, nie mówiąc już o dożynkach jednych z pierwszych rolników, oraczy na trzeciej od Słońca życiodajnej planecie. Gdzieś siedem tysięcy lat temu przeszli oni od zbierania darmowych płodów ziemi oraz polowań i rybołówstwa do orania-siania, uprawy żyta-pszenicy i wszelkiego zboża oraz młócenia złotego ziarna. Wszędobylscy Hellenowie, którzy duchowo wzbogacili ludzkość jak nikt inny, nazwali tych, którzy zginali się na wolnych wtedy polach tak, że aż pot zalewał oczy, skawi – kopacze. A także – georgos. Rolnicy. W języku ukraińskim bliżej do rzeczywistości, a znaczy to – i do prawdy: chłopi. Z biegiem wieczności nieżyczliwym, których na białym świecie – jak psów, zamroczyła rozum zazdrość. Wstawili w naturalne słowo jedną jedyną literę „l”. I coż wyszło? Sklawi. A to po grecku – niewolnicy. Odrażająca definicja wystawiła rogi spod pióra tak zwanego Pseudo-Cezariusza. Drugie imię męskie. Pochodne od „cezara”, zapożyczonego z łaciny przez Greków. Dlatego równolegle – Pseudo-Cezarius. Pozostawił 16 rękopisów. A co to za jeden – tak i nie wyjaśniono. Dlaczego Pseudo? Bo podejrzenie padało na Cezariusza z Nazjanzu, rzymskiego lekarza i polityka na dworze cesarzy Konstancjusza II, zwolennika arianizmu i nienawistnika pogan, oraz Juliana Apostaty. Przydomek przykleiła mu chrześcijańska cerkiew, bo odradzał pogaństwo na podstawie neoplatonizmu. W tym wirze Nazjanz razem z jego bardziej sławnym bratem Grzegorzem z Nazjanzu zdołali zachować się tak, że obaj są czczeni jako święci przez prawosławnych i katolików. Po żmudnych poszukiwaniach moskiewscy badacze zgodzili się na tym, że Pseudo-Cezariusz zabiera głos od połowy VI w. Chociaż w napisanym przez niego można zabłądzić jak między trzema sosnami, niektóre przebłyski budzą pewne zainteresowanie. Wykład jest zagmatwany, lecz mimo wszystko widać, że skłania się ku efemerycznej „astrologicznej etnografii”. Czyli charakter narodów określają gwiazdy, pod którymi żyją różne plemiona. Odpowiednio wyróżnia się „siedem klimatów” lub stref. „Sklawini” są skazani na istnienie właśnie w „niewolniczej” strefie. Przez następne stulecia niby tak właśnie wychodziło. Nie tak kiedyś, jak teraz ukraińska elita, jakby nabrawszy wody w usta, milcząco godzi się z tym, że przy ślubach w prawosławnych cerkwiach błogosławieni są „niewolnik Boży” i „niewolnica Boża”. Tak samo przy odprowadzaniu zmarłych na łono Abrahama. To przy tym, że ani w greckich nabożeństwach, które naśladuje prawosławie, ani w katolickich, ani w obrzędach innych wyznań nie słychać żadnych „niewolników”. „Pytanie w zadaniu” – mówi się w szkolnych podręcznikach matematyki. W modlitwach zwracamy się „Ojcze nasz…”. U jakiegoż ojca rodzone dzieci to „niewolnicy”? Ukraińskiej elity podobne pytania z żadnej strony nie pieką. Instytut Archeologii NAN Ukrainy „bez wahania” chwali się „periodycznym wydawnictwem naukowym” pod nazwą „In Sclavenia Terra”. Zbiór prac naukowych „jest serią w całości poświęconą problemom archeologii i wczesnej historii Słowian drugiej połowy I tys. n. e. (druga połowa V-X w.)”. Przesadzili wielce mądrzy. Zamglili, z któregoż wieku jest Pseudo-Cezariusz – z V czy z połowy VI? Po prawdzie, co ich to obchodzi? Nie tylko uświęcają to, co zniesławiające, ale i narzucają to społeczności naukowej. Przy tym niby szczycą się, że zatruwają świadomość milionów nieświadomych „wielką siłą” obcych słów – „Sclavenia Terra” – „Ziemia Niewolnicza”. Co zaś tyczy się „Słowian” w serii „In
Sclavenia Terra”, to sprawka moskiewskich akademików B. Rybakowa i D. Lichaczowa. Upierali się, by osłodzić gorzką pigułkę. Nie przejmowali się tym, by łamać sobie głowę, skąd i kiedy pojawiło się to wstrętne fatum oraz jak odżegnać się od upokarzającego, a w pośpiechu przechrzcili „sklawinów” na „słowian”. Brzmi to niby melodyjnie. Ależ w dawnych źródłach pisanych łacina kłuje w oczy: Sclavenia – niewolnicy. Ponadto, według moich rozważań, mędrcy spośród ukraińskich przodków, a byli to okrutnie prześladowani i w całości wybijani przez wrogów wołchwowie, zdołali jednak zaprzeczyć Pseudo-Cezariuszowi. Obalili „teorię siedmiu klimatów” z niewolniczą „strefą” od gwiazd na nocnym niebie. Za ich błogosławieństwem ukraińska twórczość ludowo-poetycka na wszystkie przyszłe wieki oświeca przyszłe pokolenia i wzywa zniewolonych do wyrywania się z haniebnej niewoli „na czyste wody, na jasne zorze”. Rozważajmy śmiało. Czyż nieosiągalnym jest marzenie ziemian, by żyć wolno pod słonecznym i gwiaździstym niebem, a nie dusić się w „strefach” za kolczastymi drutami? Według moich rozważań, burzliwe wydarzenia IV–VI w. n.e. odzwierciedlone są w wszechobecnej twórczości ludowo-poetyckiej. Lecz przez niedopatrzenie naukowców stało się tak, że ten pieśniarski zasób utonął, niczym legendarna Atlantyda, w morzu kolęd i szczedriwek. A one przecież w ogóle są echem rozkwitu trypolskiej kultury archeologicznej, która zasługuje na prawdziwe miano – Cywilizacja Trypolska. O tym szczegółowo i, mam nadzieję, jak najbliżej prawdy w moich książkach: „Przed oczami prawdy” (2015 r.), „Złoto wnuków Dażboga” (2015), „Master-class z imperatorem” (2017), „Szczedryk leci z Kijowa” (2018), „Twarzą w twarz z wiecznością” (2019), „Słowo o anckim królu Bożu” (2019), „Władca Gromu” (2020). W swoich wydaniach przekonuję niewiernych, że ukraiński etnos istnieje „od stworzenia świata”, jak i „synowie Izraela” w Biblii. Nie biorę tego z sufitu i nie wysysam z palca. Wierzę w to, co zapowiedział Taras Szewczenko. Na kilka miesięcy przed ostatnim tchnieniem nasz Prorok w wstępie do poematu „Saul” wskazał potomnym: W nieprzebudzonych Chinach, W Egipcie ciemnym, u nas I ponad Indusem i Eufratem Swoje jagnięta i cielęta Na polu wolnym wolno pasł Pasterz będąc w swoim raju. Zgodnie mówi też Łesia Ukrainka: „Ludzie i pokolenia – to tylko ogniwa w łańcuchu wielkim wszechświatowego życia, a ten łańcuch zerwać się nie może”. Niestety, ukraińska elita prawdziwie doniosłymi sprawami się nie przejmuje, nie wykrzesuje wszystkich swoich sił dla zachowania własnego narodu. Lecz mniejsza z tym, w świetle poznania stopnieje mgła bezsensu. Nieśmiertelna duma ludowa zapewnia: „Wszystko zginie, tylko prawda zostanie”. Byle tylko do niej garnęły się, jak do uzdrawiającego źródła, milionowe masy. Oświecać je – święty obowiązek elity. Tatarsko-mongolskiej zaczynki carska imperia, u podnóża tronu której przy przechrzczonych wieńconośnych Katarzynach „kudłaci Niemcy węzłowaci”, słowami T. Szewczenki, „bieluniem zasiedli”, przywłaszczyła, jak złodziej, prehistoryczną i historyczną pamięć ukraińskiego narodu. Te same ślady deptali komuniści-internacjonaliści. Zabrali się za kołysanie trzech „bratnich narodów” w kołysce, w której z pojawieniem się na świat Boży nóżkami przebierała „starsza siostra” – Rosja. Na to wychodzi, że obecni przywódcy w korytarzach kremlowskiej władzy naśladują Pseudo-Cezariusza ze „Sclavenia” spod jego rylca. Natomiast Reuwen Riwlin łącznie z rodzimym Łoszkinem podwiesza nie do nieba z jasnymi gwiazdami, a do niepamiętliwego sufitu „kolebkę cywilizacji żydowskiej”. Prezydent W. Zełenski zatwierdza zainicjowany przez B. Łoszkina „projekt Sprawiedliwi mojego miasta, który przewiduje przemianowanie ulic w miastach na cześć Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, studiowanie ich historii, kręcenie filmu dokumentalnego itp.”. Na mój los, jako aktywnego dziennikarza, przypadło niezliczenie wiele spotkań z różnymi ludźmi. Pamiętając usłyszane szczere opowieści, wnoszę propozycję honorowania Sprawiedliwych Ludobójstwa – Hołodomoru 1932-1933 lat. Przemianowywać, przynajmniej we wsiach, ulice na cześć przewodniczących kołchozów, którzy na własny strach i ryzyko po pierwszych pokosach wydawali głodującym jakąś cząstkę ratującego ziarna na zarobione tak zwane „dniówki”. Syn jednego z nich użądlił mnie w samo serce, opowiadając, jak aresztowanego ojca uzbrojeni w karabiny strażnicy wywozili na stację kolejową. A życzliwy rozejrzał się wokoło i wykrztusił z gardła, powstrzymując łzy: „Żegnajcie. Więcej się nie zobaczymy”. I nie pomylił się. Potem żadnego śladu. Żadnej wieści. Wtedy na ulicach w tymczasowo przekształconym w stolicę Charkowie i w prastarym Kijowie pokotem, nie podnosi się ręka napisać walały się, niech będzie leżały, martwe ciała. Konających nie wszyscy omijali albo przekraczali. Poza wszelką wątpliwością, byli i tacy, którzy dzielili się z „umierającymi” ostatnią skórką chleba. Znajdowali się i tacy, którzy dawali schronienie nieszczęsnym. Brali wygnanych i głodnych pomocnikami do swoich mieszkań. Czyż nie są oni również Sprawiedliwymi wśród Narodów Świata i zasługują na studiowanie ich historii, kręcenie filmu dokumentalnego itp.? Nie dzielmy ludzkości na żadne „siedem klimatów”, na żadne strefy. Bądźmy prawdziwie wyższymi stworzeniami! 14.09.20.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
