Strona · s. 15strona oryginału ↗
Co działo się za kulisami?
Слово Просвіти, №47 за 2020 рік
Kijowski Narodowy Akademicki Teatr Operetki zaprezentował pierwszą premierę okresu kwarantanny – komedię „Premiera. Historia broadwayowska”. Spektakl pokazano na scenie „77”.
Eduard OWCHARENKO Zdjęcie Anatolija FEDORCIWA
Komedia „Premiera. Historia broadwayowska” to inscenizacja sztuki Johna Cromwella „Premiera”. W centrum fabuły znajduje się prawdziwa historia znanej „gwiazdy” Broadwayu lat 30. i 40. ubiegłego wieku, Laurette Taylor. Aktorka była ulubienicą słynnego amerykańskiego dramaturga Tennessee Williamsa, zagrała we wszystkich jego wczesnych sztukach, podbijając serce dramaturga rolą Amandy w „Szklanej menażerii”. W utworze Johna Cromwella bohaterka nazywa się Fanny Ellis. Jej los jest bardzo podobny do losów wielu amerykańskich „gwiazd”. U szczytu sławy zaczęła nadużywać alkoholu i zrujnowała swoją karierę. Życie osobiste dodawało „blizn na duszy”. Jedynym wsparciem jest Heckie, służąca, garderobiana i wieloletnia przyjaciółka Fanny. Po niemal dziesięcioletniej przerwie, zapomnianą przez wszystkich aktorkę zaproszono w celach sensacyjnych do jednego z teatrów off-Broadwayu, by zagrała jedną ze swoich najsłynniejszych ról młodości – Irinę Arkadinę w sztuce „Mewa”. Powrót Fanny Ellis na scenę po długiej przerwie był szeroko relacjonowany w prasie. Wszyscy amerykańscy producenci uważali, że dla prawdziwej sensacji potrzebny jest skandal, a do tego wszystkie chwyty są dozwolone: plotki, szantaż… Na pół godziny przed premierą „Mewy” w garderobie aktorki pojawia się butelka brandy od „gorącego wielbiciela”. Czy Fanny ulegnie pokusie, by stłumić zdenerwowanie przed wyjściem na scenę? A może samodzielnie pokona strach i zrobi wszystko, co możliwe, by godnie powrócić na scenę jako Kobieta-Aktorka po szalonym upadku? O tym ciekawy widz będzie mógł się dowiedzieć podczas spektaklu. Nawiasem mówiąc, na początku lat 2000. sztuka ta z powodzeniem była wystawiana w teatrze w foyer Narodowego Akademickiego Teatru Dramatycznego im. Iwana Franki, gdzie role wykonywały legendarne aktorki, artystki ludowe Ukrainy Julia Tkaczenko i Natalia Łotocka. A w dniu nowej premiery przedstawiciele mediów mieli okazję porozmawiać z kierownictwem Narodowej Operetki Ukrainy i twórcami spektaklu. – Podszedł do mnie nasz główny scenograf Ołeksandr Biłozub i powiedział, że mimo kwarantanny trzeba zacząć coś robić – wspomina szef teatru, artysta ludowy Ukrainy Bohdan Strutyński. – A dzisiaj mamy możliwość zobaczyć owoce tej pracy. „Premiera. Historia broadwayowska” to prawdziwa historia, ale także historia o ukraińskim teatrze, o teatrze w ogóle, o aktorach, ich walce z demonami pokusy. Jestem za tym, żeby w tej walce zawsze zwyciężała sztuka. Wszyscy bardzo zgłodnieliśmy za sceną. Kiedy jest dramaturg, reżyser i aktor – to próba, a kiedy jest dramaturg, reżyser, aktor i widz – to już spektakl. – Staraliśmy się zrobić jakieś święto, jakąś komedię w naszym nieśmiesznym czasie – wyznał reżyser i scenograf Ołeksandr Biłozub. – Teraz stało się trudniej robić komedie, bo to, co widzimy na ulicach, raczej wywołuje smutek. A praca nad spektaklem pomagała nam ratować się od tego, co tam widzimy. Próby trwały nieco ponad miesiąc. Po raz pierwszy poznałem w pracy Walentynę Donczenko-Butkowską, Irynę Łapinę, Irynę Bespałową-Prymak oraz Katerynę Kobijewą. To dwa równorzędne składy. Kto zagra pierwszy, decydowano w drodze losowania. Temat teatru, temat sztuki zawsze mnie bardzo interesował. Druga strona tego, co dzieje się za kulisami, to wielki temat do badań. Tam jest tyle historii: co dzieje się w duszy aktora, jak przygotowuje się to piękno, które nazywa się spektaklem. Tutaj są tematy teatru i zawodu, kobiety i wieku, matki, sukcesu. Szczególnie ciekawie robi się to z takimi aktorkami, z których każdą można by badać. Trochę przerobiliśmy utwór, gdyż niektóre konkretne momenty życia hollywoodzkiej „gwiazdy” byłyby mało interesujące dla współczesnego ukraińskiego widza. Ale kardynalnie niczego nie zmienialiśmy. Dlatego myślę, że autor się na nas nie obrazi. A co wyszło z naszej pracy, wywnioskuje widz. – Bardzo miło jest być zaangażowaną w ten spektakl, dziękuję reżyserowi – podkreśliła artystka ludowa Ukrainy, odtwórczyni roli Fanny Ellis, Walentyna Donczenko-Butkowska. – Mieć taką rolę w takim wieku to wielkie szczęście. Otrzymałam bardzo ciekawą pracę. Wydaje się, że w wielu kwestiach jesteśmy podobne do bohaterki. Ona ma dwoje dzieci i ja mam dwoje. Jesteśmy w tym samym wieku, poświęciłyśmy życie służbie teatrowi. Ona była wielką gwiazdą, przeżyła wzloty i upadki. Myślę, że mniej więcej to samo przeżywa każdy aktor, niezależnie od tego, czy mieszka w Kijowie czy w Nowym Jorku. Uwielbiam ludzi, którzy mimo wszystko znajdują w sobie siłę, by wstać i znów iść w górę. Odtwórczyni roli Heckie, aktorka Kateryna Kobijewa, podziękowała reżyserowi za możliwość wzięcia udziału w tym projekcie, a także całemu zespołowi twórczemu – autorowi rozwiązań plastycznych WadyMowi Prokopence, oświetleniowcowi Rusłanowi Dołynyczowi, a szczególnie garderobianym, które z oddaniem służą sztuce. Nie sposób było tutaj nie wspomnieć o problemie, który dzisiaj niepokoi każdego. – Dzisiaj premiera to poważne wyzwanie – podkreślił Bohdan Strutyński. – Obecnie przeżywamy bardzo trudne czasy. Prowadzimy wielką rekonstrukcję, pozwolił, tutaj nawet reakcja publiczności jest przez niego dokładnie wyliczona. Nie mówię już o tym, jak trafnie odgadnięto wykonawcę głównej roli – to całkiem młody aktor, niedawny absolwent Narodowego Uniwersytetu Teatru, Kina i Telewizji im. I. K. Karpenki-Karego, Hlib Mychajłyczenko. Rola bezsensownego okularnika, który próbował zmienić swój los, okazała się „jak dla niego uszyta”. Gra ją z uderzającą lekkością i przyjemnością, pojawiając się na scenie jako bezsensowny, śmieszny, prostoduszny niezdara w śmiesznym, nieco półdziecięcym kostiumiku i ze starannie przygładzonymi włoskami. I nie prezentuje przy tym siebie, ale desperacko żartuje, biega, skacze, pada, śpiewa, przebiera się i smaruje twarz na czarno, by wystąpić w roli Otella. A jaka ciekawa i rozpoznawalna „szefowa operowej Gildii” Julia, jakie operowe rulady wydaje czasem jej wykonawczyni – artystka ludowa Ukrainy Anżelika Hyrycz! Jak pomysłowo zagrany ojciec „bezbłędnej” Maggie Saunders – zasłużony artysta Ukrainy Ołeksandr Wiłkow. A jak temperamentnie i odważnie artysta Wołodymyr Zacharczenko wprowadza swoją drugoplanową postać, nazwaną „Posłaniec w hotelu”, do głównego kręgu osób dramatu! Spektakl jest niezwykle lekki, widowiskowy i muzyczny, z ciekawą scenografią i kostiumami Kateryny Kornijczuk. Scena Teatru Młodego Widza w dwóch kulminacyjnych momentach spektaklu nagle odzwierciedla inny teren – jakiegoś pompatycznego teatru operowego: za-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
