Strona · s. 15strona oryginału ↗
Niepożyczony śmiech Notatki z premierowego spektaklu TYM „POŻYCZCIE TENORA” K. Ludwiga
Слово Просвіти, №47 за 2020 рік
Wasyl NEWOŁOW, pisarz, krytyk teatralny. Waszyngtoński prawnik Ken Ludwig, który pewnego pięknego dnia postanowił napisać sztukę, usiadł, odkładając na czas ważne sprawy, i napisał dobrą komedię sytuacyjną o tym, jak w 1934 roku w hotelu w mieście Cleveland wydarzyła się śmieszna historia ze słynnym włoskim tenorem Tito Merellim (artysta Witalij Derewianczuk), którego, zrządzeniem losu, w operze „Otello” zmuszony był zastąpić asystent dyrektora miejscowego teatru. A także o tym, jak ten zastraszony okularnik (czytaj – Kopciuszek) (artysta Hlib Mychajliczenko) wolą losu nagle zastępuje na scenie włoskiego gościnnego tenora, rozkochuje w sobie, jak to bywa, piękną dziewczynę (artystka Kateryna Artimieniewa) i w ogóle uciera wszystkim nosa. Oto taki kalejdoskop zwrotów akcji, ciągłe huśtawki niespodzianek, które to wznoszą postacie na szczyty nadziei, to zrzucają je w otchłań przerażenia. Są tu i pościgi, i przebieranki, i miłosne nieporozumienia, i szczęśliwy finał. Słynny tenor przyjeżdża do miasta, by zagrać swoją koronną rolę Otella. Zatrzymuje się w hotelu, wypija dużo wina, połyka środki nasenne i w rezultacie zostaje uznany za zmarłego, a jubileuszowy wieczór teatru okazuje się zagrożony. Sytuację ma uratować obdarzony głosem młody pomocnik dyrektora teatru. Wokół tego niewybrednego zawiązania akcji kręci się fabuła, wciągająca, dynamiczna i niezwykle śmieszna. Po raz kolejny przekonuję się, że dobrze wystawić niewybredną komedię bywa trudniej, niż „urodzić” na scenie jakiś nowatorski i zawzięty „awangardowy poszukiwacz”. Nowa premiera Kijowskiego Akademickiego Teatru Młodego Widza na Lipkach, który całkiem niedawno obchodził solidną rocznicę dnia swoich narodzin, „Pożyczcie tenora!” Kena Ludwiga – to jakościowy spektakl w tak „nieśmiertelnym” gatunku, jak komedia sytuacyjna. Aby dzisiaj utrzymać ten gatunek i nie popaść w lekkomyślność przy wystawianiu takiej sztuki, potrzeba nie tyle fantazji (choć i ona oczywiście ma miejsce w tym przedstawieniu), co odwagi i własnej artystycznej godności. Dla sukcesu na tym polu najważniejsze jest zachowanie lekkości. A jeszcze jednym warunkiem jakościowego rezultatu jest wyczucie miary. I to reżyser-inscenizator, artysta ludowy Ukrainy Wiktor Hyrycz i jego zespół – pomysłowy baletmistrz Ołeksij Sklarenko, doświadczona korepetytorka wokalna Oksana Sołowjowa i oprawca muzyczny Wołodymyr Borysow – mają w pełni. Urok tego przedstawienia tkwi w dokładnym i subtelnym wyliczeniu, niczego zbędnego inscenizator sobie nie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
