Strona · s. 2strona oryginału ↗
Pamięci Bohaterów wojny rosyjsko-ukraińskiej
Слово Просвіти, №47 за 2020 рік
W sobotę zaduszną, 7 listopada, w Połtawie odbyła się panichida, którą odprawił arcybiskup połtawski i krzemieńczucki Teodor wraz z duchowieństwem diecezji. Zwierzchnik diecezji połtawskiej Prawosławnego Kościoła Ukrainy podczas litii wspomniał imiona każdego z OŚMIU żołnierzy wojny rosyjsko-ukraińskiej, zabitych przez moskiewskich okupantów i prorosyjskich separatystów. Dołączyli do nich kadeci Połtawskiego Wojskowego Kolegium Szeregowych Wojskowego Instytutu Telekomunikacji i Informatyzacji imienia Bohaterów Krut, wierni i kapelani PKU, pracownicy Połtawskiego Obwodowego Oddziału Ministerstwa do spraw Weteranów Ukrainy. Podczas nabożeństwa żałobnego kadeci i parafianie świątyni trzymali w rękach portrety 8 Bohaterów poległych we wrześniu i październiku. „Prosimy w modlitwie do Boga, aby darował im wieczne błogosławione życie. Cerkiew nieustannie modli się za nich – obrońców Ukrainy, którzy odeszli do wieczności” – powiedział arcybiskup połtawski i krzemieńczucki Teodor. „Obecnie w mediach nierzadko napotykamy manipulację, jakoby na froncie rosyjsko-ukraińskim od lipca utrzymywał się „reżim ciszy”. Ale w rzeczywistości fakty świadczą o czymś przeciwnym. Dowództwo Operacji Połączonych Sił oficjalnie odnotowało we wrześniu 60 ostrzałów ukraińskich pozycji i dziesięć zranień obrońców Ukrainy, zginęło pięciu. W październiku nie było ŻADNEGO DNIA bez ostrzałów (oficjalnie odnotowano 97), czterech naszych żołnierzy doznało ran i urazów bojowych, a trzech wojskowych zginęło. Nie da się przemilczeć wzmożenia rosyjskiej wrogiej aktywności, ignorować realnych śmierci żołnierzy. Zachowajmy o poległych Bohaterach trwającej wojny rosyjsko-ukraińskiej jasną pamięć” – zwrócił się do obecnych regionalny przedstawiciel Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej w obwodzie połtawskim Ołeh Pustowhar. Opowiedział on o poległych Bohaterach: Witalij Hrycyszyn urodził się 21 lipca 1982 roku w Pawłohradzie w obwodzie dniepropetrowskim. W 2015 roku został powołany w ramach mobilizacji, a kiedy w następnym roku miał zostać zdemobilizowany, podpisał kontrakt i pozostał w wojsku. Starszy żołnierz, wojskowy 46. samodzielnego batalionu szturmowego „Donbas” 54. samodzielnej brygady zmechanizowanej Sił Zbrojnych Ukrainy. Na kamizelce kuloodpornej, którą Witalij zakładał do służby bojowej, było wielkimi literami napisane „Nazar”. Tak miał na imię syn, którego żołnierz bardzo kochał. 5 września podczas gaszenia pożaru w pobliżu osady Werchniotorećke w rejonie jasynuwackim dwóch – starszy żołnierz Hrycyszyn i starszy sierżant Wołodymyr Chomenko – zostało odciętych płomieniami od reszty personelu. Następnego dnia dowództwo Operacyjno-Taktycznej Grupy „Wschód” poinformowało, że omijając ognisko ognia w „szarej strefie”, weszli na nieznane urządzenie wybuchowe na polu minowym przeciwnika. Pochowano 38-letniego żołnierza w Pawłohradzie. Pozostali rodzice, brat, żona i syn. Wołodymyr Chomenko – 35-letni starszy sierżant, dowódca plutonu karabinów maszynowych 46. samodzielnego batalionu szturmowego „Donbas” 54. samodzielnej brygady zmechanizowanej, poszedł na wojnę w 2015 roku. Walczył za ojczystą ziemię, gdyż urodził się 18 sierpnia 1985 roku w Dobropillu w obwodzie donieckim, gdzie przeżył całe życie. Pracował w kopalni. I kategorycznie nie akceptował „noworosyjskich” idei, narzucanych ukraińskiemu wschodowi zza rosyjskiej granicy. Zawsze bowiem kochał Ukrainę i przejmował się nią. Szczególnie bolała Wołodię zdrada wielu rodaków, którzy, jak mówił, stali się „separatuchami”. Natomiast rodzina w pełni podzielała i wspierała jego poglądy, „błogosławiąc” Wołodymyra na podpisanie kontraktu z Siłami Zbrojnymi Ukrainy. Wołodymyr zginął 5 września wraz z towarzyszem broni z batalionu „Donbas” Witalijem Hrycyszynem, podczas tak zwanego „wszechogarniającego reżimu ciszy”. Wrogim minom pojęcie „ciszy” nie jest znane. Pochowano Wołodymyra Chomenkę w rodzinnym Dobropillu. Pozostali ojciec i dwie siostry. Taras Kubijowycz. O „ciszy” i „pokoju”, którymi tak niektórzy się chwalą, nie słyszały nie tylko rosyjskie miny, ale i wrodzy rosyjscy strzelcy. Jeden z nich 6 września w pobliżu Krymskiego w obwodzie ługańskim celnym strzałem w skroń zastrzelił ukraińskiego żołnierza Tarasa Kubijowycza, któremu nieco ponad półtora miesiąca zabrakło do 50. urodzin. Urodził się 24 października 1970 roku we wsi Wilchiwci w rejonie horodenkowskim obwodu iwanofrankiwskiego. Mieszkańcy wsi opowiadają, że dobrze uczył się w szkole, dużo czytał, pasjonował się sportem. I od młodych lat interesował się historią ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego. Po ukończeniu szkoły odbył służbę w wojsku, ożenił się, zaczął zajmować się przedsiębiorczością. A kiedy zaczęła się wojna, poważnie zastanowił się nad tym, by pójść na ochotnika bronić integralności terytorialnej Ukrainy. Dobrze przemyślawszy, wcielił ten zamiar w życie. Po raz pierwszy Taras znalazł się na pierwszej linii frontu we wrześniu 2015 roku. Walczył, był ranny, ale po leczeniu powrócił do służby wojskowej – tym razem już na kontrakcie. Po jego zakończeniu w 2018 roku pojechał do domu do rodziny. Ale wojna trwała i w maju 2020 roku mężczyzna ponownie poszedł do wojska jako kontraktowy. Pochowano Kubijowycza w rodzinnej wsi Wilchiwci. Pozostały matka, brat, siostra, żona i córka. Rusłan Wołkow, piechociarz morski, miał zaledwie 20 lat. Urodził się 4 stycznia 2000 roku w mieście Ananiw w obwodzie odeskim. Sąsiedzi wspominają go jako „przyjaznego, jasnego i grzecznego chłopaka, który zawsze się witał”. Jak piszą w mediach społecznościowych koledzy ze służby, „służbę zasadniczą” Rusłan odbył w wojskach pogranicznych. A potem podpisał kontrakt i poszedł na pierwszą linię. 6 września 2020 roku marynarz, miotacz ognia plutonu miotaczy ognia kompanii ochrony radiacyjnej, chemicznej, biologicznej 35. samodzielnej brygady piechoty morskiej im. kontradmirała Mychajła Ostrogradskiego Rusłan Wołkow wraz z towarzyszem broni jechał gasić pożar lasu w strefie prowadzenia Operacji Połączonych Sił – w pobliżu osady Nowhorodśke w obwodzie donieckim. Jednak samochodowa stacja rozlewcza ARS-14 (bardziej znana jako maszyna-„polewaczka”), w której żołnierze zmierzali do ognisk płomieni, najechała na urządzenie wybuchowe. Obaj wojskowi zostali hospitalizowani z licznymi obrażeniami i oparzeniami. Mimo wszystkich działań reanimacyjnych i wysiłków, Rusłana, który doznał oparzeń prawie 90% powierzchni ciała, medykom nie udało się uratować. Następnego dnia zmarł w szpitalu w Torećku. Pochowano piechociarza morskiego na cmentarzu im. Szóstej Sotni w Ananiwie. Pozostali rodzice.
Kostiantyn Overko, starszy marynarz, żołnierz 503. batalionu piechoty morskiej, walczył o życie przez ponad trzy miesiące. Zawsze był silny i wytrwały, więc do końca miał nadzieję na zwycięstwo w tej walce. Jednak wroga kula okazała się silniejsza. Kostiantyn urodził się 3 sierpnia 1982 roku w Zaporożu. Zdobył wykształcenie średnie, ożenił się. Urodziła mu się córeczka, którą kochał ponad wszystko. Prawdopodobnie na wojnę poszedł właśnie dla niej – aby zapewnić swojemu dziecku pokojową przyszłość… Służbę kontraktową w piechocie morskiej pełnił od 30 października 2017 roku. Choć nosił się z tym zamiarem już wcześniej – co najmniej od 2015 roku. Z jakichś powodów nie udało się go zrealizować od razu, jednak kiedy Kostia w końcu trafił do zżytej rodziny piechoty morskiej, od razu dał do zrozumienia: do zwycięstwa nie zamierza zwalniać się z wojska. 20 czerwca w pobliżu Piwdennego pod Gorłówką rosyjski wrogi snajper trafił Kostiantyna w brzuch. Rana okazała się ciężka, a co najgorsze – skomplikowała się żółciowym zapaleniem otrzewnej, które bardzo trudno leczyć. Aby zwiększyć szanse na ratunek, specjalnym lotem medycznym żołnierza przetransportowano do Głównego Klinicznego Szpitala Wojskowego w Kijowie. Łącznie Kostiantyn przeszedł ponad 30 operacji. Niedługo przed śmiercią Kostiantyna Overkę przeniesiono do Narodowego Instytutu Chirurgii i Transplantologii imienia Szalimowa. 23 września po raz kolejny położono go na stole operacyjnym. Najlepsi chirurdzy operowali Kostiantyna od 9:30 rano do 17:00… A około godziny 3 w nocy 24 września wielce doświadczone serce wojownika przestało bić. Kostiantyna Overkę pochowano w Zaporożu. Pozostawił matkę, młodszego brata, żonę i córkę. Ołeksandr Faryna, 26-letni żołnierz 128. samodzielnej brygady górsko-szturmowej, walczył ze skutkami ciężkiego zranienia prawie pół roku. Liczne rany w okolicach brzucha i nóg żołnierz otrzymał 20 kwietnia i od tego czasu przeszedł ponad 20 interwencji operacyjnych. Urodził się 20 maja 1994 roku w rejonie Jarmolińców w obwodzie chmielnickim, mieszkał w Chmielnickim. Sąsiedzi i znajomi opowiadają o nim jako o bardzo porządnym i uczciwym, niezwykle zdeterminowanym człowieku. Służył w 8. samodzielnym pułku specjalnego przeznaczenia. Po demobilizacji Ołeksandr wrócił do domu i wstąpił do formacji społecznej „Podolska Sicz”, aby chronić porządek w Chmielnickim. Jednak wojna trwała, a Faryna nie mógł długo pozostawać z boku. Więc podpisawszy kontrakt z Siłami Zbrojnymi Ukrainy, Ołeksandr znów poszedł na linię frontu – tym razem ze 128. brygadą. Zranienie otrzymał niedługo przed zakończeniem kontraktu. 26. urodziny spędził na łóżku szpitalnym, mężnie znosił wszystkie operacje i zabiegi, jednak śmierć okazała się silniejsza. Ołeksandra zabrakło 11 października. Wojownika pochowano na Alei Sławy cmentarza w Rakowie pod Chmielnickim. Pozostawił ojca. Mychajło Starostin „Tychyj” urodził się 14 czerwca 1990 roku we wsi Noworajśk w rejonie berysławskim obwodu chersońskiego. Jego nauczycielka, Iryna Reheda, opowiada, że Mychajłyk marzył o zostaniu wojskowym jeszcze w szkole. Swoje marzenie spełnił: został piechociarzem morskim, przechodząc szczeble kariery od marynarza-celowniczego operatora BMP-2 do głównego sierżanta plutonu. Od 2010 roku Starostin służył na Krymie. I kiedy rozpoczęła się rosyjska okupacja, nie zdradził przysięgi. „Miał pseudonim Tychyj (Cichy). Bo Mychajło nigdy na nikogo nie krzyczał. Na rejsie bywało ciężko, wtedy potrafił spokojnie z uśmiechem powiedzieć, co trzeba zrobić” – opowiada Dmytro Hłowa, który wychodził z Krymu razem ze Starostinem. Po wyjściu z okupowanego półwyspu chersończyk właściwie od razu trafił na linię frontu wojny rosyjsko-ukraińskiej – na Donbas. Starszy sierżant 36. samodzielnej brygady piechoty morskiej im. kontradmirała Mychajła Biłyńskiego, Mychajło Starostin, zginął 30 października niedaleko osady Wodianne w rejonie wołnowaskim obwodu donieckiego. Podczas tego samego tak zwanego „wszechogarniającego reżimu ciszy” rosyjska dywersyjna grupa snajperska podstępnie podkradła się do ukraińskich pozycji i z bliska rozstrzelała Tychyja. Jeszcze jeden żołnierz został wtedy ranny. Mychajła Starostina pochowano w rodzinnym Noworajśku. Pozostawił matkę, żonę i trzy siostry. Wołodymyr Bondariuk, sierżant, żołnierz 36. samodzielnej brygady piechoty morskiej im. kontradmirała Mychajła Biłyńskiego, urodził się w 1993 roku we wsi Kamianyj Mist w rejonie perwomajskim obwodu mikołajowskiego. Po centrum szkoleniowym trafił do służby na Krymie, jako karabinowy w batalionie górsko-piechotnym. I, podobnie jak poległy razem z nim Mychajło Starostin, nie zdradził przysięgi, po okupacji wychodząc na terytorium kontynentalnej Ukrainy. W swoim ostatnim w życiu wywiadzie przyznawał, że do dziś marzy o oczyszczeniu półwyspu z okupantów i pójściu w góry razem z rodziną. „Rosjanie bali się, że ktoś z nas nie wytrzyma i otworzy ogień do celu. Ten strach czytaliśmy w ich oczach, mimo całej brawury. Nasz batalion właśnie wrócił ze szkolenia. Poziom przygotowania personelu, zgranie pododdziałów, morale – wszystko było na wysokim poziomie. Ale być może było za dużo wojskowej biurokracji, brakowało inicjatywy i zdecydowania. Do tego duża liczba zdrajców w wyższych szczeblach dowodzenia. Podczas gdy nasz batalion trzymał obronę, niektórzy przedstawiciele wyższego dowództwa całowali trójkolor, stali w kolejce po moskiewski mundur i prowadzili kacapów do bani. Tfu, obrzydlistwo…” – wspominał Wołodia wydarzenia wiosny 2014 roku. Po wyjściu z Krymu ich batalion sformowano na nowo i wysłano walczyć na Przyazowie. Tak się złożyło, że wszystkie jego rotacje na linię frontu były właśnie na ten kierunek… Wołodymyr Bondariuk zginął od wrogiej kuli 30 października w pobliżu Wodiannego w rejonie wołnowaskim obwodu donieckiego. Piechociarza morskiego pochowano w Kamianym Moście. Pozostawił rodziców, brata, żonę i córkę. Północno-wschodni międzyregionalny oddział Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej. W połtawskim katedralnym soborze Zaśnięcia Matki Bożej Prawosławnej Cerkwi Ukrainy (PCU) panichidą uczczono poległych w wyniku agresji Federacji Rosyjskiej na wschodzie Ukrainy. Połtawianie wspomnieli żołnierzy, którzy zginęli we wrześniu i październiku tego roku.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
