Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 48 (425), 29 listopada – 5 grudnia 2007 TOLERANCYJNA POLITYKA NARODOWA CZY ŚWIADOMA WALUJEWSZCZYZNA?

Слово Просвіти, №48 за 2007 рік

Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki Jewhen BUKET Uwagę korespondentów „Słowa Proświty” rano 26 listopada przyciągnęła nietypowa konstrukcja przy głównym wejściu do Krajowej Rady ds. Telewizji i Radiofonii, złożona z toalet i czarno-białych telewizorów. Nad nią protestujący trzymali plakat z napisem: „Nie propagandzie rosyjskiego szowinizmu!” Dlatego my z fotoreporterem Ołeksandrem Łytwynenką postanowiliśmy dowiedzieć się, który dokładnie kanał telewizyjny na Ukrainie propaguje rosyjski szowinizm. Okazało się, że akcja nie jest skierowana przeciwko żadnemu ogólnokrajowemu kanałowi telewizyjnemu. Społeczeństwo domagało się od Narady unieważnienia licencji Odeskiego kanału telewizyjnego „ATV”. „Telekompanię »ATV« utworzono i zarejestrowano jako kanał edukacyjny przy Odeskiej Narodowej Akademii Łączności. Zgodnie z licencją antenę telewizyjną powinno się wykorzystywać do naukowo-po- Jurij HNATKEWYCZ, kandydat nauk pedagogicznych, docent, posiał ludowy Ukrainy Gazeta „Kijewskij Telegraf” opublikowała artykuł D. Tabacznyka „Zupa z kaczki po ukraińsku”, w którym autor formułuje tezę, którą można krótko wyrazić następująco: „Im bardziej Ukraina oddala się od dnia proklamowania Niepodległości, tym bardziej w niej zaostrza się spór narodowościowy”. Autor podpisał swój materiał jako doktor nauk historycznych i profesor, a nie jako wicepremier ds. humanitarnych, kimże obecnie jest. Dlatego dla obiektywizmu trzeba mieć na uwadze, że nie tyle jest uczonym, co praktykiem, który wciela w życie określoną linię polityczną, a wspomniany artykuł, jak można sądzić, służy uzasadnieniu tej linii. W przeciwieństwie do niesławnej tezy J. Stalina o zaostrzaniu walki klasowej na drodze do socjalizmu, teza D. Tabacznyka o zaostrzaniu się konfliktów międzynarodowych nie jest pozbawiona logiki. Jeżeli za Stalina klasa burżuazji została już zniszczona, a inteligencja zastraszona na śmierć, to w naszych czasach Ukraińcy wciąż istnieją, a ukraińska inteligencja narodowa przestała się bać. Parafrazując bolszewickiego wodza, można powiedzieć, że gdyby jej nie było, to nie byłoby i problemów. Problemy powstają, bo Ukraińcy i ukraińscy inteligenci istnieją i domagają się przestrzegania swoich praw narodowych we własnym państwie narodowym. Chcą, aby ich dzieci uczyły się w ukraińskich szkołach i na uniwersytetach, mogły czytać ukraińskie książki i oglądać ukraińskie kino, aby oficerowie w armii rozmawiali z nimi w języku ukraińskim. Chcą, aby we wszystkich miastach zmieniono nazwy ulic Kotowskiego, bo dzieci mogą zapytać: „A kto to był Kotowski?” I trzeba będzie odpowiedzieć: „To bohater wojny domowej rozpętanej przez bolszewików, który rozstrzelał pod wsią Bazar 359 Ukraińców. A wcześniej był złodziejem-recydywistą”. Rzeczywiście, już po wyborach 30 września odnotowano niemało konfliktowych sytuacji, ściśle związanych z problematyką narodową. Na Ukrainie trwa „wojna pomnikowa”, która rozpoczęła się od odsłonięcia-zdemontowania pamiątkowego znaku ku czci Symona Petlury w Połtawie oraz ku czci żołnierzy UPA — w Charkowie. Ustawienie pomnika Katarzyny II w Odessie i Stepana Bandery we Lwowie, starcia i dyskusje z okazji obchodów 65-lecia UPA oraz odznaczenia Romana Szuchewycza, decyzje w tej sprawie rad obwodowych donieckiej i ługańskiej, polityczne przepychanki po przemianowaniu ulicy Powstania Styczniowego na ulicę Iwana Mazepy w Kijowie, zuchwałe komentarze donieckiego miejskiego głowy O. Łuk’janczenki w związku z propozycjami Prezydenta dotyczącymi likwidacji toponimiki czasów totalitaryzmu, zamiar kijowskich władz zamknięcia księgarni „Znanie” na Chreszczatyku i sprzedania jej firmie handlującej książkami z Rosji, obietnice Partii Regionów i komunistów zorganizowania referendum w sprawie językowej, zapowiedziany zamiar posła W. Kolesniczenki zorganizowania w Siewierskodoniecku drugiego zjazdu deputowanych wszystkich szczebli w związku z naruszaniem praw „rusko-jazyczneho nasielenija”, wydarzenia na Howerli i Aj-Petri — wszystko to świadczy o istnieniu i zaostrzaniu się sporów narodowych. Tu można pochwalić D. Tabacznyka za troskę o „budusziczeje Ukrainy”, która, jak sądzi, może się rozpaść „z wojną domową albo bez niej”. Jednak wielu ludziom będzie trudno przychylnie odnieść się do jego zaleceń. Po pierwsze, wicepremier proponuje nierealne rzeczy: nie poruszać ostrych kwestii ideologicznych i narodowych ani nie zwracać uwagi na to, kto jakim językiem przemawia i jaki pomnik stawia. Ale przecież to niemożliwe w dobie demokracji i wolności słowa! Czy można by na przykład zmusić do milczenia ukraińskie organizacje kozackie, gdy stawiały pomnik Niemce, która zniszczyła kozactwo, a wolnych kozaków zamieniła w poddanych rosyjskich magnatów? Nie każdy może milczeć, jeśli się z czymś nie zgadza, tak jak sam Tabacznyk nie zdołał milczeć. Jego cierpliwość pękła i zasiadł do pisania artykułu o kaczej zupie, który (artykuł, a nie zupa!) ma jedną istotną wadę: można go uznać za taki, który podsyca wrogość. Zakończenie na s. 3

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn