Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

IDEOLOGICZNY WYTWÓR DLA UCZNIÓW

Слово Просвіти, №48 за 2007 рік

LISTY Z SEWASTOPOLA Wołodymyr PROCENKO, specjalny korespondent „Słowa Proświty” Nowy rok szkolny dla sewastopolskich uczniów rozpoczął się od przygotowanego przez miejscowych szowinistów ideologicznego wytworu — „Dzienniczka sewastopolskiego ucznia”. Dowiedziawszy się o takim „szlachetnym” geście miejscowych władz, pospieszyłem do miejskiej szkoły z internatem nr 7 z ukraińskim językiem nauczania, aby zapoznać się z twórczością sewastopolskich historyków, którzy w przeddzień tak wychwalali swoje historycznie ilustrowane dziecko, przyуроczone do 225. rocznicy przemianowania naszego miasta na Sewastopol, ale dzienniczków uczniom szkoły z internatem nie wydano. Wyprodukowano je tylko dla „swoich” — w sumie 22 000 na 33 500 uczniów. Zobaczyć dzienniczek jednak mi się udało. Od razu zwróciły uwagę naruszenia, dopuszczone przez kierowników wszystkich szczebli podczas jego wytwarzania. Na ostatniej stronie wyraźnie wydrukowano „REKOMENDOWANO ZARZĄDEM EDUKACJI I NAUKI SEWASTOPOLSKIEJ MIEJSKIEJ ADMINISTRACJI PAŃSTWOWEJ” (decyzja kolegium z 19. 06. 07, protokół nr 2) na wszelki wypadek dla potwierdzenia legalności wytworzenia wyrobu dla nieobeznanych z ustawodawstwem rodziców. Po pierwsze, do kompetencji kolegium tworzenie autorskich podręczników i wprowadzanie ich w praktykę nie należy, a po drugie, każda decyzja kolegium powinna być poparta rozkazem kierownika zarządu edukacji i nauki. Naczelnik zarządu edukacji i nauki M. I. Czerbadżi takiego rozkazu nigdy nie podpisałby, bo zgodnie z „Typowym Regulaminem o zarządzie edukacji i nauki Sewastopolskiej Miejskiej Administracji Państwowej”, zatwierdzonym Postanowieniem Gabinetu Ministrów Ukrainy z 22 sierpnia 2000 roku nr 1326, należy kierować autorskie podręczniki do zatwierdzenia do Ministerstwa Edukacji i Nauki Ukrainy. Więc kto i w jakim celu rozpowszechnił wśród sewastopolskich uczniów niezatwierdzony dzienniczek? Z ilustracji i podanych do nich not historycznych odnosi się wrażenie, że autorska grupa miejscowych historyków — starszego wykładowcy Sewastopolskiego Uniwersytetu Humanitarnego Kateryny Altabajewej oraz pracownika naukowego Muzeum Heroicznej Obrony Sewastopola Jurija Padałki stworzyła go nie dla pomocy uczniom w poznawaniu historii miasta, a dla ich ideologicznego wychowania w prorosyjskim imperialno-monarchicznym duchu. Na pierwszej stronie wydrukowano historyczne kłamstwo: „A zaczynało się miasto tak: 3(14) czerwca 1783 roku na rozkaz kontradmirała Thomasa (Fomy Fomicza) Mekenziego zostały założone pierwsze budowle…”. Taka niedorzeczność jest też na stronie za 28 kwietnia o wymyślonym pionierze Kłokaczowie. Prawdziwe fakty historyczne odnoszą nas jeszcze do 1773 roku, na 10 lat przed wskazaną przez nieobeznanych autorów datą, kiedy tutaj na okręcie „Modon” przybył oddział szturmana Baturina, zobaczył tę cudowną przystań i przy urwisku niewielkie osiedle Achti-Jar (Biały urwisty brzeg). Baturin sporządził pierwszą mapę z pomiarem głębokości. Na rozkaz Potiomkina, by zbadać zatokę dla rozmieszczenia tu okrętów floty wojenno-morskiej, w 1782 roku przybyły okręty Flotylli Azowskiej, fregaty „Chorobryj” i „Obiereżnyj” pod dowództwem kapitana pierwszej rangi Odincowa. Zimowały one tutaj, a na brzegu zbudowały koszary i domki dla oficerów. 1 maja 1783 roku do zatoki przybyła z Chersonia eskadra pod dowództwem Sydora Biłego, która liczyła 16 okrętów bojowych. Ale dlaczego autorzy umyślnie podają późniejszą datę? A dlatego, że szowiniści muszą dopasować wydarzenia do lutego 1784 roku, kiedy cesarzowa Katarzyna II rzekomo wydała ukaz o założeniu Sewastopola. Ale to tylko przypuszczenia. Oryginału ukazu nikt nie widział i najprawdopodobniej go nie było. Tę wersję od ostatnich dziewięciu lat wspiera ideologiczna machina Rosji dla podniesienia imperialnego ducha wśród Rosjan Ukrainy. Miejscowi krajoznawcy i historycy dawno określili, że miasto w ciągu swojego 2300-letniego istnienia przemianowywano przynajmniej pięć razy: Telapila, Chersonez, Korsuń, Achti-Jar i Sewastopol. Władali miastem w różnych czasach Kimmeryjczycy, Taurowie, Grecy, Scytowie, Tatarzy, Turcy, Hunowie, Rosjanie i wreszcie Ukraińcy. Więc niestosownie jest dzień przemianowania miejscowości Achti-Jar podawać jako dzień założenia Sewastopola. Wiadomo, że pierwsze koszary Rosjanie zbudowali ze zrabowanych murów Chersonezu, który wznosił się nad morzem, wabiąc solidnymi budynkami i świątyniami, o czym pisał naoczny świadek, profesor E. Clerk. Robili to dla zniszczenia historycznej pamięci o poprzednikach. Stosowniej byłoby w przyszłym roku obchodzić 225-lecie zniszczenia przez Moskali świątyń Chersonezu. Autorzy dzienniczka, aby nie obrazić komunistów i szowinistów, umieścili dwa herby — carski i radziecki, oraz hymn Sewastopola Piotra Gradowa. Symbolika Ukrainy raziłaby ich w oczy, a hymn Ukrainy przekreśliłby ideowy zamysł. Na tej samej pierwszej stronie czytamy, że „Sewastopol” oznacza „miasto sławy”, miasto „warte szacunku”. Z jakiego języka to tłumaczenie, nie wiadomo. Z starogreckiego Sewastopol tłumaczy się jako „nadzwyczajne miasto” czy, dokładniej, „boskie miasto”, a jego poprzednik Chersonez — miasto świątyń, majestatycznych budynków z kolumnami i piśmiennych obywateli. Alfabet, którym posługiwano się przed cyrylicą w Chersonezie — Oriański, nim pisano Welesową Księgę. Niestosownie jest wspominać na trzeciej stronie najbeztalenciejszego dowódcę wojny krymskiej A. Mienszykowa, który dopuścił do desantu wrogich wojsk nad Almą, pogonił żołnierzy marszem paradnym do boju i w godzinę stracił ponad 5 000 bojowników, przeważnie Ukraińców. A oto wybitnych bohaterów obrony Sewastopola Hnata Szewczenkę i Petra Kiszkę, Ukraińców z pochodzenia, autorzy-szowiniści nie wspominają. Uczniom warto byłoby opowiedzieć o heroizmie Taurów-obrońców ojczystej ziemi przed Grekami-kolonistami pod Telapilą (obecnie znany jako Chersonez-pierwszy, którego ruiny widzimy w ujściu półwyspu Kozackiego, przemianowanego na Majacznyj); o kimmeryjskich umocnieniach obok wyspy na dnie morskim, które znalazła ekspedycja w 1939 roku. W dzienniczku kanonizują nie tylko carów sąsiedniego państwa, ale i

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn