Strona · s. 7strona oryginału ↗
WOJNA POMNIKAMI, czyli ŚRODEK UPOKORZENIA
Слово Просвіти, №48 за 2007 рік
Mykoła TYSZCZENKO, m. Marhanec
Istnieje we współczesnej rosyjskiej encyklopedii, w rozdziale „Armia rosyjska”, w artykule „Задачи русской армии в ХХІ столетии” następujące słowa: „Powrót Rosji do granic 1914 roku”. Dalej podano, jak rozwiązać to dość trudne zadanie, wykaz środków, z których należy skorzystać, aby osiągnąć cel. A cel jest rzeczywiście wielki. Trzeba będzie zlikwidować Finlandię, Estonię, Łotwę, Litwę, Polskę, Białoruś, Ukrainę, Mołdawię, Gruzję, Armenię, Kirgistan, Azerbejdżan, Kazachstan, Turkmenię, Uzbekistan, Tadżykistan — razem 16 krajów. Użycie broni masowego rażenia nie jest przewidziane. Broń konwencjonalną można stosować jedynie w przypadku niepodatności Ukrainy i krajów bałtyckich. Zaś głównym narzędziem powrotu „czasowo utraconych terytoriów” ma być presja ekonomiczna i ideologiczna. Wszystko to można by uznać za bzdury chorobliwej wyobraźni imperialnych szowinistów, zawsze głodnych terytorium, gdyby nie nasza smutna rzeczywistość. Od czasu, gdy zapoznałem się z planami rosyjskiej armii na XXI wiek, minęło około 12 lat. O presji ekonomicznej mówić nie będziemy — to nie nasz temat. Dotkniemy jednej z odmian presji ideologicznej. Bardzo ważne jest poniżenie wroga, przekonanie go o jego własnej nicości, niepełnowartościowości, bezbronności. Proszę bardzo… Na ukraińskiej ziemi pozostały pomniki przeszłości. Przeważnie wodzowi rosyjskich komunistów Uljanowowi—Leninowi. Obecność tych pomników 16 lat po likwidacji reżimu komunistycznego tłumaczy się przyzwyczajeniem starszego pokolenia do widoku ukochanego wodza pod oknami oraz obojętnością młodzieży. To nie do końca tak. Do Rady Najwyższej VI kadencji dostało się komunistów więcej, niż ich było w składzie Rady Najwyższej V kadencji. Zatem pomniki nie tylko stoją, ale i „pracują”. Stoją dzięki naszej sennej obojętności. Wrogowie biorą pod uwagę naszą obojętność i z jej powodu z nas drwią. Tak przeszliśmy jeden szczebel naszego poniżenia. A życie toczy się dalej. Stawiamy pomniki naszym bohaterom — niszczy się je materiałami wybuchowymi, sponiewiera. Kto zbezcześcił pomnik Szewczenki w Charkowie, Bohaterów Kruty na Czernihowszczyźnie — odpowiedź tych, którzy kierują państwem, jest z góry gotowa: sprawców nie znajdziesz. A czy ich szukano!? Wrogowie narodu ukraińskiego i Państwa Ukraińskiego stawiają w czasach niepodległości pomniki swoim sympatykom — nikt ich nie sponiewiera ani nie zniszczy. Charków. W latach niepodległości wzniesiono pomnik najkrwawszego zbrodniarza wojennego Żukowa. Nie ma tu przesady. To jego metoda „czarnej piechoty” zwiększyła straty Armii Radzieckiej w wojnie przeciwko Niemcom 4,5 raza. W tym wskaźniku — bezsensowna, nieuzasadniona potrzebą wojskową śmierć aż pięciu milionów Ukraińców. Żukowowi to wciąż było za mało. Przygotował i przedstawił Stalinowi do podpisu projekt wysiedlenia w miejsca mało nadające się do życia całego narodu ukraińskiego jako takiego, który odważył się znaleźć pod niemiecką okupacją. Pomnik w Charkowie ustanowiła władza niepodległej Ukrainy. Wzniesiono też pomnik carycy Katarzyny II w Odessie. To podwójny cios w Ukrainę. Po pierwsze, to hańba dla potomków ukraińskich kozaków, których przodków caryca w nagrodę za bezinteresowną, ofiarną pomoc w wojnie z Turcją zniszczyła. Ostatni ośrodek ukraińskiej autonomii — Czortomlicką Sicz — zrównano z ziemią, a koszowego atamana Kałnyszewskiego, liczącego 85 lat, wtrącono do sołowieckiego więzienia. Po drugie, czcić osobę, która weszła do historii świata jako najbardziej rozpustna, jest nawet nieprzyzwoite. Ten pomnik — hańba dla Ukrainy. Z Ukrainą walczą nie tylko wrogie pomniki. Są jeszcze tablice pamiątkowe. I zostały ustanowione nie tylko przez wrogów Ukrainy. W swoim czasie w Rosji podczas treningowego rejsu uległ awarii i zginął atomowy okręt podwodny „Kursk”. Pokładano w nim wielkie nadzieje — przywrócenie Rosji panowania nad światowym oceanem. Wśród zginących na „Kursku” był oficer marynarki Biłohuń — Ukrainiec, mieszkaniec miasta Marhanec w obwodzie dniepropetrowskim. Utalentowany chłopak uczył się w Sewastopolskiej Wojskowo-Morskiej Szkole. Ukończył ją z wyróżnieniem. Otrzymał propozycję pozostania na katedrze szkoły. Jego ojciec nalegał, by syn służył we Flocie Wojennej Rosji. Biłohuń-starszy uzasadniał swoją decyzję: „Tylko tam ty posłużysz wielkości Rosji”. Co stało się z „wielkością Rosji” — wiadomo. Starszy Biłohuń przeżył syna o pół roku. Na domu Biłohunia i na szkole, do której chodził, — tablice pamiątkowe. Z inicjatywy deputowanych rady miejskiej. Główne bogactwo naszego miasta — ruda manganowa. Prawie co roku jeden z górników ginie z tej czy innej przyczyny… Zwróćcie uwagę — wydobywał bogactwo Ukrainy dla Ukrainy i... zginął. Żadnemu z nich — ani na jego domu, ani na szkole, do której uczęszczał, — żadnego znaku pamiątkowego. Co z tego wynika? Chcesz sławy — zdradź Ukrainę, a w razie czego od obcego przyjdzie rozkaz, by cię wysławić w twojej Ojczyźnie, a za pracę i ofiarę dla chwały Ojczyzny — nic. Skąd weźmie się szacunek dla ojczystego kraju?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
