Strona · s. 14strona oryginału ↗
LOS
Слово Просвіти, №48 за 2007 рік
Lidia ŁUCENKO, dziennikarka
Boże, jak lśni purpurowo
Jesieni delikatne czoło!
Wszystkim oddaję płomiennie
Pieśń, miłość i ciepło.
I rzeczywiście, miłość i ciepło swojej duszy oddaje ludziom nasz wspaniały młody poeta Jurij Titow. Człowiek o silnym charakterze i czystej, jak poranna rosa, duszy. Siła ducha tego 27-letniego młodzieńca, inwalidy od dzieciństwa, zadziwia każdego, kto choć raz go zobaczył i przeczytał szczere oraz mądre poezje, pełne filozoficznych rozważań i miłości do swojej ziemi. Jego dusza boli o los Ukrainy, o jej język, kulturę, historię, o rodzinny Kijów, który tak kocha i wysławia w swoich poezjach:
Ukraino, nie bój się!
Ukraino, wstawaj!
Nie zostawiaj wśród nas wrogości.
Podziel między wszystkich dobroci bochen,
Dać usłyszeć pozwól wolny głos bociani.
Jurij nie zaznał prawdziwych radości życia, bo siedząc na wózku inwalidzkim, ani razu nie postąpił na tę grzeszną ziemię, nie poczuł jej ciepła, nie wypowiedział ani jednego słowa, ale nie zgorzkniał na ten świat, na ludzi, a wręcz przeciwnie, znalazł wielką siłę ducha i odwagę, by czuć się pełnowartościowym człowiekiem. Jeśli zajrzeć w jego oczy, to można zobaczyć, ile ciepła, światła, czułości i miłości do życia one promieniują. Jego wiersze mówią same za siebie.
Poeta na wózku
Siedzę na wózku, tak sobie siedzę.
Przechodzą ludzie, spoglądają krzywo.
A co ja im w odpowiedzi powiem?
Dla nich mój głos jest całkiem bezgłosy.
Wszyscy zdrowi, no a ja — taki.
Inaczej żyć między ludźmi nie mogę.
Ale mój duch niezłomny i żarliwy —
Jest w nim siła niewyczerpana, Boża.
Nikt nie wie, co w mojej duszy.
Idą, mijają, spoglądają krzywo.
Nie dobroć od was ja zostawiłem,
A ból, który zwątpieniem krzyczy.
Ktoś rzuci hrywnę, żebym nie umarł.
A ktoś kopiejkę wciśnie mi w zęby.
Taki narodek „dobry” jest teraz:
Nie da umrzeć, ale słowem zgubi.
Lecz ja z tych, co gniewu nie niosą
Nawet wtedy, gdy życie się nie uda.
I mimo całej mojej zuchwałej istoty
Piszę szczerze: „Jestem poetą na wózku!”
Wiersze Jurko zaczął pisać od pięciu lat. Były to pierwsze nieśmiałe poetyckie frazy, które chłopiec ledwo wypowiadał mamie, a już od 12 lat pojawiła się prawdziwa poezja, którą mama oraz jego rówieśnicy czytali na improwizowanych wieczorach literackich w ich domu. Właśnie mama zapisywała jego pierwsze wierszowane frazy, bo tylko ona mogła je zrozumieć. Lidia Petriwna wzięła na siebie cały ciężar trosk, porzucając pracę: starszy syn też potrzebował miłości i uwagi. A ojcu przychodziło pracować za trzech, żeby rodzina nie odczuwała trudności materialnych. Ale, oczywiście, Jurkowi bardziej potrzebna była troska i wsparcie mamy, bo trzeba go nakarmić, ubrać i umyć, i wynieść wózek na ulicę z trzeciego
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
