Strona · s. 14strona oryginału ↗
Jurij TITOW
Слово Просвіти, №48 за 2007 рік
Switlany Myrwoody, Markijana Swiata, Ihora Wowczaka, który przyznał, że wiersze Jurija przywróciły mu wiarę w siebie, Tetiany Szkolnej. Oksana Kalinczuk wykonała piosenkę „Wołodymyrska hirka”, o której z miłością i drżeniem pisał poeta. Przecież Kijów to jego rodzinne miasto, miasto jego dzieciństwa, bo dorastał na Tatarcce, którą również opiewał w swoich wierszach. Chrzczono go w cerkwi św. Makarego, która się tam znajduje. I właśnie ta cerkiew błogosławi młodzieńca do twórczości, a ojciec Anatolij pomaga Jurijowi nie zbłądzić w życiu. Na wieczorze autorskim zaprezentowano nowy tomik poezji Jurija Titowa „U Swiatim oreoli” („W świętej aureoli”), gdzie wydrukowano najlepsze wiersze, skierowane do
Lot nad Ukrainą
Czyż to sen, i ja jeszcze w nim
Latam ptakiem w dolinie gór?
A białym skrzydłom nie jest znane zmęczenie.
Na dziwnym blasku nie zmęczył się wzrok.
Ja jeszcze we śnie! Lecz jakby świat ze mną
Spotyka mnie sercem głośnym.
Ja Ukrainę widzę młodą,
Karpackie góry — wyryjem ziemskim.
Ja jeszcze lecę. I wzroku nie odwrócić.
Nie ominę tych czystych połonin —
Żeby Ukrainie wolnego ducha przynieść,
Który wyrasta ze świętych ziaren!
Wszystko na świecie się kocha
Annie Czubacz
Wszystko na świecie się kocha.
I czule tak się gołębi.
Wszystko na świecie się kocha,
Żeby żyć i kwitnąć.
Barwnymi tęczami,
Z upragnionymi bocianami,
Żeby nam wszystkim, zamarzonym,
Miłość przynieść.
Przeczystym śpiewem turkawki
Ziemia moja się otuli.
I ja w niej, zakochany,
Raduję się i kocham.
Piosenkami świtowymi,
Polami barwinkowymi
Aż do niebios uskrzydlony
Ścieżkę wyścielę.
Ziarnkiem z pieśni wyrosnę
(Tylko nie w szarości),
Pod nieosiągalnym horyzontem
W burzach walki.
Wszystko na świecie się kocha
I czule tak się gołębi.
I ty ten świat zakochany
Natchnienie pokochaj!
O poezji
„...Wyбравши poetyckie rzemiosło, z dnia na dzień bezsilnością się karzę...” Iryna Żyłenko
...A dla mnie rzemiosło poetyckie
Najdroższe ponad inne rzemiosła.
Bo nie gorzko i już nie tragicznie
Być z nim w nierozłączności zrośniętym.
Nie porzucę go na drodze,
Bo zdepczą niedbali i szarzy.
O, poezjo! Ochrono trwożna,
Miłosierdzie moje i ufności!
Rozgonię, rozdrażnię obojętność —
Żeby zapomnieć bezliczną chorobę.
Chcę żyć i wierzyć bardzo,
Że poezja cud narodzi.
Bo nie zgasła ona i nie zgaśnie —
Odwieczna idylla ducha!
We mnie ty żyjesz nieustannie,
Żeby ognik nadziei rozdmuchać.
Nie porzucaj mnie, mądrości — kwancie,
Pokonaj w cierpliwości pychę.
Niby z nieba Bogini Oranta
Posyła niebiańską świętość.
Melodia milczenia
Nie trzeba zbędnych zdań wśród skał —
Ty po prostu pomilcz bez sprzeczania.
Niech zagra nam wiolonczela
Melodię w przestrzeni milczenia.
Czy to w życiu tak mało zwierciadeł,
Czy nieostrożne czasem spotkanie?
Ale usłysz: przypomina skrzypek
Melodię w przestrzeni milczenia.
Jak działamy — tak dalej i żyjemy!
Wszystko na barki — rozum i wahania.
Ale w nurcie zaświatowych słów
Dla nas brzmi melodia milczenia.
I nawet ten wymarzony nokturn
Daje w ręce ciche instrumenty,
Żeby dowieść w obrazie natur
Milczenie poprzez melodii momenty!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
