Strona · s. 14strona oryginału ↗
Jurij TITOW: MOJA DUSZA NIE MOŻE NIE ŚPIEWAĆ!
Слово Просвіти, №48 за 2007 рік
Olena Teliha, współcześni poeci, Jurko łatwo zaczął pisać po ukraińsku i rodziców też przywrócił do ukraińskiego słowa. Od tamtej pory Jurij pisze wyłącznie po ukraińsku. Właściwie nie pisze, lecz stukając nosem w klawiaturę komputera, wystukuje swoją niepowtarzalną poezję.
W objęciach mamy ciepło i przytulnie,
W objęciach mamy wszystko mi lśni.
Ustępuje to, co obraźliwe i niepocieszające,
Zatrzymuje się nurt znużenia.
W objęciach mamy, w mamy objęciach
Znika gniew, bóle topnieją.
Przy mnie zawsze tylko ona,
Jak amulet, który przegania wściekłość.
Od dzieciństwa do ostatniej sekundy
Ten Wszechświat poznaję dzięki niej.
Tak szczerze wysławiam wszędzie
Szczęśliwą, zamarzoną chwilę twoją.
Miłość od matki — Boża opatrzność,
Która prowadzi na wyższe drogi.
To wzlot celu, to sumienie mojej pracy —
Wszystko, co chciałem nieść w biały świat.
Bywając w domu Titowych, rozmawiając z tymi niezwykłymi ludźmi, czuje się ich ciepło i miłość do świata. To ciekawi rozmówcy, wielcy optymiści, nigdy nie narzekają na warunki mieszkaniowe, choć władze mogłyby pomóc im w niewielkim remoncie. Cieszą się nowymi wierszami Jurija, cieszą się, że syn ma nowy wózek i nowy komputer, które podarował mecenas Wołodymyr Romanenko, dobry i wrażliwy człowiek. To rzeczy niezbędnie potrzebne Jurijowi, bo bez nich nie może żyć. Patrzyłam na
Ostatnim akordem twórczego wieczoru w filharmonii był utwór fortepianowy-dedykacja dla Jurija Titowa w wykonaniu młodego kompozytora Witalija Kyjanycji, który napisał już wiele pieśni do wierszy poety.
Bo żyć bez marzeń człowiekowi nie jest łatwo,
Gdy codzienność smutna go obejmuje.
Będę kochać piękno niezdradliwe
I jasną osiągalność niezdobytych gór.
Tylko ten na ziemi niepowtarzalnie szczęśliwy,
Kto może powiedzieć: „Wierz w siebie!”
Z tymi wspaniałymi ludźmi zapoznała mnie Tamara Iwaniwna Łucenko, która stała się aniołem stróżem młodego poety. To właśnie ona zaprasza rodzinę na wszystkie koncerty i wieczory literacko-artystyczne, poświęcone pamięci poety-pieśniarza Dmytra Łucenki oraz innych poetów. Jurko również z wielkim szacunkiem i miłością odnosi się do Tamary Iwaniwny i dedykuje jej wiersze. Tamara Iwaniwna usłyszała wiersze Jurija Titowa w radiu i była bardzo wzruszona. Zadzwoniła do niego i od tego czasu łączy ich szczera i ciepła przyjaźń. A kiedy Lidia Petriwna podarowała mi zbiorek wierszy „Moja dusza nie może nie śpiewać”, ja, przeczytawszy go ponownie, jeszcze bardziej zafascynowałam się twórczością młodego, utalentowanego poety, który skłania do myślenia i wiary w życie, jakkolwiek trudne by ono nie było. Ten zbiorek ma wspaniałe posłowie poetki Hanny Czubacz, która też pobłogosławiła Jurija do Związku Pisarzy Ukrainy, którego członkiem został w 2000 roku. Poetka pisała: „Jego poezja — to jasne światło, które oświetla jego delikatną duszę”. A w swojej dedykacji dla Jurija powiedziała: „Jest cały z bólu i miłości. Nad nim Niebiańska Łaska”. Poczułam, że serce otwiera się na miłość i dobro podczas wieczoru twórczego Jurija Titowa, który niedawno odbył się w Narodowej Filharmonii Ukrainy, zgromadziwszy wszystkich miłośników słowa ukraińskiego. To było prawdziwe święto poezji, święto pieśni. Bardzo miło, że podczas wieczoru w pełnej sali brzmiały piękne wiersze i pieśni w wykonaniu ludowych i zasłużonych artystów Ukrainy — Anatolija Matwijczuka, który powiedział, że Jurij jest jednym z duchowych atlantów, i wykonał nową pieśń o Ukrainie, Wiktora Szportka,
Boga, do Ukrainy, bo wiara w Boga czyni życie głębokim, silnym i sensownym. Wiersze o wydźwięku obywatelskim harmonijnie korespondują z lirycznymi nastrojami poety.
Idę do słowa, jak do ołtarza,
A od słowa — w niebiosa święte,
Żeby w ludziach dusza nie zastygła,
Żeby ból i radość wypowiedzieć w życiu…
Dopóki pod niebem pola kłosią się,
Chwilę natchnienia będę miłować.
Słowa doliną, jak konie, przemkną:
„Będę żyć,
Żyć, żyć!”
Nic więc dziwnego, że do jego dyplomów, honorowych dyplomów, orderów Świętego Ilji Muromca, Nestora Latopisarza i innych nagród w tym roku dołączyły dyplom i pamiątkowy znak dla najlepszego poety roku w nominacji radiofestiwalu „Piosenka roku”. Nagrodę wręczył przewodniczący jury Ogólnoukraińskiego festiwalu „Jesienne rendez-vous”, Narodowy Artysta Ukrainy Marian Hadenko. Podczas wieczoru zabrzmiały wiersze Ju. Titowa w wykonaniu jego przyjaciół — Władlena Kowtuna, uzdolnionego poety i dobrego doradcy, który pomaga Jurijowi wydawać jego książki, Switłany Myrwody, którzy byli prowadzącymi tego święta, oraz innych wykonawców. Wiele ciepłych słów zostało powiedziane pod adresem młodego poety. Jurij promieniał szczęściem, że znajduje się w kręgu dobrych i szczerych przyjaciół, którzy po prostu obsypali go kwiatami. Świat rzeczywiście nie jest pozbawiony dobrych ludzi. Prezes Fundacji Świętej Marii Hanna Matiko-Bubnowa wręczyła poecie stypendium, ustanowione niedawno. A Kijowska Miejska Administracja Państwowa wreszcie podarowała Jurijowi laptop, który stanie się dobrym pomocnikiem w kontaktach ze światem. Nawiasem mówiąc, Jurij Titow jest studentem uniwersytetu „Ukraina”, dlatego swoje prace kursowe będzie mógł wysyłać pocztą elektroniczną. Patrzyłam na Jurka, jego rodziców i myślałam: „Jaka szczęśliwa matka, która ma takiego syna, a jednocześnie jakie ciężkie brzemię spadło na jej los… Ten młodzieniec z łagodnym szczerym uśmiechem na ustach, z wielką wiarą w życie zmusza nas do zastanowienia się, kim jesteśmy na tej ziemi i po co żyjemy”. Życzmy więc Jurkowi jeszcze wiele sił i twórczej weny do nowych wierszy, a jego czytelnikom — by przezwyciężali zło, byli odważni i cierpliwi, kochali wszystko, co istnieje na tej ziemi, i czynili dobro.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
