Strona · s. 2strona oryginału ↗
Z DNIEM WOLNOŚCI!
Слово Просвіти, №48 за 2007 рік
Jewhen BUKET
Trzy lata temu udowodniliśmy przede wszystkim sobie, że możemy coś zmienić w swoim życiu. Pokonaliśmy strach przed systemem, który przez trzy stulecia wpajał nam ten strach. Ci, którzy nie uznają Dnia Wolności za święto albo wstydzą się tego, że brali udział w Pomarańczowej Rewolucji, to wasze problemy, a dla mnie i dla absolutnej większości moich przyjaciół jest to święto. Nigdy nie będzie mi wstyd za to, że przez trzy tygodnie prawie nie bywałem w domu, opuszczałem pracę, nosiłem pomarańczowe wstążki, pomarańczowy szalik, agitowałem za Juszczenką i głosowałem na niego, rzucałem lotkami w portret Janukowycza, który „wisiał” w „Młodej Proświcie”, i do dziś słucham pieśni Majdanu; za to, że babcie w tramwaju ustępowały nam z bratem miejsca, gdy wracaliśmy do domu… Jestem dumny z tego, że pomagałem wydawać obozowy biuletyn „Pomarańczyk” dla studentów KMU z namiotu nr 12 przy sklepie „Фарфор-фаянс”; jeździłem na drugą turę wyborów na Ługańszczyznę, gdzie razem z miejscowymi śpiewałem powstańcze pieśni z albumu Czubaja i Skriabina; pisałem artykuły do „Słowa Proświty” i na własne oczy widziałem prawie wszystkich znanych ludzi współczesnej Ukrainy. Jestem wdzięczny Bogu za łaskę, która unosiła się nad Kijowem w tamte dni. Dziękuję Świętemu Archaniołowi Michałowi, który okrył swoimi pomarańczowymi skrzydłami ludzi na Majdanie i do dziś ich strzeże… Obojętne mi, kto płacił „Porze”, kto kupił sobie samochody za pieniądze, które ludzie przekazywali uczestnikom protestów, a które teraz dzielą politycy… Żal mi tych nieszczęsnych ludzi, którzy otrzymują pensję niższą od minimalnej, boją się własnego cienia i nadal z przyzwyczajenia myślą innym miejscem zamiast głową, głosując za „partią raґulionów”… Ślepi są ci, którzy nie widzą, jak przez te lata zmieniła się Ukraina. I choć największym osiągnięciem Juszczenki jest „wolność słowa” (żartuję), to kiedy przeciwko państwu działa niemal dwadzieścia zagranicznych naukowo-badawczych instytutów, inaczej działać nie można. Prędzej czy później Ukraińcy zrozumieją, że lepiej niż na rodzinnej ziemi nigdzie nie ma i że UKRAINA — to wszystko, co przedstawia jej swoistość, a więc i każdego jej mieszkańca (język ukraiński, pieśń, tradycje itd.) — i jest UKRAIŃSKĄ IDEĄ NARODOWĄ, z którą trzeba budzić się rano i kłaść wieczorem, którą trzeba ŻYĆ! I choć w tym dziwnym kraju, jak świadczy historia, na każdego Mazepę zawsze znajdzie się swój Nos, to jednak trzeba wreszcie nauczyć się przerywać te nosy. Bo każdy z nas odpowiada nie tylko za własną przyszłość, ale i za swoich potomków do czwartego pokolenia. Na świecie nic nie dzieje się po prostu tak. I trzeba umieć odróżniać „muchy od kotletów” — politykę od znaczących wydarzeń historii świata. Ze świętem wszystkich! Chwała nam! Chwała Ukrainie! Chwała Panu Bogu!
P.S. Czym jest nasza ukraińska wolność? Szukamy jej w sobie czy w zewnętrznym świecie, szukamy jej czy ją lekceważymy? Od dziś każdy z was może powiedzieć o tym krótko i szczerze.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
