Strona · s. 10strona oryginału ↗
PRAWDA SCHOWANA W GRANICIE
Слово Просвіти, №48 за 2008 рік
Osiemnasty rok niepodległości Ukrainy na ulicach i placach, w skwerach — i nie tylko w stolicy, lecz niemal we wszystkich obwodowych ośrodkach, rejonach, miastach i miasteczkach, we wsiach — wciąż stoją w brązie, marmurze i granicie pomniki jako symbole-idole sowieckiej władzy. Wydano ogromne środki budżetowe, zasoby ludzkie i pracę na ich tworzenie i ustawianie. Kim właściwie byli ci ludzie? W sensie artystycznym pomniki nie odsłaniają dusz komunistycznych działaczy partyjnych. I nikt nigdy nie zastanawiał się, jaka była ta dusza i czy w ogóle była u tego czy innego funkcjonariusza partyjnego?! Idąc Kijowem na spotkanie z pomnikami, rozmyślałem nad ogólnoludzkim problemem moralności i godności.
do represji i Hołodomoru-ludobójstwa narodu ukraińskiego. Na ulicach Kijowa spotykam się z tym szarym, zimnym koszmarem — odbiciem minionej barbarzyńskiej epoki radzieckiej: mnogością pomników W. Lenina, czekistów, H. Pietrowskiego, W. Czubara, D. Manujilskiego, N. Krupskiej, bohaterów wielkiego października, S. Kosiora... W 1970 roku w skwerze na rogu ulic Artioma i Hłybocyckiej ustawiono pomnik-popiersie S. Kosiora na granitowym cokole. Jak podaje encyklopedyczny słownik czasów radzieckich, S. Kosior od 1929 roku zajmował się planowaniem rozwoju przemysłowego Kijowa. Tymczasem, pracując dziesięć lat (1928—1938) jako sekretarz generalny KC KP(b)U, wchodził w republikańskie jądro organizatorów Hołodomoru i zapewniał jego przeprowadzenie na wszystkich szczeblach. Informacje z archiwów, które starannie ukrywano, odsłaniają zbrodnię Kremla przeciwko narodowi ukraińskiemu, Hołodomor zorganizowany przez bolszewików, zadanie celowego ciosu w chłopstwo Ukrainy. „Eсли не возьмёмся теперь же за выправление положения на Украине, Украину можем потерять...” — pisał J. Stalin do Łazarza Kaganowicza. A przewodniczący rządu ZSRR W. Mołotow twierdził: „...będzie chleb — będzie władza radziecka. Nie będzie chleba — władza radziecka zginie”. I dalej: „...reakcyjny ukraiński chłop” chleba dobrowolnie nie odda, musimy mu go zabrać”. Jako środek zniszczenia społeczno-gospodarczej bazy idei narodowej — ukraińskiego chłopstwa — J. Stalin i jego współpracownicy stworzyli i wykorzystali Hołodomor 1932—1933 lat. 18 listopada 1932 r. Biuro Polityczne KC KP(b)U nakazało przewodniczącemu OGPU Salomonowi Redensowi i Stanisławowi Kosiorowi opracować plan likwidacji „kułackich” i „kontrrewolucyjnych” gniazd, co faktycznie oznaczało zniszczenie ukraińskich chłopów-właścicieli (Jarosław Fajzulin, „Prawda o zbrodni Kremla”, Ukraiński Instytut Pamięci Narodowej). W styczniu 1933 roku drugim sekretarzem KC KP(b)U i sekretarzem charkowskiego (stołecznego) obkomu partii został wysłannik J. Stalina P. Postyszew, który pozostawał sekretarzem KC WKP(b) i członkiem Biura Politycznego KC. A sekretarzem generalnym KC KP(b)U był S. Kosior. Kampanią represji wobec tych komunistów, którzy nie mieli sił zostać katami własnego narodu, kierował P. Postyszew. Począwszy od 1933 r. z KP(b)U wykluczono 100 tysięcy osób. Rozstrzelano je lub wysłano na zesłanie. KC KP(b)U, RKL USRR, dziesiątki tysięcy miejscowych kierowników partyjnych i radzieckich, sąd i prokuratura, organy OGPU działały na terytorium Ukrainy przeciwko własnemu narodowi tak, jak rzadko pozwalali sobie najeźdźcy w okupowanym kraju. Sztucznie stworzony przez stalinowskie kierownictwo Hołodomor był jedną z najstraszniejszych tragedii narodu ukraińskiego w ostatnich kilku stuleciach. Codziennie od głodu ginęły dziesiątki tysięcy chłopów. I to wprost na drogach. Odizolowanym od świata wyjechać ze wsi, by uciec od nieszczęścia i jakoś przeżyć samemu lub choćby dzieciom, było niemożliwe! Represyjne paramilitarne oddziały zawracały wyczerpanych uciekinierów z powrotem, jakby przybijały ich do ziemi... Tak działała kremlowska klika wraz ze swoimi satrapami, stawiając wszędzie na Ukrainie jeszcze milicyjne kordony. Ratunku nie było: z jednej strony głodna męczeńska śmierć zaglądała w oczy, z drugiej — złowieszczy system represji żywcem miażdżył i dobijał. Jego najważniejszym jądrem, organizatorami tych okropności, byli P. Postyszew, S. Kosior, W. Czubar, H. Pietrowski i inni. W pierwszej połowie 1932 roku S. Kosior świadomie przemilczał masowy charakter głodu, unikał gniewu Stalina, balansując między Biurem Politycznym KC WKP(b) a partyjnymi niższymi szczeblami na Ukrainie, a w drugiej połowie 1932 roku brał bezpośredni udział w organizacji i wspieraniu Hołodomoru. Znając prawdziwe przyczyny głodu na Ukrainie, Kosior cynicznie i bezczelnie wyjaśniał, że doprowadziły do niego „złe gospodarowanie i niedopuszczalny stosunek do dobra społecznego — kradzież i marnotrawstwo chleba”. A w lipcu 1932 r. na III Ogólnoukraińskiej konferencji KP(b)U aktywnie poparł żądanie L. Kaganowicza i W. Mołotowa, by w pełni wykonać znacznie zawyżone plany dostaw zboża na Ukrainie. Z jego inicjatywy utworzono fundusze kołchozowe (uchwała KC KP(b)U z 18 listopada 1932 r.). Na początku 1933 r. te fundusze (wraz z nasiennymi), zgodnie z dyrektywą J. Stalina i W. Mołotowa oraz przy bezpośrednim poparciu Kosiora, zostały odebrane jako zaliczenie wykonania planu zaopatrzenia w zboże, co stało się jedną z głównych przyczyn Hołodomoru 1932—1933 rr. na Ukrainie. S. Kosior — organizator sztucznego Hołodomoru 1932—1933 rr. na Ukrainie i wykonawca polityki fizycznego i duchowego ludobójstwa narodu ukraińskiego, likwidacji „ukrainizacji” i prowadzenia polityki rusyfikacji, rozwijania antyukraińskiego terroru, fabrykowania licznych procesów politycznych i masowego niszczenia inteligencji narodowej. Ci „wodzowie” i „wodzikowie” byli zbrodniarzami i nikczemnikami wraz ze swoją partią, a ponadto — zwolennikami bandyckiej ideologii. Z nimi związany jest także rozbój Murawjowa: bandy, które przyszły na Ukrainę, rozstrzeliwały w Kijowie wszystkich bez wyjątku... Zatem „wodzowie” nie tylko przyłożyli czarną rękę do zniszczenia narodu ukraińskiego, lecz także, stale wyznając komunistyczno-bolszewicką ideologię, ponoszą moralną odpowiedzialność przed pamięcią ludzi. Obecnie młode pokolenie o nich nie wie i nie pamięta: stoją na cokołach jak kukły! Ich pomniki są zaniedbane, zakurzone: nikt nie wziął szmatki i nie umył. Wszystko się rozsypuje, pokrywa się pęknięciami. Nikomu nie są potrzebne, a komuniści, nosiciele tej ideologii i jej prak-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
