Strona · s. 2strona oryginału ↗
MY POSZLIŚMY DALEJ
Слово Просвіти, №48 за 2008 рік
DZIEŃ WOLNOŚCI
Andrij ILLJENKO, Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Swoboda”
Kiedy mowa o wydarzeniach listopada—grudnia 2004 roku, ci, których ewolucja ideowa i polityczna nie poszła dalej niż dni Majdanu cztery lata temu, powtarzają jak zaklęcie kilka banałów, które wydają im się szczytem filozofii politycznej i społecznej: „Nie staliśmy na Majdanie za Juszczenką czy Tymoszenko, a za wolnością (demokracją, wartościami europejskimi itp.)”, „zdyskredytowali się politycy, a nie idee rewolucji”, „jeśli trzeba będzie znów obronić te ideały, to wyjdziemy na Majdan jeszcze potrzebną liczbę razy” i tym podobne. Wszystkie te zaklęcia sprowadzają się do jednego: u podstaw pomarańczowej rewolucji leżały jakieś „wieczne” ideały, które wyprowadzały ludzi na ulice, i nie można ich dewaluować z powodu nieudolności liderów politycznych. Ale czym są te ideały? Wydarzenia na Majdanie są unikalne ze względu na swoją wprost niewiarygodną eklektyczność ideologiczną. Baza ideologiczna rewolucji sprowadzała się do prymitywnych i rozmytych haseł w rodzaju „przeciw fałszerstwom”, „za wolnością”, „bandę precz”, które każdy mógł interpretować dowolnie i mieć na myśli wszystko, co chciał. Głębsza istota wydarzeń na Majdanie jest następująca. Po pierwsze, był to wyrzut akumulowanej latami energii ludowej, która wymagała jasnego ukierunkowania na właściwe tory, co nie nastąpiło. Po drugie, części polityczno-ekonomicznej pseudoelity udało się opanować ten ludowy żywioł i wykorzystać go do własnego umocnienia się przy władzy w celu zaspokojenia własnych interesów ekonomicznych. Po trzecie, dla ideologów pomarańczowej rewolucji była ona projektem liberalnej „modernizacji” i integracji Ukrainy w postmodernistyczną pseudocywilizację. Skutkiem Majdanu stało się przejście Ukrainy w fazę permanentnego nieładu politycznego, republiki parlamentarnej i anarchii. Dzisiaj przeżywamy upadek tej fazy i stoimy na progu nowej — na Ukrainę czeka okres silnej władzy. Pytanie brzmi, czy ta władza będzie reżimem narodowo-autorytarnym, czy będzie to kosmopolityczna klika oligarchiczna, zorientowana na ośrodek polityki zagranicznej. Jedyną właściwą drogą w 2004 roku byłoby faktyczne przeformatowanie państwa, całkowita zmiana elit, stworzenie reżimu narodowo-autorytarnego, zdolnego do maksymalnego napięcia sił i samomobilizacji w celu dokonania kolosalnego skoku cywilizacyjnego — zbudowania pierwszego państwa narodowego w Europie w XXI wieku. Państwa, które ma stać się przykładem dla Europy i pierwszym krokiem do ogólnoeuropejskiej rewolucji narodowej i konserwatywnej, która położy kres śmiercionośnej epoce modernizmu i liberalizmu oraz będzie zdolna zachować cywilizację europejską i przywrócić jej wielkość. Zamiast tego „pomarańczowizm” proponował nam jedynie kopiowanie modelu liberalnego, czyli stawanie się kolejną, pozbawioną suwerenności republiką, opartą na kosmopolityzmie, ateizmie, wyzysku, dekadencji i perspektywie wymierania rdzennego narodu w ciągu kilkudziesięciu lat. Pomimo pewnego językowo-kulturowego anturażu narodowego, ideologicznym bazisem pomarańczowej rewolucji był liberalizm. Zatem „ideały Majdanu”, o których tak często słyszymy teraz, dla mnie (jak i dla wielu innych uczestników tamtych wydarzeń) — nie są ideałami. Majdan był pierwszym poważnym doświadczeniem politycznym i pierwszym powodem do przewartościowania wielu rzeczy. Właśnie tak postrzegam tamte wydarzenia — bez żadnej słodkiej nostalgii czy zachwytu. Jesień—zima 2004 roku pokazała, jak nie należy robić i co należy robić, aby zrealizować program maksimum — rewolucję narodową na Ukrainie. Pracujemy nad tym, aby kolejnej sytuacji rewolucyjnej nie zmarnować tak, jak to się stało cztery lata temu. Niektórzy utknęli w śniegach listopada—grudnia 2004 roku, my zaś poszliśmy dalej.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
