Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

OLHA KUCHARENKO: «PODZIELONA RADOŚĆ JEST PODWÓJNA, A PODZIELONY SMUTEK DWA RAZY MNIEJSZY»

Слово Просвіти, №48 за 2010 рік

— Olho Wasyliwno, proszę opowiedzieć o centrum wolontariatu. — Ruch wolontariacki „Emeryt Ukrainy” rozpoczął pracę w 1997 roku. W tym czasie nabrał szerokiego rozmachu we wszystkich obwodach Ukrainy, Kijowie i Sewastopolu. Początkowo bardzo trudno było pracować, ponieważ ludzie nie widzieli perspektyw ruchu wolontariackiego, odnosili się do nas sceptycznie. Jednak bardzo szybko osiągnęliśmy znaczące sukcesy. Do pracy charytatywnej zachęciła mnie profesor Ołena Iwaniwna Steżenśka, która obecnie jest na emeryturze, ale pozostaje honorowym kierownikiem centrum wolontariatu. Zaczęliśmy od organizacji wyjazdowych seminariów międzyobwodowych. Mamy ich na koncie już 14. Oprócz tego w każdym obwodzie zorganizowano centrum wolontariatu i wyznaczono kierowników, którzy w większości pracują do dziś. We wszystkich obwodach jest 27 centrów wolontariatu. Na pierwsze półrocze 2010 roku na Ukrainie przy ROWU nalicza się 630 tysięcy wolontariuszy, którzy opiekują się uczestnikami wojny, społecznie niechronionymi samotnymi ludźmi. Pod koniec każdego roku organizujemy zjazdy wolontariuszy, podsumowujemy wyniki, nagradzamy najlepszych dyplomem „wolontariusz roku”. Naszym głównym problemem jest praktycznie całkowity brak ram prawnych dla działalności wolontariackiej na terenie naszego państwa. Jeszcze w 2006 roku w Radzie Najwyższej zaproponowano projekt ustawy „O ruchu wolontariackim na Ukrainie”. Na przyjęcie ustawy czekamy do dziś. Owocnie współpracujemy z Instytutem Gerontologii AMN Ukrainy, który opracowuje literaturę do szkolenia wolontariuszy. Wspólnie pracujemy w ramach Madryckiego Międzynarodowego Planu — to seria zobowiązań państw członkowskich ONZ, by uczynić problemy starzenia się priorytetowym kierunkiem programów państwowych w XXI wieku. Także centrum wolontariatu „Emeryt Ukrainy” współpracuje z Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej Ukrainy, Towarzystwem Czerwonego Krzyża Ukrainy, obwodowymi służbami socjalnymi. Główne kierunki działalności centrum: „Emeryt — emerytowi”, „Emeryt — dzieciom, młodzieży” i „Dzieci, młodzież — emerytom”. — Proszę opowiedzieć szczegółowiej o kierunku „Emeryt — emerytowi”. — Wśród wolontariuszy jest wielu ludzi w podeszłym wieku, weteranów, uczestników wojny, nauczycieli, którzy przeszli na emeryturę. Aby nie być samotnymi, znajdują samotnych emerytów, których odwiedzają, angażują do pracy, pomagają. Podzielona radość jest podwójna, a podzielony smutek dwa razy mniejszy. — Młodzież chętnie zasila szeregi wolontariuszy? — Dwa lata temu na bazie Instytutu Gerontologii stworzyliśmy szkołę wolontariuszy, w której obecni byli przedstawiciele wszystkich organizacji wolontariackich ze wszystkich obwodów. To seminarium trwało pięć dni. Po nim młodzież zaczęła aktywniej wstępować do ruchu wolontariackiego. Po seminariach w Odessie, Dniepropietrowsku, Sakach na bazie instytutów medycznych zorganizowano młodzieżowy ruch wolontariacki ze studentów 1—3 roku. Młody wolontariusz może nie tylko pomóc w rozwiązaniu problemów socjalnych, przygotować jedzenie, zapłacić za osobę starszą za usługi komunalne, ale i zmierzyć ciśnienie, zrobić zastrzyk, terminowo pomóc w hospitalizacji. Teraz organizujemy te seminaria i myślę, że w pięciu instytutach medycznych działają grupy wolontariackie po 50—60 studentów. — Co dla Pani oznacza bycie wolontariuszem? — Pracować z powołania duszy, bezpłatnie. Oddawać swoje serce dla pomocy starszemu pokoleniu. Pamiętać, że najstraszniejsza dla człowieka jest samotność. Duchowości i szczerości nie kupisz za żadne pieniądze, to wewnętrzna potrzeba człowieka, by pomagać bliźniemu. Kiedy w duszy nie ma dobrego uczucia, to żadnymi środkami nie załatasz duchowej pustki, żadnymi skarbami nie wykupisz się od grzechów własnej znieczulicy. — Jakie przykłady pomocy wolontariackiej zapadły Pani w pamięć? — W Połtawie w rejonie kotelewskim dyrektor agrofirmy „Majak” Tetiana Korost — Bohater Ukrainy, odznaczona orderem księżnej Olgi, deputowana rady obwodowej, członkini centrum wolontariatu obwodu połtawskiego organizacji weteranów obeszła wszystkich weteranów wojny, uczestników działań bojowych i wdowy i swoją decyzją wzięła ich na dożywotnie utrzymanie. Kolektyw agrofirmy pomaga emerytom produktami żywnościowymi, obsługą medyczną, transportem, w opiece nad działkami przydomowymi. W obwodzie chersońskim nauczyciele-emeryci aktywnie włączyli się do naszego ruchu wolontariackiego. Zjednoczyli się między sobą i zajęli się powrotem dzieci zaniedbanych do szkoły, do nauki. Wolontariusze zebrali dla nich odzież i obuwie, rozmawiali z ich krewnymi. Ponad tysiąc dzieci wróciło do szkoły. Na Kirowohradszczyźnie istnieje około stu chórów ludowych. Kirowohradzka obwodowa organizacja weteranów wydała nawet książkę „Nie starzeją się duszą weterani”, w której opowiada się o każdym utalentowanym emerycie. W Sewastopolu jest grupa rodzinna, gdzie kobieta kieruje wolontariuszami, a mąż jest złotą rączką: może naprawić i lodówkę, i żelazko, i założyć gniazdko — czyli wykonuje tę pracę, która jest bardzo potrzebna w domu osoby w podeszłym wieku. Kiedyś na Czerkaszczyźnie żyła babcia, nazwisko miała Syniooka. Zebrała wełniane nici, uplotła 90 par kapci i na swoje 90-lecie podarowała je każdemu dziecku w domu dziecka. Taka miłość do dzieci, szczerość jest właściwa tylko naszemu ukraińskiemu narodowi. Życie emerytów trwa dalej, jeśli nie zapominają o nich młodsi, darząc ich swoim wsparciem i dobrocią. pewne luki w ustawodawstwie”, “marzę o godnej emeryturze, ale nie jestem pewna, czy państwo będzie w stanie taką zapewnić”, “myślę, że kiedy nadejdzie czas, bym otrzymywała emeryturę, po prostu przestaną ją naliczać”, “najlepszy wariant to otworzyć konto w banku i połowę oszczędności na nie odkładać, a drugą część pieniędzy przechowywać, jak nasi rodzice, w trzylitrowym słoju pod łóżkiem. Naszemu państwu ufać nie można”, “wątpię, na emeryturze na pewno będę w innym kraju”. Pesymistyczne myśli młodych ludzi dotyczące starości świadczą o tym, że w naszym kraju osoby starsze pozostają sam na sam ze swoimi problemami, lękami, rozczarowaniami. Współczesne seriale młodzieżowe przedstawiają osoby starsze przeważnie jako nudnych moralizatorów, miłośników telenowel. A babcie, które godzinami siedzą na ławeczce przy domu, plotkują i z pogardą patrzą na dziewczęta w krótkich spódniczkach, są bohaterkami wielu współczesnych filmów. Starość w rzeczywistości jest różna: w telewizji pokazują żwawe babcie i dziadków, którzy pływają na jachtach i kolekcjonują zabytkowe samochody, a na ulicy młodzież widzi emerytów proszących o grosz na chleb; młodzi czytają artykuły o starych amerykańskich biznesmenach i spotykają ukraińskich profesorów w wytartych marynarkach; widzą lalkowo-plastikowe twarze emerytowanych piosenkarek i obserwują zmęczone twarze starych ludzi, którzy ciągną z działki toboły; słyszą starcze rozmowy o chorobach i cudownych lekach oraz widzą dziarskich dziadków, którzy ścigają się na rowerach z wnukami czy puszczają w niebo latawce. Pewien dziadek, który do końca swoich dni pozostawał aktywny, powiedział: “Mam 91 lat. Jestem młody!” Zatem, być może, istnieje recepta na wieczną młodość — dusza, która się nie starzeje, oczy, które nie gasną i wiara, która nie słabnie?! Materiały przygotowała Natalia ANTONIUK Choćby nie wiadomo co sądzili cynicy, merkantyliści i po prostu duchowi mankurci, że wolontariat w XXI wieku pozostaje na marginesie życia społecznego albo co gorsza — służy jako dogodny środek do PR-u, to i tak na świecie formuje się ruch, dla którego dobroć, człowieczeństwo i bezinteresowność są podstawowymi zasadami. Wolontariat na Ukrainie stale się rozwija. Wie o tym doskonale Olha Kucharenko — kierownik ruchu wolontariackiego “Emeryt Ukrainy”. Opowiada ona czytelnikom “Słowa Proświty” o tym, co oznacza być wolontariuszem na Ukrainie, jak emeryci pomagają sobie nawzajem i jak dobre słowo oraz przyjacielskie wsparcie ratują Ukraińców.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn