Strona · s. 2strona oryginału ↗
U KOMUNISTÓW HOŁODOMORU NIE BYŁO…
Слово Просвіти, №48 за 2010 рік
Petro ANTONENKO W bój zostały rzucone najlepsze siły propagandowe. Głównym mówcą stał się jeden z czołowych ideologów partii Heorhij Kriuczkow. Zebranie prowadził i stale uzupełniał towarzyszy sekretarz KC Kompartii Heorhij Bujko. Ale na partyjno-społecznym wyszkoleniu się nie skończyło, wszak w szeregach partii są też wysocy urzędnicy: jeszcze poprzednia władza powierzyła (a obecna, oczywiście, przedłużyła te pełnomocnictwa) stanowisko przewodniczącej Państwowego Komitetu Archiwów Ukrainy komunistce Oldze Hinzburg. Mówiła ona chyba więcej od Kriuczkowa, stale dając do zrozumienia, że występuje w imieniu władzy państwowej. Na swój sposób ciekawi byli też dwaj inni uczestnicy konferencji prasowej, choćby tym, że pochodzili z rodzin represjonowanych przez komunistyczny reżim. Szef Międzynarodowego Komitetu Słowiańskiego Mykoła Ławrynenko, który z rosyjskiego potem przeszedł na piękny język ukraiński, pochwalił się, że jego rodzice byli kiedyś rozkułaczeni, represjonowani. A publicystka Myrosława Berdnyk — córka znanego oponenta komunistycznego reżimu, więźnia sowieckich łagrów. Cóż, towarzystwo zebrało się solidne, erudycyjne, z tych, których, jak to mówią, w łyżce nie utopisz. I wystąpienia ich płynęły gładko, wyćwiczenie i, wydawało się, przekonująco. Jednak wystarczyło choć trochę zastanowić się nad argumentacją kompartyjnych lektorów, jak stawała się oczywista cała jej prymitywność. Głód. Hołodomor. Ludobójstwo. Trzy niby tożsame pojęcia. Ale warto wyraźnie rozróżniać niuanse. Pierwsze komuniści uznają: głód na Ukrainie był. Od tego Kriuczkow i zaczął swoje wystąpienie. Prawda, zgodnie z komunistycznymi przepisami, ogłosił „ich” liczbę ofiar: 2,6 miliona. Wszystko inne nazwał zawyżonymi danymi. Znowu wspomniał tezę, że chyba główną przyczyną głodu była susza. Przy tym, okazuje się, nie tylko w kilku republikach ZSRR, ale i na świecie. Żeby zakończyć ten temat, zaznaczę, że M. Ławrynenko później ogłosił sensację o głodzie nawet w USA, gdzie od niego w latach 30. zginęło aż 5,5 miliona ludzi. Prawda, nie tyle od żywiołu, co od kapitalistycznej „wielkiej depresji”. Ale wróćmy do Kriuczkowa. On jednak dodał, że przyczyną głodu, oprócz suszy, były też „trudności industrializacji” — czytaj, przyniesienie jej w ofierze ukraińskiego chłopstwa. I nawet przyznał, że jedną z przyczyn głodu stały się represje władzy przeciwko chłopom. Zatem komuniści uznają i drugą pozycję — Hołodomor, czyli celowe niszczenie ludzi. I tylko trzeciej pozycji nie uznają zawzięcie i kategorycznie, zaprzeczając ludobójstwu. Bo to już więcej niż represje reżimu, to zaplanowane niszczenie przez pewne państwo, jego władców pewnego narodu, nacji w tym czy innym państwie. Tego kompartia uznać nie jest w stanie, nawet mimo niby odżegnywania się od zbrodni totalitarnego reżimu. Kriuczkow z wyzwaniem zacytował dokument z 1990 roku, gdzie KPU deklaruje dwie rzeczy: pierwsza — głód na Ukrainie był zbrodnią totalitarnego reżimu, druga — kompartia obecnie (w 1990 r.) zdecydowanie potępia represyjne, gwałtowne metody w społeczeństwie. „Co jeszcze można dodać do takich znaczących słów i definicji!” — patetycznie oświadczył Kriuczkow. Dodać można wiele, i dodano. A co do patetyki i owej rezolucji KPU, to nie zawadzi przypomnieć, że był to szósty rok pieriestrojki, tej próby „modernizacji” socjalizmu, kiedy wiele już zostało powiedziane, zwłaszcza na szczeblu związkowym. Jednocześnie, takimi samymi były realia tamtego okresu, nawet u schyłku ZSRR trwały owe same „represyjne, gwałtowne metody”, które niby potępiała KPU. Całkiem świeże były jeszcze w pamięci moskiewskie czołgi, rzucone na demonstrantów pod wileńskim centrum telewizyjnym, krwawe rozprawy sowieckiej armii i służb specjalnych nad obywatelami w Tbilisi i Baku. I jakoś nie przypominam sobie, żeby KPU wtedy występowała przeciwko temu terrorowi agonizującego Związku. Natomiast obecna KPU ogłosiła się następczynią prawną tamtej Kompartii Ukrainy, części KPZR. Ale kontynuujmy dyskusję z jednym z głównych ideologów kompartii. Kriuczkow nazwał na konferencji prasowej trzy przyczyny, z których, rzekomo, w ostatnich kilku latach tak aktywnie podnoszono temat Hołodomoru. Pierwsza — to „reakcja obronna reżimu restauratorów kapitalizmu”, żeby odwrócić uwagę społeczeństwa od problemów społeczno-ekonomicznych. Druga — to robiono w celu stworzenia napięcia w ukraińsko-rosyjskich relacjach, podgrzewania w społeczeństwie „rusofobicznych nastrojów”. Trzecia — to wszystko polityka nakręcania pesymizmu i negatywu w społeczeństwie. A u nas przecież, zaznaczył Kriuczkow, było w historii wiele pozytywnego. Oto takie prymitywne wyjaśnienie tego, że odradzamy naszą pamięć narodową. Zacznijmy od ostatniego. Rzeczywiście, nie trzeba nakręcać pesymizmu i negatywu. Ale tak samo nie trzeba naklejać tych etykiet, kiedy wreszcie chcemy znać prawdę. A co do „wszystkiego pozytywnego”, to pod tym komuniści rozumieją, oczywiście, ustrój sowiecki. Co do „reżimu restauratorów kapitalizmu”, to tutaj dziennikarze przyparli gadatliwego Kriuczkowa do muru prostym pytaniem: czy nie w tym samym reżimie, w tej rządzącej ekipie znajduje się obecnie i kompartia? Musiał on sojusz komunistów z burżujami-regionalami tłumaczyć tym, że kompartia, rzekomo, nie daje władzy zapomnieć o interesach pracujących, broni praw socjalnych narodu. Uwierzmy… Wreszcie trzeci i, najwyraźniej, główny argument — o „rusofobicznych nastrojach”. Rosja, Moskwa zawsze ma rację — to żelbetonowy dogmat naszych komunistów. I tutaj dyskusje z nimi są daremne. Oto dlaczego taka kompartia nigdy nie uzna faktu nie po prostu głodu, Hołodomoru, a ludobójstwa. Gadanina towarzyszki Hinzburg, szczerze mówiąc, była mniej ciekawa. Akcentując swoje wysokie stanowisko państwowe strażniczki archiwów Ukrainy, wydawała bezapelacyjne werdykty: takiego w naszych (i rosyjskich) ar
w archiwach nie ma, a oto takie coś jest, to dezinformacja, a oto prawda. Ale niektóre wycieczki w historię dziwiły. Okazuje się, według Ginzburg, sprzedaż zboża za granicę właśnie w szczytowym momencie głodu Związek Radziecki prowadził nie dobrowolnie, a pod naciskiem Zachodu. Współbrzmiały z tym wypady w stronę „wrogiego Zachodu” i w sensacjach od publicystki pani Berdnyk: okazuje się, że szum wokół głodu w ZSRR też podniósł kapitalistyczny Zachód, przy czym pierwszymi wśród tych wrogów nazwano Niemcy i Włochy. Dziwne, jeśli wziąć pod uwagę, że właśnie Niemcy w latach 30. były najlepszym przyjacielem komunistycznego ZSRR, a zrodzona we Włoszech faszystowska ideologia lumpenu, klasowej i rasowej wyższości była siostrą komunistycznej ideologii. Główny patos wystąpienia Ginzburg, a tę tezę nie raz podkreślali i Kriuczkow, i Bujko, polegał oto na czym: rzekomo w archiwach (znowuż, i w Ukrainie, i w Rosji) nie znaleziono ani jednego dokumentu, który świadczyłby o ludobójstwie przeciwko narodowi ukraińskiemu. Argumentacja zaiste dla represjonowanego społeczeństwa. Czyż można spodziewać się znalezienia w archiwach dokumentów, gdzie wprost zostaną wydane wskazówki, by dokonywać ludobójstwa przeciwko narodowi ukraińskiemu, i pod tym będą widniały podpisy Stalina oraz jego popleczników? Pisano zupełnie inaczej. Nie było potrzeby używać terminu „ludobójstwo”, wystarczyło dokonywać ludobójstwa. Wciągać całe wsie na tak zwane czarne tablice, co robiono tylko w Ukrainie. Otaczać wsie oddziałami zaporowymi, jak to było tylko w Ukrainie. Wywozić chleb, niechby i pod dyktatem Zachodu, ale dlaczegoś tylko z Ukrainy. No, może jeszcze z ukraińskiej pod względem ludności Kubania, żeby i tutaj zniszczyć ducha wolności. Co jeszcze pozostaje z komunistycznej argumentacji? Tak nic, oprócz akcentowania obecnych trudności. „Jesteśmy w dole”, — powiedziała przewodnicząca Państwowego Komitetu. Wierzę. Oto tylko ani Ginzburg, ani Kriuczkow czy Bujko za nic nie przyznają, że jesteśmy w dole komunistycznym. Że nie było jeszcze ani jednego prezydenta z czterech, który nie pobyłby w swoim czasie w szeregach partii komunistycznej. Że jedynym pomnikiem na centralnej ulicy stolicy niepodległego państwa jest pomnik właśnie komunistycznego führera, który niszczył to państwo. Że realna władza przez te wszystkie 19 lat jest w rękach tej samej postkomunistycznej oligarchii. Miłośnicy historycznej prawdy od partii komunistycznej nieprzypadkowo i nie raz „wpadali” na tej konferencji prasowej. Na przykład z twierdzeniem, że jedne wsie wymierały bardziej, inne mniej, jedne rodziny ginęły, inne nie. A wiecie dlaczego? Mniej ucierpieli ci, którzy byli w kołchozach: ich jakoś podkarmiano. No czym nie przyznanie, że w tym i była złowieszcza idea Hołodomoru — złamać wolne ukraińskie chłopstwo. A towarzyszka Ginzburg, wielka zwolenniczka dokumentów i cyfr, też mimowolnie „przeleciała” ze swoją statystyką. Nostalgicznie wspominając radzieckie czasy i przeciwstawiając im obecne niepodległe państwo (to w ogóle przechodziło czerwoną komunistyczną nicią przez całą konferencję prasową), odczytała takie oto dane: w jej rodzinnej wsi pod Konotopem na Sumszczyźnie w 1941 roku w szkole było 511 dzieci, a obecnie tylko 12. Na to zadałem proste pytanie: a ile dzieci było w tej szkole w 1991 roku, w momencie rozpadu Związku? Przypomniałem, że od 1941 do 1991 roku, czyli całych 50 lat, Ukraina była w składzie ZSRR, którym kierowała jej partia komunistyczna. A od 1991 roku do dzisiaj minęło tylko 19 lat. Ginzburg przyznała, że już w latach 60., kiedy uczyła się w szkole, było tam tylko nieco ponad 200 uczniów, wcale nie pół tysiąca. Ile było w 1991 roku, dlaczegoś nie nazwała. Widocznie kilkadziesiąt. To wszystko do tego, że wymieranie wsi przy przyzwoleniu władzy — to nie tylko dzisiejsze realia, ciągnęło się to dziesięcioleciami. Ten prosty przykład pokazuje, że tylko dzisiejsze problemy, niepowodzenia naszego półkolonialnego państwa — są jedynym pożywieniem dla komunistycznych ideologów. W związku z tym, im szybciej zaprowadzimy porządek w państwie, tym szybciej pozbędziemy się komunistycznego oszustwa. I na odwrót. Partia Komunistyczna odpowiedziała na obchody rocznicy Hołodomoru 1932—1933 lat w Ukrainie konferencją prasową w stołecznej agencji Interfax-Ukraina. Dziennikarze usłyszeli komunistyczną wersję Hołodomoru. 27 listopada 2010 roku. Ukraina pamięta!...
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
