Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Nosiciel światła i dobra

Слово Просвіти, №48 за 2011 рік

Jurij Siergiejewicz Asiejew… „Co w imieniu twoim”? Już samo słowo brzmi: „siać, oświecać, siewca Asiejew”. Istotnie nosiciel dobra, piękna i prawdy. Pamiętam jego słowa, które budziły i wzywały: „Jeśli w życiu nie będzie sztuki, świat stanie się ponury, szary, nieciekawy, bo nie będzie światła. Kultura, do której należy sztuka, to przecież „kult”, czyli oddawanie czci, a „ur” — to światło”. Wyznawał te zasady moralne i etyczne, których podstawą była mocna wiara w siłę sztuki, przemieniającej człowieka, odnawiającej jego obraz, wzywającej do twórczości. Był jednym z nielicznych intelektualistów wiernych wysokim ideałom humanistycznym. Starał się umacniać wiarę w siebie u każdego, bez względu na to, jak ograniczone były jego możliwości. Filozoficzny optymizm, wiara w przemieniającą moc sztuki — oto jego metodologia. Jurij Siergiejewicz był nie tylko utalentowanym architektem, naukowcem, znakomitym wykładowcą, wspaniałym nauczycielem — był człowiekiem wysokiej kultury. Jurij Siergiejewicz jest kartą historii ukraińskiego narodu, rodzistej ziemi. I nic dziwnego, że poświęcił swoją służbę, swoją naukę tym świątyniom zniknietym z powierzchni ziemi, które podnosił z pyłu historycznego zapomnienia. Jest jednym z tych, którzy torowali drogę do Świątyni. Jego książki: „Historia sztuki dawnej Rusi”, „Święta Zofia” — drogowskaz do świętych świątyń, ikon, wysokiej sztuki duchowej. A jak natchnienie płynęło z wykładów Jurija Siergiejewicza o Świętej Zofii — jako modelu Wszechświata i ducha ludzkiego. Jego opowieści o cerkwi Matki Bożej Pirohoszczy na Podolu, którą sam w całości odrestaurował, przenikają dawne byliny, podania, kroniki. Odkrywał przed nami piękno i wspaniałość dawnego Czernihowa z jego niepojętymi krajobrazami Zaczarowanej Desny oraz starożytnymi klasztorami… Wokół Nauczyciela panowała szczególna aura życzliwości, zainteresowania i wysokiej duchowości. Nie zapominają się wieczory, tak zwane „asiejewowskie wtorki”, kiedy my, studenci, zbieraliśmy się w gabinecie naszego profesora, w swobodnej atmosferze, przy okrągłym stole i szklance pachnącej herbaty. Jurij Siergiejewicz recytował z pamięci wiersze, całe poematy — w różnych językach! Szczególnie zapalały nas i inspirowały swoją energią utwory H. Heinego w języku niemieckim, ukraińskie poematy Kobzarza. Wymienialiśmy się wrażeniami. Zdumiewała też wspaniała pamięć Jurija Asiejewa. Śmierć Jurija Siergiejewicza, koniec niezapomnianego „asiejewowskiego nauczycielstwa”, jego twórczości — to ciężka strata dla ogólnoludzkiej kultury. Niech się święci imię Twoje i droga do Świątyni Twojej duszy, drogi nasz Nauczycielu. Twoi wdzięczni uczniowie: Ludmiła KALNYCKA, członkini SChU (Spilky chudożnyków Ukrainy), kandydatka nauk filozoficznych, Mykoła DEKHTIARIOW, akademik

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn