Strona · s. 11strona oryginału ↗
WSPOMNIJMY PARASKĘ KOROLUK
Слово Просвіти, №48 за 2011 рік
Olha PUHACH, Kijowski Oddział Miejski Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki. Rok temu, 26 listopada, w smutne dla Ukrainy jesienne dni pamięci ofiar wielkiego głodu, w 72. roku życia przestało bić niespokojne serce niezapomnianej Paraski Koroluk — ulubienicy Majdanu, symbolu ukraińskiego kobiecego Losu. Ostatnie lata swojego życia, a mianowicie od czasu Majdanu w latach 2003—2004, Paraska Wasyliwna spędziła głównie w Kijowie, na Majdanie Niepodległości. Był to jej własny posterunek nr 1, który opuszczała tylko w dniach choroby. Wrodzona mądrość i życiowe doświadczenie podpowiadały jej — właśnie tutaj rozstrzygać się będą losy narodu, a zatem i losy jej córek, wnuków. Ona, podobnie jak setki tysięcy Ukraińców, wierzyła, że jej udział w wydarzeniach politycznych tamtych dni był konieczny, ważny. Za swoją aktywność otrzymała wyróżnienia od władz — odznakę honorową „Gwardia Rewolucji” oraz Order Księżnej Olgi III klasy. Zeszłej jesieni, zachorowawszy i być może mając smutne przeczucia, Paraska Wasyliwna pojechała do domu — na Tarnopolszczyznę, do rodzinnej chaty, do bliskiej sercu wsi Drohychiwka. Tam, w otoczeniu bliskich, zakończyła swoje trudne i chwalebne życie. Miała półtora roku, gdy zmarł ojciec, a matka była inwalidką od dzieciństwa. Często na długo opuszczała dom — leczyła się w miejskich szpitalach, daleko od rodzinnej wsi. W takich warunkach upłynęło życie małej dziewczynki. Nauka w szkole nie była łatwa — czasami nie miała ani butów, ani ubrań. Po sześciu klasach zaczęła pracować. Pierwsze miejsce pracy — brygada rolnicza, gdzie nic nie płacili, tylko zapisywali dniówki. Więc poprosiła o pracę dojarki. Przewodniczący kołchozu po pewnych wahaniach — przecież ona jeszcze dziecko! — pozwolił przejść na fermę jako dojarka. A w wieku czterdziestu lat Paraska Wasyliwna miała już prawie 26 lat stażu pracy. Zapracowała na niego i na Charkowszczyźnie, i na Dniepropietrowszczyźnie, i w innych miejscach. Wszak i wtedy, i teraz Tarnopolszczyzna była słaba pod względem zarobkowym, nędza gnała ludzi w obce strony. Z ciepłem wspominała Paraska Wasyliwna swoje wymuszone wędrówki po ukraińskich i ogólnozwiązkowych placach budowy: „Ludzie, których spotykałam w obcych światach, byli tacy dobrzy! Kochano mnie wszędzie, nikt nie krzywdził! A ja odpłacałam im szczerą przyjaźnią i sumienną pracą”. Mając na utrzymaniu trzy córki — Hanię, Switłanę i Mariczkę — polegała tylko na sobie, bo mąż zmarł młodo, zostawiając ją wdową. Gorzko wspominała Paraska Wasyliwna, że przyczyniła się do tego także okowita. Wtedy właśnie skorzystała z rady mamy, by pojechać zarobić coś dla swoich dziewcząt na przyszłość. Mama pomogła zaopiekować się dziewczynkami. Przy wyrębie lasu w Archangielsku, Tomsku Paraska Wasyliwna zarobiła na dwa wagony drewna. Cieszyła się — teraz było z czego stawiać nową chatę. Starsza córka właśnie przygotowywała się do ślubu… A potem — trzynaście lat w Kazachstanie. Stamtąd przywiozła pieniądze. Córkom dała po pięć tysięcy rubli. Z radości, że urodziła się wnuczka, kupiła kosztowną statuetkę Matki Bożej, resztę wpłaciła na konta do Oszczadbanku — dla dzieci, wnuków, których miała, dzięki Bogu, sześcioro. I jakże się zasmuciła, gdy dowiedziała się, że te oszczędności przepadły bezpowrotnie! Więc z Majdanem Paraska Wasyliwna wiązała wielkie nadzieje — bardzo niesprawiedliwym wydawało jej się jej życie, ale czy tylko jej? Poszukiwanie prawdy, wiara w lepszy los dzieci, wsi, Ukrainy — oto idea jej Majdanu. W narodzie uważano ją za prawdziwego deputowanego ludowego. Dla siebie niewiele osiągnęła, zresztą czy o to zabiegała, ale do sześciu wsi na Tarnopolszczyźnie, dzięki jej wytrwałości i nowym znajomościom w wpływowych kręgach, gaz doprowadzono. Troszczyła się o ziomków, którzy potrzebowali konsultacji medycznych, wielu pomagała… Kilka lat temu Paraska Wasyliwna dwukrotnie gościła u mnie w Makoszynie, w rejonie mieńskim. Radośnie witano ją zarówno w rodzinach, jak i na święcie Iwana Kupały. Na święto Kupały uplotła kilka wspaniałych wianków, które podarowaliśmy miejscowym dziewczynkom, uczestniczkom świątecznego widowiska. Zadzwoniwszy po święcie do najmłodszej z córek, z zachwytem opowiadała: „Mariczko! Tak daleko zajechałam! To”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
