Strona · s. 5strona oryginału ↗
Otwarty list do Prezydenta Ukrainy Petra Poroszenki
Слово Просвіти, №48 за 2017 рік
Szanowny Panie Prezydencie!
W Kołomyjach mieszka weteran ukraińskiej narodowo-wyzwoleńczej walki, wieloletni więzień moskiewskich więzień i obozów koncentracyjnych Mirosław Symczycz — „Kriwonis”. Mirosław Symczycz urodził się 5 stycznia 1923 r. we wsi Wierchnij Berezów obecnego rejonu kosowskiego. Po wiejskiej siedmioklasowej szkole uczył się w kołomyjskim technikum architektonicznym. W wieku 17 lat wstąpił w szeregi młodzieżowej OUN, gdzie otrzymał konspiracyjny pseudonim „Kriwonis”. W 1943 r. przerwał naukę w technikum, ponieważ został kursantem kurenia szkoleniowego UNS im. J. Konowalca „Czarne Diabły”. W składzie kurenia brał udział w walkach przeciwko niemieckim i węgierskim najeźdźcom. Wkrótce kierownictwo OUN skierowało go do Kołomyi do pracy wywiadowczej, ponieważ władał językiem niemieckim, a nauka w technikum służyła za dobrą osłonę dla antynazistowskiej działalności. Na początku marca 1944 r. Mirosław Symczycz z rozkazu kierownictwa udał się do UPA, brał udział w walkach z hitlerowcami. Wkrótce „Kriwonisa” skierowano do szkoły starszyzny „Grehit”, którą ukończył 20 sierpnia 1944 r. Potem szkolił strzelców UPA, przeprowadził wiele zwycięskich walk z niemieckimi i moskiewskimi najeźdźcami. W październiku 1944 r. „Kriwonis” objął dowództwo plutonu w sotni „Berezowskiej”, w składzie której brał udział w dziesiątkach walk, rajdów i przemarszów. Najwybitniejszą okazała się walka sotni pod jego dowództwem we wsi Ruszyr. Sotnia rozgromiła w styczniu 1945 r. duży oddział, który przybył w Karpaty z misją karną pod dowództwem pułkownika Dergaczowa. W toku walki „Kriwonis” został ranny w rękę pociskiem rozrywającym, jednak nie opuścił pozycji bojowej. We wszystkich walkach przeciwko niemieckim, węgierskim i moskiewskim najeźdźcom Mirosław Symczycz wyróżniał się odwagą i wojskową znajomością rzemiosła. 4 grudnia 1948 r. „Kriwonis” po długotrwałej walce, nieprzytomny, dostał się do bolszewickiej niewoli. Śledztwo, przesłuchania, tortury i obietnice funkcjonariuszy MGB nie złamały mężnego powstańca. 13 marca 1949 r. obwodowy sąd w Stanisławowie skazał Mirosława Symczycza na 25 lat obozów koncentracyjnych i 5 lat pozbawienia praw. Po długich etapach i pobycie w więzieniach przesyłkowych trafił na Kołymę. Wkrótce zarówno więźniowie, jak i administracja obozów przekonali się, że nie sposób ujarzmić górskiego orła, nawet zamknąwszy go w żelaznej klatce. Za nieposłuszeństwo wobec władz obozowych Mirosława Symczycza często karano, napuszczano na niego zbrodniarzy kryminalnych, jednak złamać go nie zdołano. „Niewygodnego” więźnia każdy obozowy naczelnik po nieudanej próbie ujarzmienia starał się jak najszybciej pozbyć. Dlatego „koczował” po obozach. Zwolniono go 7 grudnia 1963 r. Po tułaczce na względnej wolności osiadł w mieście swoich młodzieńczych marzeń — Zaporożu. Związał swój los z Raisą Moroz. 27 października 1965 r. urodził im się syn Ihor. Rodzinnego szczęścia zażywał krótko. 28 stycznia 1968 r. Mirosława Symczycza aresztowali funkcjonariusze Iwano-Frankiwskiego KGB. Śledztwo z przesłuchaniami, zmyślonymi oskarżeniami i fałszywymi świadkami zabrało ponad dwa lata życia i na zawsze nadwerężyło zdrowie. Nie zdoławszy niczego udowodnić, kagiebiści zwrócili się do Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z prośbą, aby Mirosławowi Symczyczowi przywrócono dawny termin, który swego czasu Prezydium skróciło. Bez jakiegokolwiek sądu, na mocy decyzji Rady Najwyższej ZSRR, Mirosława Symczycza w marcu 1970 r. ponownie wtrącono do obozów koncentracyjnych. Etapy do mordowskich obozów przebiegały w starciach z zbrodniarzami kryminalnymi, których instruowali naczelnicy w pagonach. Po siedmiu latach pobytu w obozie karnym dla więźniów politycznych Mirosława Symczycza przeniesiono do obozu dla zbrodniarzy kryminalnych. Ale także w środowisku zatwardziałych przestępców ceniono męstwo, siłę woli, poczucie sprawiedliwości, dlatego kierownictwo obozu nie zdołało w ten sposób złamać ukraińskiego powstańca. 30 kwietnia 1985 r. Mirosław Symczycz po niemal 33-letnim pobycie w komunistycznych więzieniach i obozach koncentracyjnych znalazł się na wolności. W domu w Zaporożu czekali żona Raisa, synowie Ihor i Mirosław. Wraz z nastaniem ukraińskiej niepodległości Mirosław Symczycz rozpoczął w Zaporożu działalność oświatową i społeczną, stanął na czele Bractwa OUN—UPA. Wiosną 1996 r. wraz z żoną Raisą przeniósł się do Kołomyi, gdzie wkrótce powierzono mu kierownictwo stanicy Bractwa OUN—UPA. Aktywna postawa życiowa, przysięga złożona na wierność Ukrainie, gorące serce patrioty i duch bojownika skłaniają Mirosława Symczycza do niestrudzonej, nieprzerwanej pracy na polu społecznym i proświatowskim, dla dobra budowy Ukrainy. Honorowy obywatel miasta Kołomyi Mirosław Symczycz cieszy się zasłużonym szacunkiem wszystkich świadomych Ukraińców jako prawdziwy Bohater Ukrainy, bo żyje, jak w młodych latach, dla Ukrainy. Decyzją Sądu Rejonowego w Kosowie z 15 listopada 2017 r. Mirosława Symczycza zrehabilitowano.
Szanowny Panie Prezydencie!
Mirosław Symczycz należy do tej chwalebnej grupy Ukraińców, którzy także dziś mówią: „Nie chcemy ani sławy, ani zapłaty. Zapłatą dla nas jest radość walki!” Całym swoim życiem walki Symczycz dowiódł, że godny jest nosić wysoki tytuł Bohatera Ukrainy. 88 lat temu najaktywniejsza warstwa narodu ukraińskiego słowami pułkownika Jewhena Konowalca ogłosiła: „W wielkim dramacie światowym naszych dni mamy wybór: albo być twórcami, albo ofiarami historii...”. Musimy dziś jasno określić się także my. Odrzucenie zbrodniczej komunistycznej przeszłości i szacunek dla ludzi, którzy poświęcili swoje życie triumfowi idei narodowej Ukrainy — budowie Ukraińskiej Samodzielnej Soborowej Державy — powinny stać się jednym z podstawowych kryteriów określania patriotyzmu każdego Ukraińca.
Szanowny Panie Prezydencie!
Mirosław Symczycz dawno i zasłużenie jest Bohaterem Ukrainy. Wręczywszy mu z okazji 95. rocznicy urodzin order i legitymację, zaspokoi Pan życzenia tysięcy Ukraińców, którzy bronią wschodnich granic państwa przed moskiewskim okupantem, a także zademonstruje całemu światu swoją państwową mądrość i samodzielną politykę wielkiego państwa Ukrainy.
Z powagą i nadzieją na triumf sprawiedliwości
Mychajło ANDRUSIAK, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy im. T. Szewczenki, Kołomyja
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
