Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Pieśni o kozackiej sławie

Слово Просвіти, №48 за 2017 рік

Kolejna wersja to film Wasyla Łapoknysza, którego telewizyjna premiera odbyła się 21 lipca 1953 roku. Produkcja Kijowskiej Studii Filmowej, opracowanie literackie Maksyma Rylskiego. Role wykonują i śpiewają Iwan Patorżynski, Marija Łytwynenko-Wohłemut, Jelyzaweta Czawdar, Mykoła Szeluszko. O ile pierwszy film kręcono w plenerze, to ten w całości w pawilonach studia filmowego. W 1986 roku pojawił się film Jurija Sujarka. W roli Karasia wystąpił Fedir Stryhun, śpiewał Wadlen Hryciuk. Partię Andrija wykonał Anatolij Sołowjanenko, a Odarkę grała i śpiewała Marija Stefiuk. Pani Marija wykonywała rolę Odarki także w ostatniej jak dotąd ekranizacji opery, którą w 2007 roku zrealizował Mykoła Zasiejew-Rudenko. W filmie wystąpili również Bohdan Beniuk (śpiewa Mykoła Szopsza), Wołodymyr Hryszko, Tetiana Hanina, Iwan Ponomarenko. Widzowie mieli okazję obejrzeć fragmenty ekranizacji „Zaporożca za Dunajem” z lat 1937, 1953 i 2007. Laureatka międzynarodowych konkursów Nadija Nowosiłowa wykonała ukraińskie pieśni ludowe „W kinci hrebli” oraz „Na wulyci skrypka hraje”. Solistka Narodowej Operetki Ukrainy Wałerija Tulis podarowała dwie pieśni Oksany z opery „Zaporożec za Dunajem” — „Misiaciu jasnyj” oraz „Pryłyn, pryłyn, kozacze mij”. Jednak chyba najwięcej wdzięcznych oklasków zebrali soliści Operowego Studia Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. I. Czajkowskiego Kateryna Jeroszkina oraz Wasyl Kołybak, którzy przedstawili sceny Odarki i Karasia. Aktorzy już nie pierwszy rok mistrzowsko wykonują te role na scenie Operowego Studia. Zwieńczeniem wieczoru, który przygotowała i poprowadziła Tetiana Zozula, stała się „Modlitwa Andrija” z opery filmowej „Zaporożec za Dunajem” z 1937 roku w wykonaniu Iwana Semenowicza Kozłowskiego. W Narodowej Filharmonii Ukrainy odbył się koncert Narodowej Zasłużonej Kapeli Bandurzystów Ukrainy im. H. I. Majborody „Duma kozacka, sława kozacka!”. Poświęcono go 80. rocznicy urodzin artysty ludowego Ukrainy Mykoły Hwozdia (1937—2010). Mykoła Petrowycz Hwozd był wirtuozem bandury i jednocześnie utalentowanym dyrygentem, miał doświadczenie w pracy z kapelami bandurzystów, posiadał sztukę aranżacji i orkiestracji repertuaru niezbędnego kapeli, miał cenne doświadczenie kierownicze, gospodarcze i pedagogiczne. Pomogło mu to z powodzeniem wcielać w życie wybraną koncepcję kapeli — męski chór śpiewa przy złożonym profesjonalnym akompaniamencie bandur, których barwa dominuje wśród orkiestrowych kolorów. Artysta urodził się w Dniepropietrowsku, obecnie — Dniepr (Sichesław). W 1948 roku, w wieku 11 lat, zaczął uczyć się gry na bandurze dzięki szkolnemu nauczycielowi Wasylowi Sydorence, który zaszczepił miłość do tego instrumentu, wychował w patriotycznym ukraińskim duchu przyszłego kierownika kapeli. W 1956 roku Mykoła Hwozd wstąpił do Dniepropietrowskiej Szkoły Muzycznej (klasa bandury), w 1958 — do Kijowskiego Państwowego Konserwatorium w klasie wybitnego bandurzysty-wirtuoza, śpiewaka i dyrygenta Andrija Bobyra. Po ukończeniu konserwatorium w 1962 roku został dyrektorem studia przy Państwowej Kapeli Bandurzystów Ukrainy. Z czasem, w latach 1973—1975, pracował jako dyrygent kapeli. Od 1975 do 1977 roku — na stanowisku inspektora wydziału muzyki Ministerstwa Kultury USRR. Od 1977 roku Mykoła Petrowycz Hwozd był dyrektorem generalnym, kierownikiem artystycznym i głównym dyrygentem Narodowej Zasłużonej Kapeli Bandurzystów Ukrainy im. H. I. Majborody. W 1979 roku został uhonorowany tytułem „Artysta Ludowy Ukrainy”. A w 1983 roku kierowany przez niego zespół został laureatem Narodowej Nagrody Ukrainy im. T. H. Szewczenki. Przez 23 lata Mykoła Petrowycz był niezmiennym przewodniczącym jury Republikańskiego Festiwalu Sztuki Kobzarskiej „Święto Weresaja” we wsi Sokyrynci w obwodzie czernihowskim. Jest autorem zbiorów repertuarowych „Szkoła gry na bandurze” dla dziecięcych szkół muzycznych (5 klas), trzech zbiorów dla szkół muzycznych „Oj Boże, Boże, zhlansia na nas”, „Hraj, moja banduro”, „Dzweny, banduro!”. Odznaczony orderem „Za zasługi” III stopnia, orderem Jarosława Mądrego III stopnia. Lata kierowania przez Mykołę Hwozdia (1977—2010) Narodową Zasłużoną Kapelą Bandurzystów Ukrainy im. H. I. Majborody — to epoka w rozwoju muzykowania na bandurze, lata aktywnego twórczego poszukiwania i pewnego profesjonalnego wzrostu do poziomu wiodącego zespołu artystycznego, który godnie reprezentuje narodową kulturę muzyczno-wizualną na Ukrainie i w świecie. W pierwszej części koncertu wykonywano głównie utwory poświęcone bohaterskiej przeszłości narodu ukraińskiego: „Duma o Poczajowskiej Matce Bożej”, „Duma o Suprunie”, „Duma o Neczaju”, „Duma o Bondariwnie”, „Pieśń o Morozenku”, ukraińskie pieśni ludowe „Czeres pole szyrokeje” oraz „Oj kryk-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn