Strona · s. 15strona oryginału ↗
Krok do zwycięstwa w wojnie
Слово Просвіти, №48 за 2021 рік
Odtwórczyni roli Matki, Natalia Połowynka, urodziła się w nauczycielskiej rodzinie w obwodzie winnickim, dorastała na Bukowinie. Do szkoły poszła w Kicmaniu. Potem z rodzicami wróciła na Winniczyznę. Po nauce w Winnickiej Szkole Muzycznej im. M. Łeontowycza wstąpiła do Lwowskiego Państwowego Konserwatorium im. Mykoły Łysenki do klasy fortepianu, do wspaniałej pedagożki Marii Tarnoweckiej. Sztuki teatralnej uczyła się u Jerzego Grotowskiego (Włochy) oraz mistrzów współczesnego ukraińskiego teatru KLIM-a (Wołodymyra Kłymenki) i Serhija Kowalewycza. Już 30 lat Natalia mieszka i pracuje we Lwowie. Jest dobrze znana poza granicami nie tylko miasta, ale i kraju jako śpiewaczka, aktorka teatralna i filmowa, pedagożka, reżyserka muzyczna. Była aktorką Teatru imienia Łesia Kurbasa, współpracowała z Międzynarodowym Instytutem imienia Jerzego Grotowskiego (Polska), z Państwową Kapelą Chóralną „Dudaryk”. Założyła Międzynarodowe Stowarzyszenie Artystyczne „Majsternia pisni” (Warsztat Pieśni), a w 2010 roku założyła i do dziś kieruje Teatralnym Centrum „Słowo i głos” oraz Międzynarodowym festiwalem teatralnym tradycji „DREWNO”. Laureatka Narodowej Nagrody Ukrainy imienia Tarasa Szewczenki, zasłużona artystka Ukrainy. Pani Natalia jest autorką licznych projektów na pograniczu teatru i muzyki. Wykonuje najdawniejszą tradycyjną muzykę ukraińską: pieśni, kanty, psalmy, romanse, dawne duchowe śpiewy Ukrainy, klasyczną i współczesną muzykę akademicką. Jest autorką unikalnej metodologii pracy z głosem i śpiewem w teatrze, prowadzi liczne warsztaty na uniwersytetach i w teatrach Europy oraz Ameryki. W kinie po raz pierwszy zagrała główną rolę w filmie reżyserki Wiktorii Trofymenko „Bracia. Ostatnia spowiedź”. Za tę rolę aktorka otrzymała nagrodę „Srebrny Jerzy”. – Sam reżyser Zaza Buadze później powiedział, że scenariusz filmu „Matka Apostołów” pisał dla mnie – wyznała Natalia Połowynka. – Myślę, że widział obraz „Bracia. Ostatnia spowiedź” i usłyszał mnie jako śpiewaczkę. Potem były próby innych aktorek, ale ostatecznie wrócił do mnie. Grać tę rolę było ciężko, ale wczuwanie się w postać nie było aż tak trudne. Przecież wokół nas żyją matki, które tracą dzieci na wojnie, i znam ich historie. A impulsem do stworzenia postaci matki stało się wideo. To dokumentalne kadry, jak kobieta przyjechała z Winniczyzny odbierać ciało lotnika. To był dla mnie kamerton – jej prostota, godność, powściągliwość. Chciałabym ją poznać. To realna osoba, która straciła syna. Takich mam jest wiele i wszystkie one połączyły się dla mnie w obraz naszej jedynej Mamy. W filmie brzmi irmos Zaśnięcia Bogurodzicy: Matka wierzy, że prowadzi ją niewidzialna siła, która pomaga spotkać potrzebnych ludzi w mieście, w szpitalu, pomaga chłopcom się uratować. Matka Boża pomaga w filmie – tak samo dzieje się w życiu. Ten motyw odbił się echem w reżyserze i zmienił on roboczy tytuł „Powrót” na „Matka Apostołów”. Zdjęcia były trudne. Mało spałam, było to bardzo wyczerpujące psychicznie. Chociaż sam proces produkcyjny zorganizowano dobrze, a relacje międzyludzkie układały się jak najlepiej. Wspaniałe kostiumolożki, charakteryzatorki. Olha Achtanaria tak robiła makijaż i fryzurę, że zdążyłam dojść do siebie i trochę odpocząć, regenerowałam się w jej rękach, bo snu było po cztery godziny. Czasami tak mało spałam dlatego, że długo nie mogłam zasnąć po napiętym dniu zdjęciowym, a poza tym – przygotowywałam się do następnej sceny. Wielkie wsparcie poczułam od producenta Dmytra Oweczkina, a zwłaszcza – od dyrektorki produkcji Switłany Jacyńicz. Każdy uczestnik zespołu pracował intensywnie i skoncentrowanie. Stopniowo grupa stawała się jednością. Początkowo myślałam – dlaczego tak jest. Potem zrozumiałam, że to pole reżysera Zazy Buadzego i operatora Ołeksandra Zemlanego. Oni promieniowali na Eduarda OWCHARENKĘ Zdjęcia Eduarda MEŻUŁA – Moje poznanie Teatru na Podolu i jego kierownika Witalija Małachowa rozpoczęło się jeszcze w czasach studenckich – wspomina reżyser-inscenizator. – Teatr wtedy znajdował się w pomieszczeniu Gostynnego Dworu. Tam zobaczyłem spektakl „Wujaszek Wania”, który wywarł na mnie niezapomniane wrażenie. Potem długo nie rozmawialiśmy. Aż do momentu, gdy dramatopisarka Tetiana Iwaszczenko zaproponowała mi wystawienie w tym teatrze spektaklu według jej sztuki „Zamawiam miłość”. Zrealizowałem go w teatralnym salonie teatru (nowa scena wtedy jeszcze była w budowie). O ile mi wiadomo, ta inscenizacja do dziś cieszy się popularnością wśród widzów, jest obecna w repertuarze teatru. Dwa lata później zadzwonił Witalij Małachow i zaproponował mi wystawienie spektaklu według powieści George’a Orwella „1984”. Premiera odbyła się w zeszłym roku. Właśnie wtedy pojawił się pomysł, by zrobić jeszcze coś ciekawego. Znowu telefon od Witalija Juchymowycza. Zapytał, czy bracia Kapranowie, z którymi od dawna się przyjaźnię, nie mogliby czegoś napisać dla teatru. Naradziłem się z nimi – i zdecydowaliśmy, że dla widza interesująca będzie inscenizacja według ich powieści „Napój miłosny”. W terminowym wystawieniu spektaklu przeszkodziła pandemia. Przesunęliśmy się prawie o półtora roku od zaplanowanego terminu. To bardzo dobra, czytelna literatura. Jest o Ukraińcach, o ukraińskości, o mistyce. A co najważniejsze – o kobietach. Początkowo poznałem utwór jako czytelnik, potem zacząłem wystawiać i zagłębiać się w materiał, dyskutowałem z autorami. W końcu doszliśmy do prostej stałej, że wszystkie kobiety są czarownicami. I to nie w rozumieniu, że to stare babcie latające na miotłach. Napój miłosny kobiet – to one same. My bez nich nie możemy. Począwszy od narodzin naszych dzieci, prostego pocałunku, przygotowania barszczu – cała mistyka na Ukrainie pochodzi od ukraińskich kobiet. O tym jest ten spektakl. Próby rozpoczęliśmy 19 października i zrobiliśmy spektakl w miesiąc. Dużo czasu zajęło rozpracowanie tekstu. Zazwyczaj nie pracuję z nim długo. Ale ponieważ tym razem byłem również autorem inscenizacji, musiałem Na festiwalu we Włoszech Terni Film Festival cztery nagrody otrzymał ukraiński film „Matka Apostołów”, a odtwórczyni głównej roli Natalia Połowynka została uhonorowana nagrodą „Najlepsza aktorka”. Łącznie w ciągu niespełna roku od premiery obraz otrzymał ponad 25 nagród.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
