Strona · s. 15strona oryginału ↗
Zioła od braci Kapranowych
Слово Просвіти, №48 за 2021 рік
W repertuarze Kijowskiego Akademickiego Teatru Dramatycznego na Podolu szeroko prezentowana jest współczesna dramaturgia. Od wielu lat z powodzeniem wystawiane są spektakle na podstawie utworów Tetiany Iwaszczenko, Oksany Prybisz, Anatolija Kryma i Andrija Kurkowa. Niedawno zaś główny reżyser Chersońskiego Teatru Muzyczno-Dramatycznego im. Mykoły Kulisza, Serhij Pawluk, wystawił tutaj spektakl „Przyworotne zioło” na motywach powieści braci Kapranowych.
dość solidnie się przyłożyć. Bałem się wyrzucić z powieści cokolwiek zbędnego. Zebrałem wiele informacji i razem z autorami je dopracowaliśmy. Było ciekawie. Przyznaję: zabrakło nieco czasu na intensywne próby. Autorzy uczestniczyli w pierwszych czytaniach. To ułatwiało pracę. Kiedy aktorzy zadawali podchwytliwe pytania, mówiłem: „Oto autorzy, to ich pytajcie”. Witalij i Dmytro wszystko wyjaśniali. Niestety, z powodu nadmiaru pracy bracia Kapranowie dalej nie uczestniczyli w naszych próbach. Obejrzeli już spektakl, mówią, że im się podobało. Zazwyczaj przed premierą mamy pięć przebiegów spektaklu, a tym razem – tylko dwa. Już po pierwszym takim przebiegu zauważyliśmy wiele niedociągnięć i coś zmieniliśmy. Fabuła spektaklu kręci się wokół tego, że dwaj funkcjonariusze KGB – major i porucznik – udają się do ukraińskiej wsi, aby znaleźć tam wiedźmę, zyskać na nią wpływ i wykorzystać ją do swoich celów. We wsi są sekretarz partii, ksiądz i popadia, gospodyni ciotka Tania, która przyjęła pod swój dach gości ze stolicy, dwie dziewczyny, które ze sobą konkurują, trzej kumple-chłopcy oraz babka Kabaczycha – zielarka. Postacie są bardzo ciekawe. Przekonujące role majora KGB grają Serhij Syplywyj i porucznika – Dmytro Hryciaj. Wyrazisty obraz ciotki Tani tworzy Dasza Małachowa. Znakomita rola sekretarza partii przypada Serhijowi Bojkowi. To samo można powiedzieć o pozostałych aktorach – naprawdę są utalentowani. Początkowo chcieliśmy, aby na scenie znajdował się przystanek autobusowy przed wsią. Ostatecznie nieco zmieniliśmy rozwiązanie scenograficzne. Wśród dekoracji – jezioro, stela przy wjeździe do wsi, takie detale klasycznej wiejskiej rady, jak sejf i telewizor, a także na scenie słup telegraficzny z cewkami jako symbol utraconej łączności. Doskonale swoją pracę wykonała artystka-reżyserka Maria Pohrebniak. Wydarzenia spektaklu rozgrywają się w 1991 roku. Zaczynają się w lipcu, w Dniu Iwana Kupały, a kończą 5 grudnia, kiedy w Puszczy Białowieskiej postawiono kropkę w istnieniu Związku Radzieckiego, a Ukraina zyskała niepodległość. W powieści wydarzenia rozgrywają się w 1992 roku, ale podczas inscenizacji postanowiliśmy przenieść je o rok wstecz. U braci Kapranowych miejscem akcji jest ich mała ojczyzna Oczaków, my zaś postanowiliśmy nie wiązać się z określonym terytorium. W telewizorze pokazujemy wiele fragmentów wideo z tamtych czasów (przyznaję: chciałem, aby je
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
