Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Z JAKĄ KULTURĄ LIHO?

Слово Просвіти, №49 за 2007 рік

niejednorodność publiczności, która się na nie zebrała. Obok ukraińskich patriotów byli apologeci „obszczeczełowieskich” wartości i kosmopolityzmu, którzy bardzo boleśnie reagowali na każdą próbę przeniesienia dyskusji na tory narodowe. * * * Zgromadzenie odbywało się w dwóch etapach: najpierw ogólne posiedzenie, potem posiedzenia sekcji specjalistycznych. Dlatego zupełnie logiczne byłoby poświęcenie wystąpień na zebraniu ogólnym koncepcyjnym kwestiom polityki kulturalnej Ukrainy, a dopiero w sekcjach, w gronie specjalistów, omówienie konkretnych problemów każdej dziedziny. Ale, niestety, niektóre wystąpienia były zupełnie niekoncepcyjne, a przez to nieadekwatne. Co więcej, każda seria dwóch-trzech wystąpień była przerywana omawianiem projektu rezolucji zebrania (który, nawiasem mówiąc, był bardzo „surowy”), co prowadziło jedynie do chaosu na sali i przy „wolnym mikrofonie”. Zamiast zupełnie niepotrzebnej gry w demokrację trzeba było dać możliwość wystąpienia wszystkim chętnym. Rezolucję można było zaś dopracować po zebraniu wąskim gronem delegowanych osób. Przez takie marnowanie czasu wiele osób po prostu nie zdążyło wystąpić. Na plus należy zaliczyć sam fakt inicjatywy zorganizowania takich zebrań, bo ich idea ogólnie jest słuszna: samoorganizować się i bronić siebie. Ale z drugiej strony chodziło o obronę korporacyjnych interesów pracowników kultury czy o walkę Ukraińców o ich kulturę jako taką? W zapowiedziach akcji słusznie wspomniano o destrukcyjnej i niszczycielskiej roli władzy w tych procesach oraz stwierdzono brak jakiegokolwiek sensu w apelowaniu do niej. Ale już w projekcie rezolucji mowa była o żądaniach, by władza opracowywała różne „państwowe programy nadzwyczajnych działań” i wdrażała „nowe mechanizmy kształtowania i realizacji polityki kulturalnej”. * * * Jeśli już mowa o kulturalnej katastrofie, to, z mojego szczerego przekonania, trzeba przede wszystkim mówić o głębokich przyczynach tego zjawiska i dalekosiężnej strategii odrodzenia kultury ukraińskiej. I podpierać to konkretnymi przykładami: zamykaniem księgarń, niszczeniem zasobów bibliotecznych, zabudową historycznych centrów miast itd. Bo dopiero uświadomiwszy sobie problem wszechstronnie, odnalazłszy siły napędowe tych procesów, można rozwiązać konkretne kwestie z konkretną księgarnią, biblioteką, teatrem itp. Ale nie zapominajmy przy tym także o naporze pseudokultury dekadencji, sztuki zdegenerowanej, obrzydliwej papki medialnej, o ataku na tradycyjne podstawy ludowej moralności, o planowej polityce debilizacji Ukraińców. Czy to nie dotyczy kultury? Na zebraniach nie raz podejmowano próby przejścia na poziom strategiczny. Ale za każdym razem kończyły się one marnowaniem czasu na dyskusje nad pustosłownymi rezolucjami. Na przykład nie raz zaznaczano, że kulturalną katastrofę trzeba postrzegać jako składowy element ukrytego etnocydu narodu ukraińskiego, że wystarczy mówić o abstrakcyjnej „kulturze w ogóle”. Bardzo interesujące były propozycje, by przekształcić inicjatywę społeczną na stałą podstawę, tworząc coś w rodzaju „parlamentu kultury”. Ale i one nie uzyskały należytego poparcia organizatorów. Bardzo śmieszne było ciągłe przypominanie o „apolityczności” tego przedsięwzięcia. Kiedy padła propozycja, by wezwać Prezydenta do wprowadzenia bezpośrednich rządów prezydenckich (aby zrestartować system i ukształtować nową władzę i elitę), odrzucono ją także jako „otwarcie polityczną”. To hipokryzja, bo polityka i kultura są absolutnie nierozdzielne. Tym bardziej, że cel akcji był całkowicie konkretny: postawić kwestię zniszczenia kultury ukraińskiej (i narodu ukraińskiego w ogóle) na

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn