Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

WYDARZENIA, FAKTY, KOMENTARZE

Слово Просвіти, №49 за 2007 рік

Wasyl Witer Petro ANTONENKO Nie chce się wciągać w dyskusję wokół niedawno rozpoczętego projektu kanału telewizyjnego „Inter” „Wielcy Ukraińcy”. Przede wszystkim w odniesieniu do jego formy — tak zwanego „głosowania” widzów, zwłaszcza przez Internet czy wiadomości sms. Widzieliśmy już przykłady takiego głosowania w programach telewizyjnych „Taniec z gwiazdami” oraz na Eurowizji, kiedy „wielkim Ukraińcem” została Wierka Serdiuczka. Oto i przeprowadzone w przeddzień przez organizatorów projektu wstępne badanie opinii dało bardzo ciekawe wyniki. Przepytano studentów kilku uniwersytetów w różnych regionach. Naturalnie, że na pierwszej pozycji znalazł się Taras Szewczenko. A dalej… Studenci jednej z uczelni zgodnie postawili na drugim miejscu swojego rektora, a dopiero potem Iwana Frankę i Bohdana Chmielnickiego. Tak samo nie warto dziwić się, że na czołowych miejscach w sondażach znaleźli się tacy „wielcy” Ukraińcy, jak piosenkarz estradowy, lekkoatleta i miliarder-oligarcha. Dlatego chce się, aby w podsumowaniu projektu nie robiono wielkiego szumu wokół podziału na wielkich, półwielkich i niewielkich, w kwestii trafienia lub nietrafienia na listę. Wierzę, że głównym celem projektu jest pokazanie nam, Ukraińcom, naszej własnej historii w osobach jej wybitnych przedstawicieli. Tylko trochę męczy myśl: Natalka Sopit, prowadząca cykl filmów dokumentalnych „Gra losu” czyżby to był jedyny sposób? Wygląda na to, że tak, bo jakoś w naszej 40-50-kanałowej telewizji wciąż nie znajduje się miejsce na historię. Tymczasem pokazywać jest co. I lista byłaby niemała: zarówno filmów fabularnych, dokumentalnych, a nawet animowanych. Ale z jakiegoś powodu z trudem przebijają się one na ekran. W szczególności także produkcja Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” — wspaniały film o Berezowskim lub całkiem świeża praca — serial animowany „Lis Mykyta”. Podobne niewesołe myśli wywołała akcja, na której ostatnio przyszło mi być: stołeczne studio „Wiatel” zaprezentowało dwie swoje nowe prace. Ale najpierw krótko o studiu, które już drugą dekadę tak wiele robi dla propagowania ukraińskiej sztuki, historii. Założył je znany reżyser filmowy, zasłużony działacz sztuki Ukrainy Wasyl Witer. Twórczą pracę reżysera i prezesa studia łączy on z pracą wykładowcy „Iwan Mazepa na koniu” Petrusenko. Bohaterowie innych filmów to Marko Wowczok, Mykoła Łysenko, Mykoła Sadowski, Iwan Kawaleridze i inni. Dwa ostatnie filmy z tego cyklu to „Iwan Mazepa” oraz „Sen Aliny Kostomarowej”. I właśnie prezentacja tych obrazów odbyła się ostatnio w Czernihowie w wypełnionej po brzegi sali jednego z najlepszych kin, gdzie zebrali się studenci, wykładowcy, inteligencja twórcza — wszyscy, którym bliska i droga jest nasza historia. Czernihowianie nieprzypadkowo stali się pierwszymi widzami dwóch nowych obrazów, wszak właśnie na Czernihowszczyźnie odbywały się zdjęcia. Film o Iwanie Mazepie, naturalnie, kręcono w jego hetmańskiej stolicy Baturynie oraz w Czernihowie, gdzie hetman budował wspaniałe sobory, otworzył pierwszy na Lewobrzeżu uniwersytet. A część filmu o Kostomarowie nakręcono w okolicach Pryłuk, gdzie mieszkał wybitny historyk i pisarz. Oprócz tego twórcy filmów publicznie wyrazili wdzięczność instytucjom naukowo-historycznym, które pomogły artystom bezcennymi materiałami archiwalnymi. Są to Narodowe Rezerwaty „Czernihów starożytny”, „Baturyn — hetmańska stolica”, rezerwat „Kaczaniwka”, Muzeum Historyczne miasta. Wreszcie, wśród już nakręconych 45-ciu Ekipa filmowa podczas zdjęć w Kaczaniwce

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn