Strona · s. 9strona oryginału ↗
INSPIROWANY GŁOS WIERCHOWINY
Слово Просвіти, №49 за 2007 рік
Nina HNATIUK
Trudno wyobrazić sobie Petra Osadczuka w ciszy gabinetu pisarskiego, jedynie wśród książek i rękopisów. Jest on nieustannie w wirze społecznych trosk, spraw proświtańskich, występuje przed młodzieżą szkolną i studencką, redaguje rękopisy początkujących autorów, przewodniczy wieczorom twórczym, w Ukraińskim Radiu prowadzi autorską audycję „Ogień w szacie słowa”. Mistrz słowa jest zawsze w dobrym humorze: do nagród literackich im. P. Tyczyny, W. Sosiury, S. Rudanśkiego, S. Olijnyka dołączyła jeszcze jedna — Nobelska. Wręczono ją Petrovi Osadczukowi na Ogólnoukraińskim festiwalu humoru we wsi Nobel w obwodzie rówieńskim. Jemu, autorowi czterech dziesiątek wydań poetyckich, deputowanemu ludowemu Ukrainy pierwszych dwóch kadencji, aktywnemu uczestnikowi „Rady Ludowej”, która była w parlamencie pierwszej kadencji skuteczną narodowo-demokratyczną opozycją wobec sił prokomunistycznych, jest co opowiedzieć młodemu pokoleniu. Życiowa droga Petra Osadczuka, który urodził się 2 grudnia 1938 roku we wsi Ostriweć w rejonie horodeńskim na Iwano-Frankowszczyźnie, nie była równą, wybrukowaną drogą. Lecz syn gór zdołał pokonać kamienne przełęcze, w najtrudniejszych czasach zachować w tajnych zakamarkach duszy ojcowskie wskazania: strzec ojczystego słowa, ziemi praojców, szanować tradycje przodków. W stołecznym Domu Artysty odbył się jubileuszowy wieczór znanego mistrza słowa. Iwan Dracz oraz Pawło Mowczan mówili o tym, że wkład Petra Osadczuka w ustanowienie ukraińskiej państwowości jest znaczący: jakże brakuje dziś w parlamencie jego celnego i wyrazistego słowa, kunsztu oratorskiego, niewyczerpanej energii! Akademik Witalij Donczyk poświęcił swoje wystąpienie poetyckiemu kunsztowi jubilata. Posłańcy ziomkostwa iwanofrankowskiego, którego był pierwszym przewodniczącym, ponownie zapraszali do Horodenki, Kołomyi, innych karpackich miast i wsi, gdzie szanują i kochają jego twórczość. Szczere pozdrowienia od literackiej Odessy przekazał Anatolij Hłuszczak: właśnie to miasto przyniosło Petrovi Osadczukowi miłość na całe życie, poetyckie uznanie. Marija Jakubowśka oraz Ihor Hurhuła witali jubilata w imieniu lwowskiej społeczności. A sekretarz NSPU ds. pracy z młodymi, poetka Anna Bahriana oraz Lesia Mudrak podziękowały mentorowi w imieniu wielu dziesiątek tych, których błogosławił na twórczą drogę.
Barwna była również artystyczna paleta życzeń. Wspaniałym prologiem wieczoru stał się pieśniarski dar ludowego artysty Ukrainy Stepana Ficycza. Mistrzowsko przeczytał nowe poezje jubilata ludowy artysta Ukrainy Anatolij Pałamarenko. Pieśni do słów P. Osadczuka zabrzmiały w wykonaniu Ihora Jakubowśkiego oraz Niny Sieweryn. Nawet autor wielu powieści Iwan Hołowczenko z obwodu sumskiego wziął tego wieczoru akordeon i zaśpiewał romans „Przekwitł bez i lipa przekwitła”. Na szczęście, Petro Osadczuk powitał swoje wysokie lata z uśmiechem, młodo: nawet nie sposób uwierzyć, że wkroczył w porę drugiego kwitnienia. Zatem, witając Petra Illicza z poważnym jubileuszem, życzymy, aby górskie potoki rodzinnych Karpat przynosiły inspirację, wierchowiny odzywały się głosami niezapomnianych przodków, a obok były jego najlepsze strażniczki — miłość do życia, nadzieja na niepokornego ducha narodu oraz wiara w Ukrainę.
Zdjęcie O. Łytwynenki
Siej się-rodź się od rodu do rodu,
Jak zwykło w rolniczym rodzie,
Stań choć kroplą w morzu narodu —
Będziesz u narodów wszystkich na widoku.
Siej się-rodź się dziś i zawsze,
Jak nam sądzono dawno-pradawno,
Aby odrodzić się w słowie i pieśni,
W ziemię wrastaj, jak nieśmiertelne ziarno!
* * * I jabłoniowy wiatr w sadzie,
I wiatr z morza, młodością przesiąknięty,
I kłosów pszenicznych wieczna pieśń —
To wszystko twoje, jak spuścizna moja.
I głos mój w głosach synów,
I jasne gwiazdy w naszej cichej mowie,
I pokojowe niebo na grzbietach rakietowych —
To wszystko twoje, jak spuścizna moja.
Nie zniknie świat, jeśli miłość nie zniknie,
Miłość przedłuży, uratuje świat
I jasne gwiazdy w naszej cichej mowie.
Na ciebie spojrzę ja oczami kwiatów,
Szczęśliwy, znów ze spokojem się złączę,
Bo świat szczęśliwy — spuścizna moja.
RODZINNY SPADEK
Słowo mamy — oczy moje,
Słowo taty — mężne ręce.
Nie tylko w sadach słowiki,
Co opłakują łzawe rozłąki.
Ojczyste słowo — rozkaz przodków,
Ojczyste słowo — nowe testamenty,
Jednocześnie i karzący miecz,
I gwiazda, co w ciemności świeci.
Nie zobaczysz oczami niewidzącymi,
Nie napiszesz rękami drżącymi.
Ojczyste słowo — to cały świat,
Całe życie moje i testament,
— Jak zginie
Czy w kosmos odpłynie
I roztopi się w bezgłośnej mgle,
Ja zostanę bez Ojczyzny
Na swojej odwiecznej ziemi.
Urodziłem się upartym i zawziętym,
Ale i czułym, jak mamine słowo.
Mi — lepiej pierwszemu umrzeć,
Niż dożyć do śmierci Słowa.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
