Strona · s. 9strona oryginału ↗
PETRO OSADCZUK NA CIEBIE PATRZĘ OCZAMI KWIATÓW
Слово Просвіти, №49 за 2007 рік
* * * Sękate, ziemiste, zmęczone, Jakby wyrwane z gruntu korzenie, Jakby dwie niezagojone męki — Drogie matczyne ręce. Jakby zmęczona jesień pod rzęsami, Jakby niebo, poparzone wojnami, Ciche gwiazdy z bezkresnej nocy — Drogie matczyne oczy. Gdy o maminych oczach wspomnę — Z żalem w duszę sobie zaglądam. Gdy wspomnę o rękach maminych — Chleba na świecie lekkiego nie mam. * * * Ziemia, w której ojciec leży, który miałby jeszcze długo żyć, — to nie glina, piasek i pleśń, nie po prostu tłusta rola, napojona krwią ziemia, przesiąknięta potem ziemia, ty — moja dawna ciało, ja — twoje drzewo i owoc. Każda źdźbło i listek, rzeka, mały strumyk, korzeń, zielone ziele, gaj i gęsty las — wszystko to we mnie wyrosło, na wieki ja we wszystko to wrósłem. Ziemia, która poznała ogień, ziemia, która siwiała od łez, ciepła od ciepłych dłoni, jasna od białych brzóz, moja wszechogarniająca i potężna, kwitnąca moja i płodna, delikatna moja i niezłomna, prawdziwa, jak pieszczota maminy. Ziemia, w której ojciec leży i we mnie odrodził się, żeby żyć, napojona krwią ziemia, przesiąknięta potem ziemia, powietrze moje i woda, odwieczna moja i młoda, ty — moja dawna ciało, ja — twoje drzewo i owoc. PRAWO STAŁYCH WIELKOŚCI Mija dzień, mija noc I rok za rokiem… W kłębkach trosk i sprzeczności — Moje lekcje. Za horyzontem widziałem świat, Gdzie umieją żyć!.. Lecz jak miłość z młodych lat — Chaber w życie. Organami w obcym kraju Czarują świątynie. Lecz wszystkie chorały oddaję Za głos mamy. Na skrzyżowaniu dróg — Nowe początki. Lecz ponad ojcowski próg Nie ma przystani. Mija dzień, mija noc, Świtanek jaśnieje… Lecz coś jest na świecie odwiecznie, Co nie mija. Zwiędły trawy błękitne, Jak stały się sianem. Lecz coś wokół i w tobie Żyje stale. Twoja ziemia, twoja święta W szczęściu i smutku. Na całe życie, na wszystkie lata — Wysokie gwiazdy. Ja nie darmo i nie bez przyczyn Odkryłem dla siebie Prawo stałych wielkości Pod rodzinnym niebem. * * * Moja miłości smutnooka, Moje ty światło i sanktuarium, W duszy zasiane głęboko, Nikt nie wyjmie i nie wyłuska. Wszystko, co ty mi dałaś, Twoje na wieki w świecie jasnym. Moje i twoje — jak dwa skrzydła, Które niepodzielnością są piękne. Moje i twoje — ja nim żyję, Ono i po śmierci będzie naszym. Mnie, jak ziemię, jak trawę, Nikt nie może odmienić. Moja miłości, jak drzewo Na wszystkie czasy wiecznie zielone. Dotkniesz ust — i słowo dawne Na sercu młodnieje we mnie. W tym słowie, jak w rosie, Wysokie niebo i sine morze, Narody wszystkie i kraje wszystkie Zdjęcie O. Łytwynenki Wchłania słowo to przejrzyste. Moja miłości odwieczna, Moją wypełniaj tymczasowość, Codziennie patrz mi w oczy, Aby i we śnie nie spało sumienie. * * * Kiedy wypowiedziałem pierwsze słowo, Tym słowem było: mama. Kiedy wypowiem ostatnie słowo, Tym słowem będzie: Ukraina. Rodzima ziemio, zasiana strzałami I ołowiem pogan. Rodzima ziemio, przeorana czołgami I zakuta w beton i granit, Ty, niczym okręt, Lecisz do słońca — Do światowego święta Wolnych narodów. Ale mi nie brakuje czułości Rozmawiać z tobą Łagodną mową mojej matki, — Kiedy wypowiedziałem pierwsze słowo, Tym słowem było: mama. Kiedy wypowiem ostatnie słowo, Tym słowem będzie: Ukraina. * * * Siej się-rodź się! W kosmiczne otchłanie Padaj gwiazdą, wracaj ziarnem. Siej się-rodź się! W spichlerze narodowe Wlewaj się Dunajem, wlewaj się Dnieprem. Siej się-rodź się na suchym lądzie, Padaj na kamień, żeby kamień zmartwychwstał, Siej się-rodź się! W ojcowskim polu Kłosem stań do wysokich niebios.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
