Strona · s. 15strona oryginału ↗
Z UTWORÓW LAUREATÓW KONKURSU «TERAŹNIEJSZOŚĆ I PRZYSZŁOŚĆ UKRAIŃSKIEJ WSI OCZAMI MŁODZIEŻY»
Слово Просвіти, №49 за 2007 рік
O czym pisali chłopcy i dziewczęta w swoich pracach na ten temat? Oto przedstawiamy fragmenty utworów. * * * Najważniejszą przyczyną przesiedlania się ludzi ze wsi jest to, że w mieście łatwiej znaleźć dobrze płatną pracę, zdobyć wykształcenie, utorować drogę do lepszej przyszłości dla siebie i swoich dzieci, ponieważ stworzono tam ku temu wszelkie warunki. W tym także do dobrego wypoczynku. Natomiast na wsi, żeby jakoś przetrwać, trzeba ciężko pracować. Nawet jeśli trzymasz jedną krowę i uprawiasz kilkanaście arów ziemi, już musisz mocno się napracować każdego dnia, od świtu do zmierzchu. Uważam, że władza na Ukrainie powinna zwrócić się twarzą do ukraińskiej wsi i stworzyć normalne warunki do życia i pracy dla wieśniaków. Wstyd powiedzieć, ale połączenie transportowe z centrum rejonowym istnieje daleko nie z każdej wsi. Nie mówiąc już o tym, że daleko nie w każdej wsi są placówki oświaty, ochrony zdrowia, kultury i telekomunikacji… Julia ARTEMENKO, uczennica klasy 11-B Szkoły Ogólnokształcącej nr 2, m. Nowogród Siewierski * * * W naszej wsi Stolne mamy ogromny sad jabłoniowy i przetwórnię konserw. Kiedyś nasza produkcja była znana nie tylko w rejonie i obwodzie. Obecnie zakład nie pracuje. Ale jeśli zainwestować pieniądze w jego przezbrojenie i modernizację, to można stworzyć miejsca pracy i odrodzić jedno ze źródeł dochodu wsi. To samo można zrobić z naszym młynem i piekarnią. Bo jaka jest obecnie typowa wieś na Ukrainie? Prawie każdy ma swoje drobne gospodarstwo: krowę, jałówkę, dwoje prosiąt, tuzin kur, kaczki, gęsi, króliki. Uważam, że to — błędny, archaiczny stereotyp. Jeśli w ciągu roku policzyć wydatki na utrzymanie takiego gospodarstwa, to zobaczymy, że zysk będzie mizerny. Trzeba zorganizować podział pracy na poziomie wsi poprzez przedsiębiorczość. Załóżmy, że u jednego przedsiębiorcy skoncentrowana jest produkcja mleka. Wtedy powinien on zatrudniać ludzi. W ten sposób zapewnia pracę tym, którzy nie chcą być przedsiębiorcami, ale potrafią dobrze pracować. Na wsi mieszka wielu ludzi, którzy potrafią malować, wytwarzać wyroby z gliny, drewna itp. Mogliby otwierać warsztaty, gdyby nie dusili ich podatkami. Jurij SZAMRUK, uczeń 11 klasy Stolneńskiej Szkoły Ogólnokształcącej I—III st. rejonu mieńskiego * * * …A jesienią moim i brata zadaniem jest wykopanie ziemniaków. Mój brat, dziesięcioklasista, dobrze się uczy, ma wielu przyjaciół, w tym roku szkolnym nawet kandyduje na stanowisko prezydenta gimnazjum, a po przyjściu ze szkoły do domu ma wiele obowiązków w gospodarstwie: ugotować kilka kociołków ziemniaków dla kur, nakosić i nanosić trawy dla nutrii, wyczyścić obornik. Wiem, że od tych szczegółów ktoś być może marszczy nos, jednak ani ja, ani mój brat nie wstydzimy się pracy. Co więcej, czuję się dojrzalsza od miejskich rówieśników, którymi rodzice do tej pory opiekują się jak małymi dziećmi. Olesia ŻUKOWA, uczennica klasy 7-W Gimnazjum nr 5 w Pryłukach * * * Przez poprzednie dziesięciolecia ukraińską wieś wyzyskiwali możnowładcy wszystkich władz. Nadszedł czas, by zwrócić wsi jej siłę i soki. W tym celu trzeba zorganizować produkcję w warunkach rynkowych. Przede wszystkim stworzyć normalne warunki życia dla specjalistów: nowe budynki mieszkalne z niezbędną infrastrukturą. Należy ustanowić dla wsi ulgi podatkowe przynajmniej na pięć lat. W każdej wsi powinien pojawić się lider, który zorganizuje współmieszkańców do elementarnego zaprowadzenia porządku (i może to być warunkiem przyznania ulg): oczyścić zarośla, zasypać rowy, naprawić drogi, wykorzystać materiał budowlany z wielu nieużytkowanych pomieszczeń do budowy mieszkań dla fachowców z miasta. Młodzi specjaliści wniosą swój wkład w rozwój wsi — włączą się w efektywne zarządzanie przedsiębiorstwami rolnymi. Mykoła KOSTIUK, uczeń 11 klasy Orłowskiej Szkoły Ogólnokształcącej I—III st. rejonu nowogrodzko-siewierskiego * * * Minął Rok wsi, głośno ogłoszony, ale gołosłowny i taki, który niczego na wsi nie poprawił, niczego wsi nie dał, w niczym wsi nie sprzyjał. Nie widać, żeby państwo, przynajmniej w tym roku, zwróciło uwagę na wieś: obiecanki-cacanki tylko dla poruszenia powietrza. Deputaci oraz inni zwierzchnicy zwracają się do wieśniaków tylko wtedy, gdy zaczyna się kampania wyborcza: każdy chce przeciągnąć elektorat na swoją stronę. A może wreszcie już należy pomyśleć nie o tym, jak skuteczniej przeprowadzić kampanię wyborczą, a jak lepiej przeprowadzić siewy, zastosować nawozy i zadbać o przyszłe żniwa? Wieś, która jeszcze trochę dociąga na dziadowskich resztkach techniki, pilnie potrzebuje nowoczesnych maszyn, ale nasi „organizatorzy” na górze jakby tego nie widzą. …W wieczornej porze z placówek kulturalnych na wsi pracuje tylko bar z bogatym wyborem napojów alkoholowych. Wieś biednieje i pije się. Maksym KOWSZOW, uczeń 11 klasy Peczeniuzkiej Szkoły Ogólnokształcącej I—III st. rejonu nowogrodzko-siewierskiego * * * Kiedy w Prydeseniu dojrzewają trawy i nadchodzi pora sianokosów, wieś napełnia się nowymi, z niczym nieporównywalnymi aromatami. To pachnie siano. Teraz trawy oddadzą tę siłę naszym rogatym żywicielkom, żeby mleko było pachnące, pożywne. Wejdzie mamusia wieczorem do chaty z wiadrem mleka, a na nim gęsta piana, ono aż paruje, naleje szklankę… Czyż to można z czymkolwiek porównać?! Anna SASZCZENKO, uczennica 8 klasy, wieś Liski rejonu mieńskiego * * * Marzę o tym, by zostać architektem. Wróciłabym po nauce do rodzinnej wsi, razem z przyjaciółmi opracowalibyśmy nowy plan Horodyszcza i zbudowali wspaniały kompleks sportowy, supermarket, szpital, kino, dom usług, stworzylibyśmy miejsca pracy dla pracowników różnych specjalności, odrestaurowalibyśmy zabytek architektury — cerkiew św. Mikołaja. Niechby przyjeżdżali do nas zewsząd turyści i podziwiali to piękno… Julia CHARCZENKO, uczennica 8 klasy wiejskiej szkoły w Horodyszczu rejonu mieńskiego * * * Na podwórku skrajnej chaty przez resztki płotu widzę kolorowe filiżanki rzadkich tulipanów w chwastach. Bezbronnym wydaje się to piękno pośród otaczającego zaniedbania. Wiosna przyszła na ziemię, a tutaj — jakby wieczna jesień… Wieś niewielka, rozbita na pół starą budynkiem zarządu kołchozu. Przez gołe deski dawnego pokrycia przebija się łagodne słońce, nie dodając piękna temu symbolowi ruiny wielkiej imperium. Pustka. …Razem z dziećmi znika ten duch siły i potęgi, który rodził nieśmiertelnych bohaterów, czynił piękną niepowtarzalną kulturę ukraińskiego narodu. Chce się wierzyć, że odrodzi się ten duch życia i będzie płynąć nad wsią radosna pieśń. Julia CHODOS, uczennica klasy 11-A Gimnazjum rejonowego w Szczorsku * * * Wielu ze współczesnej młodzieży marzy o życiu w mieście. Jednak mało kto zastanawia się nad tym, ile traci mieszkaniec wielkiego gwarnego miasta. Czy zdoła odczuć miejski mieszkaniec, jakie to szczęście — budzić się przy śpiewie skowronka czy słowika, odczuwać delikatne dotyki pierwszych promieni słońca, chłód porannej rosy, oddychać czystym i przejrzystym powietrzem, które upaja i wzywa do twórczej pracy? Rada Najwyższa powinna przyjąć ustawę o samorządzie lokalnym. Właśnie on zdoła na korzyść narodu rozwiązywać problemy zagospodarowania i użytkowania ziemi, tak aktualne dzisiaj, które trzeba rozwiązywać na ogólnych zebraniach mieszkańców wsi. Dzisiaj widzimy, że państwo zapomniało o wsi, o ludziach, którzy pracują na ziemi, uprawiają chleb. Moim zdaniem, od tego, jaką będzie wieś, zależy przyszłość mojej Ukrainy. Weronika TUROWSKA, uczennica 11 klasy Szkoły Ogólnokształcącej nr 278, m. Kijów (poza konkursem)
Pomysł zorganizowania i przeprowadzenia konkursu zrodził się u mnie podczas intensywnej pracy w wioskach obwodu czernihowskiego, gdzie w trakcie licznych spotkań, rozmawiając z rodakami-wyborcami, przyszło mi zobaczyć, poczuć i głęboko przeżyć cały obecny, stworzony przez nieodpowiedzialną władzę nieład, który niestety stał się w Ukrainie normą życia ludzi pracujących na roli. I wtedy pojawiły się pytania: co będzie dalej, czego oczekiwać, wreszcie — co o tym wszystkim myśli wiejska młodzież? Właśnie dlatego przemyślenia młodych ludzi skłoniły mnie i moich kolegów do sformułowania nowej koncepcji perspektywicznego rozwoju wsi „Dać wędkę!” (gazeta Hołos Ukrajiny nr 199-200 z 01.11.2007 r.), którą planujemy wdrożyć do państwowego programu odrodzenia wsi. Witalij KORŻ, deputowany ludowy Ukrainy
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
