Strona · s. 12strona oryginału ↗
AUTOBIOGRAFIA TARASA MELNYCZUKA
Слово Просвіти, №49 за 2008 рік
1939. — Polacy!.. Rżną!! — Anno! Ty z dziećmi uciekaj. Do lasu. Do Lebedina. A ja zostanę tutaj. — Jurku!.. — Słyszałaś, co powiedziałem! — Ależ Tarasie… — Do dzieciaka Tarasa! Rożen w zęby. Niech sczeźnie. Ale — szybko! Polacy są już w Myszynie. Dwie wsie wyrżnęli. Co dalej. Uciekają, a rżną. Jeszcze Polska nie zginęła… Tata naładował strzelbę, jak na dzikich. A mama… Ja, Tarasie, tego nie słyszałem i nie widziałem, ale już wtedy, w 39. roku, przed nadejściem „sowietów”, „wyzwolicieli”, mnie, niemowlę, matka zaszczepiła w zwierzęcy strach, w ludzką rzeź i krwawy pożar.
* * * Chyba 44. rok. Wojna. U nas front. Tata wykopali burdej w potoku. I tam się chowaliśmy. Biedna ta kryjówka! Takie pociski, jak wiadra, jak beczki złociste, posyłał Madziar. Gdyby trafiło w ten nasz bunkier, to ja bym dziś nie pisał tej biografii. A tata nie wiedzieli… Jeszcze nie wiedzieli… Potem będą wiedzieć. Jeszcze i to!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
