Strona · s. 14strona oryginału ↗
NASZA KSIĄŻKA
Слово Просвіти, №49 за 2008 рік
Wasyl CZEPURNYJ, przewodniczący Czernihowskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. T. Szewczenki, redaktor gazety «Siwerszczyna»
„GENITALNA” literatura w natarciu
Ale jedna książka na trzech obywateli Ukrainy, wedle danych statystycznych, to przecież oznaka zdziczenia. A do tego co za książka: jeśli to „Dupcie” Ireny Karpy i Jurija Winnyczuka, wypaczony seks Ołesia Uljanenki, dziwaczno-alkoholowe wizje Jurija Andruchowycza, a wszystko to gęsto zmieszane z moskiewskim przekleństwem i wyziewami śmietników, włóczęgów i bram, to, przepraszam, jaki może być pożytek z takiej literatury?! A sami autorzy nie nazywają swoich dzieł romanami ani powieściami — to wszystko „teksty”. Ze smrodem zgnilizny, której nie da się pozbyć. Nie, Ostap Wysznia jednak miał rację: wchodząc do literatury, wytrzyj buty. Zauważyliście: wulgaryzmy (w mojej wsi uparcie nazywa się je moskalami) nastolatkowie już nie piszą na ścianach i płotach — po co, skoro to wszystko można przeczytać wydrukowane we współczesnych tekstach?!
Nie omieszkam zacytować: „Warto by się uczyć od zwierząt: nie są im właściwe wynaturzenia. Kot, rozglądając się, zakopuje ekskrementy w ziemi. Pisarz z trzeciego tysiąclecia wystawia je na pokaz” (Wołodymyr Bazylewski. Z „Impresji i medytacji”).
Nie chodzi o świętoszkowatość — w końcu w Biblii, w psalmach Dawida, jest sporo miejsc erotycznych. Nie wspominając o klasyce, na przykład o „Dekameronie”… Ale przecież to — piękne!
Pamiętam, że po moim artykule przeciwko wyżej wymienionym „pisarzom” J. Winnyczuk zareagował znamiennie: mianowicie, jeśli jakiś nieznany Czepurnyj pojedzie reprezentować literaturę ukraińską do Moskwy, to będzie koniec. Bóg z nim, z tym Czepurnym; tu ważniejsze jest przejęzyczenie, jak u Freuda — widzicie, co ich interesuje: możliwość reprezentowania współczesnej literatury ukraińskiej za granicą, okazja do nadymania policzków na cudzym weselu. Bo literatura ukraińska dla myślącego czytelnika to jednak nie wymienione „wypromowane” nazwiska, lecz Jewhen Paszkowski, Walerij Szewczuk, Wiktor Baranow, Maria Matios, Wasyl Szkliar, Wołodymyr Kożelanko, Leonid Kononowycz i inni twórcy prawdziwej literatury. A literatura „genitalna” (takie określenie po raz pierwszy przeczytałem u profesora Kijowsko-Mohylańskiej akade-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
