Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

MOJE LATA — CZYJE BOGACTWO?

Слово Просвіти, №49 за 2010 рік

Ołena Szułha. W Narodowym Uniwersytecie „Akademia Kijowsko-Mohylańska” odbyła się konferencja „Kontynent starszych. Starzy bez miłości umierają”, którą przeprowadziła międzynarodowa organizacja społeczna „Przyjaciele Wspólnoty św. Idziego” przy udziale Szkoły Pracy Socjalnej NaUKMA. Pomysł przeprowadzenia konferencji pojawił się dzięki wieloletniemu doświadczeniu kontaktów „Przyjaciół Wspólnoty św. Idziego” z ludźmi w podeszłym wieku, którzy mieszkają w domach opieki dla starszych, z tymi, którzy żebrzą na ulicy, z samotnymi. Według słów Wity Zinewycz, która pracuje z osobami starszymi nie od dziś, dla organizacji wizyty w domach starców to nie działalność charytatywna, a możliwość wpłynięcia na własną przyszłość i przyszłość swoich dzieci. Do pracy na konferencji organizatorzy zaprosili naczelnika wydziału ds. osób niepełnosprawnych i osób w podeszłym wieku Kijowskiej Miejskiej Administracji Państwowej Switłanę Nazarenko, doktora nauk medycznych, profesora, dyrektora Państwowego Centrum Naukowo-Metodycznego Geriatrii Narodowej Akademii Medycznej Kształcenia Podyplomowego im. P. L. Szupyka Łeonida Stadniuka, dziennikarkę Iłonę Dowhań, członkinię „Wspólnoty św. Idziego” z Rzymu Nikolettę d’Alessandro. Konferencję powitał rektor Akademii Kijowsko-Mohylańskiej Serhij Kwit. Otwierając wydarzenie, kierownik organizacji „Przyjaciele Wspólnoty św. Idziego” Jurij Lifanse powiedział, że wolontariusze na Ukrainie pracują z osobami w podeszłym wieku i ubogimi od ponad 20 lat i jest to główny kierunek pracy organizacji. Przecież starsi to cały kontynent, a my często zapominamy o nich, wspominając raz w roku — 1 października, w Dniu Osób w Podeszłym Wieku. „Każdy potrzebuje miłości, a my z dnia na dzień się starzejemy. Problem starszych to problem całej wspólnoty, a nie tylko państwa czy samorządu społecznego. Jak my sami odnosimy się do staruszków w sklepie, transporcie, na ulicy itd.? Każdy z nas powinien odpowiedzieć sobie na to pytanie i zastanowić się, czy wszystko robimy dobrze, zgodnie z normami moralnymi, które się ustaliły. Starsi ludzie to nie ciężar dla społeczeństwa, warto uświadomić sobie, jak bardzo użyteczni mogą być. Ludzie w podeszłym wieku to najlepsze lekarstwo na depresję, bo rozmawiając z nimi, rozumiesz wartość życia, wiele się uczysz. To nie tylko doświadczenie, ale i przyjaźń. Starzy bez miłości umierają nie tylko wtedy, gdy nikt ich nie kocha, a przede wszystkim wtedy, gdy nie mają kogo kochać”. Nikoletta d’Alessandro ujawniła liczby dotyczące starzenia się. Według danych ONZ, odsetek Europejczyków w wieku powyżej 65 lat w 2050 roku będzie wynosił 29,2 procent. Już teraz w Europie populacja osób w podeszłym wieku przewyższa liczebnością młodzież. W raporcie ONZ z 2007 roku mowa o tym, że starzenie się populacji głęboko wpłynie na społeczeństwo i przyciągnie uwagę sił politycznych odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji w XXI wieku. Starzenie się populacji to wynik sukcesu rozwoju ludzkości. Dlatego społeczeństwo potrzebuje nowej polityki społecznej wobec starych ludzi i nowej wizji kulturowej podeszłego wieku. Mimo pozytywów, powiedziała pani Nikoletta, „wydłużenie życia wywołuje niepokój, nawet strach. Życie starych społeczeństwo uważa za nieużyteczne, starsi ludzie wywołują pogardę — każdego drażni obraz własnej przyszłości, drażnią ci, którzy stracili największe wartości: siłę, zdrowie, urodę, zdolność do samoobsługi. Dlatego często młodsi próbują oddać starych do specjalnych domów, nie dbając o to, że izolacja starszych zuboża młode pokolenie”. Rzeczywiście, wcześniej, jeszcze kilkadziesiąt lat temu, rodziny żyły razem: trzy pokolenia — dziadkowie, rodzice i dzieci. Dziadek i babcia opiekowali się wnukami, opowiadali im bajki, śpiewali piosenki — tak zachowywała się ciągłość pokoleń, tradycje, zwyczaje. Obecnie, żyjąc osobno, nie kontaktując się ze starszym pokoleniem, okradamy własne dzieci, one nie wiedzą, kim byli ich przodkowie, jak żyli, myśleli, co śpiewali. Według słów Nikoletty d’Alessandro, „starsi ludzie to nie ciężar dla społeczeństwa, mogą stać się czynnikiem humanizacji, przecież w społeczeństwie jest miejsce dla każdego i nikt nie powinien znaleźć się w izolacji. Starzy są słabi, ale właśnie dlatego są ważni dla mierzenia wytrzymałości socjum”. Łeonid Stadniuk powiedział, że starość to to, co w najlepszym przypadku czeka każdego z nas, dlatego mówimy przede wszystkim o pomocy sobie. „Problem starzenia wymaga wysiłków dla adaptacji społeczeństwa. Życie powinno być dłuższe, aktywniejsze, bardziej produktywne. Społeczeństwo powinno to przyjąć. Przypomnijmy z historii: Spartanie, aby utrzymać zdolność bojową kraju, wyrzucali starych i niedołężnych w przepaść. Tak nie powinno być we współczesnej cywilizacji europejskiej. Madrycki międzynarodowy plan działań dotyczący starzenia (2002) wypracował priorytetowe kierunki: udział starszych ludzi w rozwoju socjum; zapewnienie ochrony zdrowia i dobrobytu w podeszłym wieku; zapewnienie sprzyjającego i pozytywnego otoczenia dla osób w podeszłym wieku. Ukraina przyłączyła się do tego planu działań. Według statystyk, choroby starcze (demencja itp.) częściej rozwijają się u osób samotnych. Starsi powinni czuć się potrzebni, wtedy będą chorować mniej. Ważną kwestią jest przygotowanie całego społeczeństwa do życia ze starymi. Praca naszego centrum geriatrycznego pokazała zainteresowanie i międzynarodowe wsparcie problemu starzenia. Kończymy przygotowywać Poradnik dla osób w podeszłym wieku, gdzie będą zawarte przydatne porady o służbach socjalnych, ciekawe formy spędzania czasu wolnego. Skorzystaliśmy z doświadczenia Kanady, gdzie takie poradniki wydaje się każdemu emerytowi”. Wita Zinewycz uważa, że w kontekście rozmowy o starszych warto mówić o życiu konkretnych ludzi. Przecież to nosiciele historii, bo niemożliwe jest oderwanie człowieka od życia jego kraju. „Wszyscy jesteśmy w pogoni za dobrami materialnymi, dobrobytem, miejscem w socjum, karierą, sukcesem. W tej pogoni zwiększa się dystans między pokoleniami, pojawia się izolacja społeczna i samotność staruszków. Domy dla osób w podeszłym wieku to nie wyjście dla społeczeństwa. Kiedy masz wiele lat, trudno zmieniać sposób i miejsce życia. Główna ry... Wszyscy z czasem się starzejemy, zamieniamy się w babcie i dziadków. I osoby w podeszłym wieku wywołują w społeczeństwie niejednoznaczną reakcję. Ktoś uważa ich za ciężar dla budżetu, ktoś — za bezcenne źródło wiedzy i doświadczenia. Rozwój cywilizacji daje możliwość wydłużenia ludzkiego życia, nie dając odpowiedzi na pytanie, jak być w starości. W niektórych kulturach starszych ludzi pozbywano się, aby nie zatrzymywali postępu, jednak kultura europejska deklaruje inne wartości. Ale w rzeczywistości często nie zauważamy starych ludzi, nie słyszymy ich, nie rozumiemy ich potrzeb, zapominając, że sami nie będziemy wiecznie młodzi. Nasza czytelniczka, kijowianka Hanna Stepaniwna Zastawska, urodzona w 1919 roku. Ukraińcy/proświcianie, którzy mieszkali w Polsce we wsi, która wtedy nazywała się Stare Miasto, świętowali w 1938 r. 70-lecie „Proświty”. Z tej okazji zrobili sobie zdjęcie (Hanna Stepaniwna, wtedy Bohonko, druga od lewej w 1. rzędzie)

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn