Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

REKTORIADA W DONIECKIM UNIWERSYTECIE NARODOWYM I WOKÓŁ NIEGO

Слово Просвіти, №49 за 2010 рік

Maria OLIJNYK, Donieck Prawie cztery miesiące po odwołaniu rektora Donieckiego Uniwersytetu Narodowego (DonNU) Wołodymyra Szewczenki przedstawiciel obecnego reżimu Janukowycza, minister edukacji i nauki Dmytro Tabacznyk, 23 listopada ogłosił konkurs na stanowisko rektora Donieckiego Uniwersytetu Narodowego. Oficjalnym powodem odwołania było zakończenie kadencji kontraktu. Nieoficjalne powody były inne: bezpartyjny rektor nie mógł zapewnić należytego poparcia „regionałom” w przyszłych wyborach lokalnych, bronił gruntów, którymi uniwersytet dysponuje w centrum miasta, przed przedstawicielami biznesu Partii Regionów, kierował obwodową Proświtą i stopniowo wprowadzał nauczanie w języku ukraińskim w swojej uczelni, dbał o ukraińskie odrodzenie na Doniecczyźnie. Dlatego stał się zaciekłym wrogiem reżimu Janukowycza i kursu Tabacznyka na denacjonalizację sfery humanitarnej. Obecnie zarządzanie Donieckim Uniwersytetem Narodowym Dmytro Tabacznyk sprawuje z powodzeniem w trybie ręcznym, za pomocą p.o. rektora Petra Wołodymyrowycza Jehorowa, dziekana wydziału obliczeniowo-finansowego DonNU. Wraz z jego przyjściem na stanowisko przeprowadzono czystki kadrowe: zwolniono i zastąpiono posłusznymi czterech z siedmiu dotychczasowych prorektorów, kierownika wydziału kadr, prawnika, a nawet sekretarki. Jeszcze przed ogłoszeniem konkursu przez Tabacznyka obecnie działająca p.o. rada naukowa i mały rektorat wysunęły kandydaturę na stanowisko rektora, chociaż nie mają takich uprawnień. Teraz kolej na wybory rektora na konferencji zbiorowości pracowniczej w głosowaniu jawnym. Tymczasem zgodnie z art. 37 „Organy samorządu społecznego w szkołach wyższych” ustawy Ukrainy „O szkolnictwie wyższym” określono, że najwyższym kolegialnym organem samorządu społecznego uczelni wyższej są zebrania ogólne (konferencja), które wysuwają „kandydata na stanowisko kierownika uczelni wyższej w tajnym głosowaniu i przedkładają swoje propozycje właścicielowi (właścicielom) lub upoważnionemu przez niego (nich) organowi (osobie)”. Petro Jehorow rozpoczął swoją kampanię przedwyborczą. Okazało się, że w jego przyszłej działalności na stanowisku rektora pe- „Jeśli nie ja, to kto inny” — takim obywatelskim credo Borysa Hrinczenki (1863—1910) nazwano wystawę książkową i ilustracyjną, poświęconą pamięci wybitnego działacza społeczno-kulturalnego, ukraińskiego pedagoga, naukowca, aktywnego wydawcy ukraińskiej książki, która w najbliższych dniach zostanie otwarta w Muzeum Książki i Drukarstwa Ukrainy. Borys Hrinczenko urodził się na chutorze Wilchowy Jar na Charkowszczyźnie (obecnie obwód sumski) w rodzinie drobnej szlachty ziemiańskiej. Uczył się w szkole realnej w Charkowie, gdzie zbliżył się do kółek ludowych. Stało się to przyczyną jego aresztowania. Po uwięzieniu, pracując w czernihowskim ziemstwie, a nawet zarabiając szewstwem, za zaoszczędzone kopiejki kupował książki i zajmował się samokształceniem. Zdawszy egzaminy na stopień nauczyciela ludowego przy Uniwersytecie Charkowskim, Borys Hrinczenko nauczał na Słobożańszczyźnie i Katerynosławszczyźnie. Wspólnie z M. Michnowskim i J. Michnowskim, I. Lypą, M. Woronym, O. Czerniachiwskim założył Bractwo Tarasiwców, aktywnie współpracował z miejscową Hromadą. Przewiduje się zniszczenie z powierzchni ziemi korpusu wydziału filologicznego, od którego rozpoczynał swoją historię uniwersytet, w którego murach studiowali Bohaterowie Ukrainy Wasyl Stus, Iwan Dziuba i inni. Na fasadzie tego budynku we wrześniu 2001 roku Wiktor Janukowycz, ówczesny przewodniczący Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej, odsłonił tablicę pamiątkową. Z okazji 70. rocznicy urodzin Wasyla Stusa w 2008 roku otwarto tu jego imienną salę wykładową. Zamierzali zniszczyć zabytek architektury! Doniecki miejski głowa Ołeksandr Łukjanczenko był bardzo zdziwiony, gdy powiedziano mu, że w jego miejscu, a także na placach kompleksu sportowego, zostanie zbudowany budynek o 24 kondygnacjach. Rzekomo przeprowadzono ekspertyzę korpusu wydziału filologicznego i stwierdzono, że „osiadły schody” (!?). Przez kogo i na czyje zamówienie przeprowadzono ekspertyzę, kto zaproponował wariant wysadzenia korpusu wydziału filologicznego w powietrze, a nie jego remont, Petro Jehorow uporczywie ukrywa, tak samo jak nazwisko dobrodzieja-dewelopera. Sytuacja wyjaśniła się, gdy p.o. rektora zaprezentował fotomakietę. Wszyscy rozpoznali

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn