Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

WRACAJĄC DO OPUBLIKOWANEGO Leonid KRAWCZUK: «MOJA OJCZYZNA — UKRAINA, A NIE RADZIECKI ZWIĄZEK». A CO MÓWIĄ FAKTY?

Слово Просвіти, №49 за 2011 рік

Pierwszy Prezydent niepodległej Ukrainy. Człowiek, który tydzień po Ogólnoukraińskim referendum o niepodległość złożył swój podpis pod Białowieżskimi porozumieniami 8 grudnia 1991 roku, tym wyrokiem wydanym komunistyczno-radzieckiej imperii o nazwie ZSRR. Leonid Krawczuk w dniu 20-lecia referendum i przed rocznicą rozpadu Związku Radzieckiego udzielił konferencji prasowej w stołecznej agencji Ukrinform o historycznym znaczeniu tych wydarzeń. Petro ANTONENKO Te dwa tematy — referendum i likwidacja ZSRR — na konferencji prasowej splotły się ze sobą, bo rozdzielić ich po prostu nie sposób. To właśnie ogólnonarodowe zatwierdzenie w referendum Aktu o niepodległości Ukrainy dało nowo wybranemu prezydentowi młodego państwa wszelkie uprawnienia, by w Biłowieży jasno oświadczyć: Ukraina jest suwerennym państwem i o powrocie do związków nie może być mowy. I to właśnie proklamowanie naszego państwa położyło kres Związkowi, jeszcze raz dowodząc: bez aneksji Ukrainy imperium jest niemożliwe. „Wynik referendum — ponad 90 % obywateli za niepodległością — miał kolosalne znaczenie — powiedział Leonid Krawczuk. — I wczorajsza, i dzisiejsza, i przyszła Ukraina będą opierać się na tej woli obywateli. Ukrainę jako niepodległe państwo stworzył naród ukraiński!” Krawczuk skomentował także twierdzenia, że obecnie znacznie mniej naszych obywateli zagłosowałoby za niepodległością. „Mimo że kraj przeszedł przez tak ciężkie cierpienia, że ponad 70 % obywateli żyje dziś w biedzie i skrajnej biedzie, że przepaść między bogatymi a biednymi, niestety, się pogłębia, że nie wiadomo, w którym kierunku idziemy, to jednak większość i teraz zagłosowałaby za niepodległością. Bo prawo do samodzielnego budowania swojego życia jest najważniejsze. I w tym najwyższa siła narodu”. Co do problemów współczesności. Oto sądy Krawczuka o elicie politycznej. „Twierdzenie, że obecna elita polityczna odpowiada standardom europejskim, wartościom demokratycznym, rozumieniu procesów cywilizacyjnych, to wielka przesada. Niestety, do władzy doszli ludzie, którzy nie są gotowi rządzić demokratycznie”. O wektorach politycznych. „Niedawno oglądałem program telewizyjny z Włodzimierzem Pozniakiem, tam padła taka myśl: jakiekolwiek europejskie państwo zawarłoby umowę z Rosją, ta ostatnia zawsze będzie «wyższa i starsza» ze względu na swoją doktrynę polityczną. Dziś rozstrzyga się, z kim będzie Ukraina. Jesteśmy 60 lat za cywilizacją, za prawnymi wartościami europejskimi. Musimy zrobić krok ku Europie, aby zmienić tę sytuację. Nasz system prawny jest dziś ukierunkowany nie na ochronę człowieka, lecz na ochronę władzy”. O stosunkach ukraińsko-rosyjskich. „W ich podręczniku historii dla uczniów i studentów napisano, że Ukraina to «sztuczny twór bez jakiejkolwiek perspektywy». To samo twierdzą Europejczykom i Putin. Nas obrażają, a my stoimy na kolanach i mówimy, że bez Rosji nie możemy”. Pytanie od „Słowa Proświty”: „Obecnie mamy u nas rosyjską propagandę, u niektórych stała nostalgia za dawnym Związkiem Radzieckim. Mówi się: rozwalili tak wielkie państwo. Czym więc naprawdę był rozpad Związku — tragedią czy historyczną koniecznością?” Odpowiedź Leonida Krawczuka: „Niedawno wróciłem ze Szwecji, z międzynarodowego sympozjum, którego tematem był rozpad imperiów. Ja i moi koledzy z Biłowieży — Szuszkiewicz, Burbulis — braliśmy udział w pracach sekcji «Rozpad imperium Związek Radziecki». Gennadij Burbulis uważa, że rozpad Związku to tragedia, bo «straciliśmy ojczyznę». A ja uważam, że to nie tragedia, lecz wyzwanie czasu. Ponieważ Związek Radziecki nigdy nie był dla mnie ojczyzną. Nie mogę uważać za ojczyznę kraju, który zniszczył miliony ludzi w wielkim głodzie i represjach. Dla mnie ojczyzną jest Ukraina. A jest jeszcze moja mała ojczyzna — wieś, gdzie mieszkali i mieszkają moi krewni, gdzie mieszkali moi rodzice, dziadowie, pradziadowie, którzy wierzyli w Boga, chodzili do cerkwi, uprawiali ziemię. A porozumienia biłowieskie to wyjątkowy przypadek w historii, kiedy imperium rozpadło się pokojowo. Te porozumienia umożliwiły znaczne ograniczenie arsenałów jądrowych, a krajom Europy Wschodniej — stanąć na drodze budowy własnych demokratycznych społeczeństw”. Antonina MATWIJENKO Jeśli na człowieka wylewa się pud czarnej złości, to znaczy, że on sam coś takiego napsuł!.. Tym bardziej, gdy mowa o męży stanu, a konkretnie o byłym Prezydencie W. Juszczence, do którego swoją inwektywę kieruje O. Ponomariw („Słowo Proświty”, numer 39 z 2011 r.). Co zatem zarzuca mu Ołeksandr Danyłowycz? „Nie spełnił obietnic”. To szablon, który przykleja się każdemu wybrańcowi, a także osobom na czołowych stanowiskach. Dla Juszczenki oznacza to między innymi: nie wsadził bandytów za kratki. Hasło W. Czornowoła było tylko hasłem, to znaczy marzeniem, życzeniem, a nie konkretnym planem konkretnego działacza. Tylko Lenin, a później Stalin i Beria jednym machnięciem ręki rozkazywali: wsadzić i rozstrzelać tych… tych… tych. A w naszych czasach tak nie można, potrzebne są śledztwo, dowody, sąd itd. Zresztą kim są dziś „bandyci”? Ci, którzy okradają mieszkania, czy ci, którzy pożerają większą część budżetu, pozostawiając na potrzeby socjalne resztki? Ale to przecież zgodnie z prawem. Według O. Ponomariwa Juszczenko miał zlikwidować wszystkie nieporządki, które nagromadziły się na Ukrainie przez setki lat (począwszy od kozaczyzny), i to błyskawicznie. Można jedynie dziwić się niepoważności takiego myślenia. Bez komentarza. Nie zbudował ani jednej ukraińskiej szkoły — dalej autor wytyka byłemu Prezydentowi. A po co je budować? Budynków szkolnych nie brakuje. Swego czasu, jeszcze przed W. Juszczenką, większość rosyjskich szkół, także w Kijowie, przeszła na język ukraiński jako język nauczania. W takim statusie istnieją do dziś, dopóki D. Tabacznyk znów nie przywróci ich do statusu rosyjskojęzycznych. „Zdradził ideały Majdanu” — piękny patetyczny szablon, do tego nieprawdziwy. Majdan walczył o prezydenta, z którym wiązał swoje pragnienia demokracji. Kto powie, że on tego nie otrzymał? Za Juszczenki, pisze autor, na Ukrainę powrócił element kryminalny. Ołeksandr Danyłowycz pomylił się w czasie. Zjechali tu, gdy tylko prezydentem został W. Janukowycz, już z dwoma paszportami, i wreszcie przestały stać pustkami ich „chatki” w Koncza-Zaspie. I co jednak W. Juszczenko zrobił nie tak? Czy to on oddał Ukrainę w wotczynę moskiewskiemu Cyrylowi? Czy podarował Putinowi pół-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn