Strona · s. 5strona oryginału ↗
Dusza boli o język ukraiński
Слово Просвіти, №49 за 2012 рік
Irina MOŁCZANOWA, członkini Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, m. Mariupol
W gazecie „Донеччина” z 20.11.12 r. opublikowano dwa duże artykuły o języku ukraińskim. Na pierwszej stronie — sprawozdanie z obwodowej naukowo-praktycznej konferencji na temat „Мова — глибина тисячоліть” (autorki L. Czerniakowa, T. Charachoryna) ze szczegółowym wykazem wszystkich, którzy zabierali głos, i bez jakiejkolwiek analizy rzeczywistej sytuacji języka ukraińskiego na Doniecczyźnie. Czytając to oficjalne sprawozdanie, miałam ochotę zapytać wysokich mówców: czy zdarzyło im się osobiście rozmawiać z dziećmi po ukraińsku w tak zwanych „grupach ukraińskich” przedszkoli. Mnie się zdarzyło. Okazało się, że kiedy dzieci na powitanie potrafią odpowiedzieć „Доброго ранку” — to już jest zwycięstwo! Nic więcej nie wiedzą. Tymczasem wychowawcy, którzy sami nie władają językiem ukraińskim, uważają, że to zupełnie wystarczy. Zatem czytając ten „artykuł wstępny”, mimowolnie nasunęła mi się myśl, że poważne wydarzenie, zorganizowane przez Doniecką Obwodową Administrację, zostało przeprowadzone po to, by zamydlić oczy opinii publicznej i pokazać „przeklętym nacjonalistom”, że również na Doniecczyźnie pielęgnuje się język ukraiński. Ale jak czuje się język ukraiński na Doniecczyźnie i ogólnie na Ukrainie, pokazuje „krzyk duszy” pisarza z Jenakijewego Wasyla Czubenki na trzeciej stronie gazety. Zauważa on, że „język naszej rozdartej teraźniejszości” został zepsuty przez surżyk, który przeniknął nie tylko na łamy nielicznych ukraińskich wydawnictw, ale także codziennie rozpowszechniają go ignoranccy dziennikarze centralnej telewizji. Z bólem pisze: „Na Ukrainie, zdaje się, nabiera sił wszystko, co nieukraińskie. Język ukraiński jest zadeklarowany jako państwowy, a podatki, którymi obciąża się książki ukraińskie, są zawrotne. W Doniecku i Makiejewce rodzice uczniów walczą przeciwko zamknięciu trzech szkół ukraińskich…” W tych warunkach uchwalenie ustawy o językach regionalnych, zauważa pisarz, „to zdrada państwa, której nie ma przebaczenia”. Dalej wzywa: „Wszyscy powinniśmy ponosić odpowiedzialność za stan języka ukraińskiego. Przypomnijmy sobie Francję, gdzie stosuje się sankcje wobec tych, którzy szkodzą językowi państwowemu. Stańmy niezłomnym murem przeciw podstępom bękartów wszelkiej maści!” Rozmawiajmy po ukraińsku!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
