Strona · s. 11strona oryginału ↗
Książka — od 76-letniej strażniczki pieśni
Слово Просвіти, №49 за 2012 рік
Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński. “Oj, byliśmy na weselu” — pod takim tytułem na Rówieńszczyźnie ujrzała światło dzienne książka pieśni, zapisanych z głosu Uliany Kot, znanej ludowej mistrzyni tkactwa, zasłużonej mistrzyni twórczości ludowej Ukrainy, strażniczki poleskiego folkloru i wspaniałej wykonawczyni o unikalnym głosie altowym. Prezentacja zbioru odbyła się w rodzinnych stronach autorki — we wsi Krupowe w rejonie dąbrowickim, gdzie nie tylko zachowała się, ale i obecnie pulsuje swoista oaza starodawnych pieśni. W wydrukowanych pieśniach notacje melodii oraz opracowanie wykonał Kuźma Smal, zachowano także osobliwości miejscowej poleskiej gwary. Prezentowana książka to trzeci zbiór pieśni z głosu Uliany Kot. Jednak, jak zaznacza 76-letnia pani Uliana, w jej twórczo-pieśniarskim arsenale jest jeszcze niemało zapomnianych obecnie pieśni. Zatem czekamy na nowe wydania. Uliana Kot przez 15 lat kierowała w rodzinnej wsi zespołem folklorystyczno-etnograficznym “Berehynia”, była jego solistką. Potem opiekowała się dziecięcym zespołem “Serpanok”, przekazując dzieciom dorobek twórczości ludowej. Była laureatką wielu ogólnoukraińskich i międzynarodowych festiwali folklorystycznych, teleturnieju “Słoneczne klarnety”, zwyciężczynią konkursu radiowego “Złote klucze”. Po raz pierwszy zaczęła tworzyć fundusz pieśni w 1985 roku. Wtedy “Melodija” wydała stereopłytę pod tytułem “Śpiewa Uliana Kot” — to 18 ludowych pieśni Polesia w wykonaniu utalentowanej śpiewaczki. Niemało folklorystycznych pereł, zapisanych od artystki, przechowuje się w funduszach radia ukraińskiego, w archiwach ekspedycji folklorystycznych, w drukowanych zbiorach “Oj kukułeczko, siwy ptaszku” oraz “Oj zakwitła czerwona kalina”. LIST CZYTELNIKA — DO DRUKU! Wielce szanowna redakcjo! Nie będzie przesadą, że zaufanie i szacunek do “SP” w zrusyfikowanym marginalnym Donbasie rośnie. Główną przyczyną zjawiska jest twarda dziennikarska ręka na pulsie życia. W tym jesteście unikalni, bo gazeta nie tylko skrupulatnie analizuje wydarzenia w państwie i w środowisku ukraińskiej diaspory, ale i robi niemożliwe: wychowuje narodowo świadomą, wybitną osobowość z własnym “Ja”. W warunkach światowej globalizacji, presingu antyukraińskiej władzy klanowo-oligarchicznego reżimu, bezkarnego sabatu neokolonialnych sił, wspieranych przez imper-szowinistów, wielce nieprosto jest to robić. Ale właśnie Wasza pryncypialna, pełna poświęcenia praca inspiruje naszych krajan. Przecież żadne wydanie w warunkach informacyjnej blokady ukraińskiego społeczeństwa przez sprzedajne żółte media nie broni tak konsekwentnie interesów narodowych, jak Wy, efektywnie nie przeciwdziała różnym buzynom, jefremowom, kolesniczenkom, tabacznikom, czeczetowom, symonenkom i zastępom im podobnych, nie wzmacnia prawdziwych wartości duchowych, nie likwiduje “białych” plam własnej historii, nie podaje obiektywnej odpowiedzi na wymagania czasu, jak “Słowo Proświty”. A co najważniejsze — nikt tak śmiało nie przekonuje ukraińskiego społeczeństwa, że bez własnego języka jesteśmy skazani na bezpaństwowość z zarezerwowanym miejscem na śmietniku historii. Więc podnośmy się z kolan! W ciężkich i trudnych warunkach trzeba zachować własne miejsce na rynku mediów oraz w ojczystym polu informacyjnym, Wy nieco tracicie na kopiowaniu swojego sąsiada — patriotycznej gazety NSPU “Literacka Ukraina”. Na stronach tygodnika ubyło materiałów o działalności miejscowych zrzeszeń proświcieńskich, o życiu podstawowych, zwłaszcza wiejskich i młodzieżowych ogniw, szkiców o kierownikach i organizatorach życia kulturalno-oświatowego w regionach. A także — odnośnie dialogu proświcieńców i władzy. Pożądane byłoby na stronach wydania prowadzić kalendarz proświcieński. Prawdopodobnie nie byłyby zbędne także okrągłe stoły na stronach “Słowa Proświty” na tematykę kulturalno-oświatową: redakcja—czytelnik. Ale wszystko to, jestem absolutnie przekonany, nie przeszkodzi tygodnikowi stać się główną trybuną sił narodowo-patriotycznych. Czego gorąco wszyscy pragniemy. Jak i spodziewamy się wdzięcznego czytelnika, który będzie dbał o wzrost nakładu tygodnika własną prenumeratą. Z poważaniem, W. ŁUHAŃSKI, póki co sympatyk “Proświty”, m. Ałczewsk, Ługańszczyzna. Od redakcji. List z Ałczewska nas zainteresował, bo zawiera konkretne życzenia co do tego, jakim ma być “Słowo Proświty” w 2013 roku, i może stać się powodem do rozmowy na łamach tygodnika szerokiego ogółu proświcieńskiego. Ale oczywiste jest, że nasz “póki co sympatyk” czyta gazetę nieregularnie: “Proświta” stale przeprowadza okrągłe stoły, a my je relacjonujemy. Tak samo nie zgadzamy się, że “kopiujemy” “Literacką Ukrainę” — nasza antologia poetycka “Strzała” jest naszym projektem, recenzje książek oraz wywiady z pisarzami — częścią pracy oświatowej, skierowanej na propagandę ukraińskiego słowa. Wszakże ostatnie słowo należy do czytelników. Czekamy na Wasze opinie, drodzy przyjaciele!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
