Strona · s. 13strona oryginału ↗
Petro Osadczuk: «I życie nie do przyjęcia, Ukraino, bez ciebie»
Слово Просвіти, №49 за 2012 рік
Znany ukraiński poeta i działacz społeczny Petro Illicz Osadczuk skończył 75 lat. „Słowo Proświty” szczerze gratuluje jubilatowi. Życzymy twórczej i życiowej niestrudzoności oraz radości z odczuwania świata!
Ale, przebudziwszy się rano, On wie: „Zmówili się, łotry!” Wszystkich, komu nie pojechał dach, Miażdżyć on będzie w puch i w pył. Dlatego pod naciskiem sprzeczności Uparcie pędzi, jak koń na sicz, Bezstrasznie pędzi on, sam nie swój, GDZIEKOLWIEK, COKOLWIEK GOTÓW WSTĄPIĆ W BÓJ.
xxx
Społeczeństwo z natury honorne, — niezależnie od tego, kto „Za!”, a kto „Przeciw!”, kto mieszka na Przedkarpaciu, a kto na Czarnomorzu, kto śle na wiec, a kto — do Fieńki, kto idzie w liberały, a kto w marksiści, — Ukraińcy dzielą się na trzy kategorie: uświadomieni nacjonal-patrioci, zahartowani nacjonal-karierowicze i nieuleczalni nacjonal-schizofrenicy. A w której kategorii więcej jakiej rasy, wszystko zależy od politycznej pogody i od tego, kto na ile czuje się cząstką swojego narodu,
i od tego kto i czym wymienia się w polityczną niepogodę. I są jeszcze swoiści Ukraińcy, nie swoi i nie rodzeni, historycznie dawno znani, którzy zachowują się jak cudzoziemcy w tymczasowo zniewolonym ukraińskim domu. 25 września 2009 r.
xxx
Nami władza ponura rządziła, Którą opromieniała surowa Moskwa, I która wprowadziła zasady Wyższe niż nasze prawa. I dzisiaj, panowie, — brawo! — Wszędzie święto ogólnoludzkich wolności: Każdy z nas ma prawo Więcej, niż ma naród. Każdy leń, byle nie przepaść I nadal w luksusach żyć, Ma prawo u narodu ukraść I ku chwale — bliźniego zabić. Ma prawo seryjny morderca Zaglądać w niebo zza krat; Żyć na naszej ziemi krwiopijca Ma prawo jako przyjaciel i brat. Ma prawo wczorajszy więzień Być najwyższym we władczych szczytach. Są prawa, lecz nie ma zobowiązań, Od Prawa oddzielony strach. Coś nie tak obecnie dzieje się z nami W wirze czarnych spraw. Nas cudzoziemcy swoimi prawami Pozbawiają odwiecznych praw.
xxx
Widoczno gołym okiem, JAK UPARCI POSŁAŃCY NIEWOLI Starymi pługami głęboko Orzą na dzikim polu.
Orzą w umysłach i duszach, Zasiewają trujące nasienie, — Żądzę wolności tłumi Wiekami nabyte umiejętności.
Panować w cudzym domu, Hańbić cudze świętości, — Geopiraci dawno znani Za braci siebie mają do dzisiaj.
Trwa wojna gazowa, Idzie wojna informacyjna. Cel u nich tylko jeden — Okupacyjny. 2009 r.
xxx
Jest taka warstwa wszechobecna, Pewna tego, że ze wszystkich najsilniejsza, Wszędzie swój wśród ludzi obcych, Często robi ich ni w pięć, ni w dziewięć. Sprawnie biednym podratować umie Tak, że sam na tym bogaci się, Powoduje kryzysy w wyższych sferach Tak, że ślad znika w stratosferach. Co nie uczyni, wiedzieć wszyscy powinni: W ludzkich biedach nieświadomi winni, A oni, oświeceni i świadomi, Świat wiodą do światła, wszechobecni, I ku chwale, mądrzy i weseli, Kręcą planetarne karuzele, Aby ludzie nieświadomej rasy Skłaniali się ku świadomym z natury. Każdy w świecie musi pamiętać: Wszystkich świadomych trzeba szanować! Wszechobecni innych nie zaczepiają, Póki ci im cicho dogadzają, A kiedy biorą się przeszkadzać, Wszechobecni umieją znieważać, Zdolni tak człowieka oczernić, Że sam ucieknie ze swojej chaty, A oni, prawdziwi i weseli, Dalej kręcą zagadkowe karuzele… Ale nagle uderzył grom zza chmury — I posypały się na krętaczy uderzenia. — Naszych biją! — krzyczą oni złowieszczo, Lecz dlaczegoś nie mówią, biją za co?
Samooszustwo
W nocnej rozkosznej ciszy ZALOTNIE ZACHOWYWAŁ SIĘ KOT DO MYSZY: — Twoje uszka mi drogie, Delikatna myszko złota! Bądź moją, w naszym ślubie My urodzimy kota, ŻEBY TYLKO Z KOTAMI ZNAĆ SIĘ
I nikogo nie bać się, Aby wszystkie koty w okolicy Nam były wielkimi przyjaciółmi. — No a myszy? — W zgubnej ciszy Niech drżą chciwe myszy, Albo wpadają do jamy, A my będziemy z kotami! Bo do jasnego celu Poprowadzą nas tylko koty, I nie będzie, oprócz kotów, W myszowisku wodzów…
Żeby kotu odpowiedzieć, Mysz zaczęła od słów: — Ja gotowa! Tylko jeść Będziemy wyłącznie koty. 6 listopada 2009 r.
xxx
Zakorzenienie w spadek Poprzedników rodu — Dawny powód napaści KOCZEWNEGO NARODU. Zakorzenienie w bitwy, Co wieki poruszyły To część modlitwy, Której my nie zapomnieli. Zakorzenienie w pieśń, W głębie wiecznego słowa — Istniejące obecnie i zawsze, I przyszłych podstawa. Zakorzenienie w prawo, Odwiecznie Bogiem dane — Tym żyje nasza sprawa I wezwanie rwać kajdany. Zakorzenienie w pole, W rodzinną ojcowską chatę — Nie odpuści nigdy W świat zniewagi i dyktatu. Zakorzenienie w dolę, Którą spotkali poprzednicy — Iść bezstrasznie za wolność W złowrogie zamiecie… Zakorzenienie w Kaniów, W wzywającą wyżynę „Testamentu” — Z nami w niebyt nie zginie Prawda naszego świata. Zakorzenienie w ziemię Pod opieką nieba, — I życie nie do przyjęcia, Ukraino, bez ciebie. 8 sierpnia 2009 r. Krym
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
