Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Bataliony redutów ukraińskiej pieśni

Слово Просвіти, №49 за 2012 рік

Ulana WOLIKOWSKA Zdjęcia Ołeksandra ŁYTWYNENKI Nie pomylę się, jeśli powiem, że życiową i twórczą dewizą kompozytora i piosenkarza Anatolija SERDIUKA jest „Nie zostawiaj mnie, miłości!”. To przede wszystkim miłość do rodzinnej ziemi, stepu i kozackiej wolności. Artysta napisał bardzo wiele pieśni o Zaporożu, malowniczej Chortycy, która nieustannie inspiruje go do twórczości… — Przez długi czas byłem po prostu muzykiem, grałem na weselach. W 1988 roku stworzyłem grupę, z którą chciałem śpiewać własne pieśni. Stopniowo nabierałem ukraińskiego ducha. Po festiwalu „Czerwona Ruta” poznałem Nazarija — Jak zaczęła się Pana „historia sądowa”? — Już po pierwszym, do tego na moją korzyść, posiedzeniu sądu w sprawie przywrócenia do pracy, przeciwko mnie w Zaporożu wszczęto sprawę karną (inkryminowano mi nielegalne zbieranie kamiennych rarytasów po okolicznych wsiach). Odebrano ode mnie zobowiązanie o nieopuszczaniu miejsca zamieszkania. Potem wszczęto drugą sprawę karną, trzecią (oskarżano mnie o to, że rzekomo nie uzgodniłem, jak należy, projektu budowy ozdobnego ogrodzenia, a do tego przepłaciłem wykonawcy 70548 hrywien). Na dodatek, w przeddzień drugiego, decydującego dla mnie posiedzenia sądu, kijowska adwokat nagle, bez wyjaśnienia, odmówiła prowadzenia mojej sprawy. Oczywiście, z powodu niekończących się przesłuchań od razu w trzech sprawach karnych, a do tego po złożeniu odpowiedniego zobowiązania, nie mogłem pojechać do Kijowa, w związku z czym wszystko w sprawie mojego przywrócenia do pracy ucichło. Tymczasem wszystkie sprawy karne zamknięto. Ledwo zacząłem się uspokajać, jak otwarto dwie sprawy cywilne. Jedną przegrałem, a drugą początkowo wygrałem. — Na podstawie której z nich nałożono areszt na Pana majątek? — Na podstawie tej, którą wygrałem. — Jak to? — Bardzo prosto. Od odpowiedzialności karnej za to, że rzekomo zapłaciłem wykonawcy zawyżone kwoty za wykonaną pracę, mnie zwolniono, ale od materialnej — nie. Zaporoska międzyrejonowa prokuratura ochrony przyrody zainicjowała pozew o odszkodowanie przeze mnie na rzecz rezerwatu Chortyca 70548 Jaremczuka, który wziął mnie pod swoją opiekę, zaprosił do Czerniowiec. Występując na Bukowinie, byłem zdumiony, jak tam śpiewają kozackie pieśni, pieśni o Zaporożu. A ja o historii zaporoskiego kozactwa prawie nic nie wiedziałem. Więc kiedy wróciłem w rodzinne strony, natchniony spotkaniem z Nazarijem Jaremczukiem, zacząłem szukać pieśni o Zaporożu. Ze zdziwieniem odkryłem, że jest ich bardzo mało. Postanowiłem więc sam pisać pieśni o zaporoskim kraju — opowiadał Anatolij Serdiuk na spotkaniu autorskim w Wielkim studiu koncertowym Domu Nagrań Narodowej Kompanii Radiowej Ukrainy. Twórcza droga artysty jest bogata w ciekawe spotkania. Zapamiętało się poznanie Wiaczesława Czornowiła, który podarował mu własny zegarek i pobłogosławił na twórczość pieśniarską. Znaczące było poznanie w latach 90. znanego poety Hryhorija Luteho, który zaproponował napisanie cyklu pieśni o Nestorze Machnie. A. Serdiuk zajął się tym tematem, narodziło się niemało znaczących utworów. Równie owocna współpraca łączy piosenkarza z poetką Łarysą Werowką. — Musiałem niemało pracować w archiwach zaporoskiego kraju, w muzeach. Zorganizowałem także ekspedycję folklorystyczną w poszukiwaniu legend o Nestorze Machnie. I wreszcie w 1998 roku wraz z Zaporoskim teatrem pokazaliśmy spektakl muzyczny „Hulajpole”, na 110. rocznicę urodzin Nestora Machny — wspominał artysta. Anatolij Serdiuk nigdy nie zdradził swoich przekonań. Wielokrotnie proponowano mu śpiewanie i pisanie pieśni w języku rosyjskim. Co prawda, na jedną propozycję artysta jednak odpowiedział: śpiewał w Moskwie „Nie zostawiaj mnie, miłości”. „Publiczność bardzo dobrze przyjęła pieśń, ale po koncercie moskwianie zapytali, dlaczego wykonawca z Ukrainy śpiewał po rosyjsku. Czekali na ukraińską pieśń. Oto taki paradoks. To dodało pewności, że jestem na właściwej drodze, więc zrobiłem przekład na ukraiński”. Na wieczorze autorskim Anatolij Serdiuk wykonał znane utwory: „Hej ty, ojcze mój, stepie szeroki” (Dmytro Pawłyczko nazwał ją perłą ukraińskiej pieśni ludowej), „Chortyca” (do wierszy I. Kowal), „Moja Ukraina” (do wierszy M. Lukiwa), pieśń „Jabłuszko” (do wierszy H. Luteho), która już staje się ludową. „U podstaw tej pieśni leży melodia legendarnej czastuszki „Jabłuszko”. Wykorzystałem ją w refrenie, a także dodałem ludowe przysłowia. Słowem, zaczęła żyć nowym życiem i podchwycili ją nie tylko zawodowi, ale i amatorscy wykonawcy”. Po raz pierwszy zabrzmiała pieśń z cyklu o Nestorze Machnie „Paryski deszcz”. Anatolij Serdiuk wyraził nadzieję: „Chce się, żeby wszyscy Ukraińcy wrócili do domu i pracowali na rodzinnej ziemi”. Było wiele ciepłych powitań. W szczególności poeta Mykoła Lukiw podkreślił, że Anatolij Serdiuk ma szlachetną misję — budzić pamięć narodową, godność narodową, zwracać się do sumienia, pamięci narodu. A poeta Wadym Kryszczenko podsumował, że zaporoski piosenkarz i kompozytor stoi przy redutach zachowania ukraińskiej pieśni i naszego słowa. wniosek z prośbą o przeniesienie posiedzenia. Mojego wniosku nie zadowolono, z decyzją sądu, w ciągu ustalonego przez prawo terminu, nie zapoznano, zamiast tego 10 listopada otrzymałem z państwowej służby wykonawczej zawiadomienie, że na cały mój majątek ruchomy i nieruchomy nałożono areszt… — Co zamierza Pan robić? — Po raz pierwszy przez wszystkie pięć lat procesów sądowych poczułem głębokie zmęczenie. Pustoszy duszę nie tyle sam fakt wyssanych z palca pretensji, co to, że po wszystkim, co zrobiono z mojej inicjatywy na Chortycy, kiedy nie znałem dni wolnych, kiedy nierzadko płaciłem wynajętym kierowcom i buldożerzystom z własnej kieszeni, ze mnie — NA KORZYŚĆ REZERWATU, na pozew jego kierownictwa (!) — uwzięli się ściągać sumę, której nie przywłaszczyłem i której nie mam. Przez to nie tyle boli, co jest smutno i wstrętnie. Oto taki czas „C” zapukał do moich drzwi. Rozmawiał Mykoła PASZCZENKO, m. Zaporoże Zaporoska organizacja obwodowa Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy oraz Zaporoska organizacja obwodowa Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy ogłosiły zbiórkę środków na pomoc K. Suszkowi. Środki można przelewać do Zaporoskiego oddziału „Prywatbanku”, przez bankomat, na konto emerytalne K. Suszka 6762 4685 0169 3927, lub przekazywać gotówką. Tel.: w Kijowie (044) 2799 24915; w Zaporożu (0612) 629689 39 oraz kom.: (099) 069952920.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn