Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Reżim Janukowycza: stawka na terror „Zwycięstwo albo niewola!” — to hasło musi uświadomić sobie każdy

Слово Просвіти, №49 за 2013 рік

Wołodymyr PIPASZ, kandydat nauk historycznych, przewodniczący Zakarpackiego Zjednoczenia Obwodowego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki. Niejednokrotnie mówiono, że euromajdany w Kijowie i innych miastach zapoczątkowały się jako samorzutna działalność głównie młodzieży, która samoorganizowała się przez portale społecznościowe, oburzona rezolucją Gabinetu Ministrów o „wstrzymaniu”, a praktycznie odmowie podpisania Umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z UE w Wilnie. Inicjatorzy dążyli, niemal z dziecięcą naiwnością — pokojowo, wesoło, „bez polityki”, „bez partii” i opozycyjnych polityków (co było całkiem na rękę władzy) wpłynąć na W. Janukowycza, aby podpisał Umowę. Podobne odczucia towarzyszyły euromajdanom w innych miastach, w szczególności w Użhorodzie, do organizacji którego miałem swój wkład. W pierwszych dniach Euromajdan w Kijowie często przypominał dyskotekę, dokąd przychodzono się spotkać, a czasem po prostu dobrze bawić, jednocześnie oczywiście wyrażając pragnienie życia w Europie, życia według cywilizacyjnych wartości europejskich. Opozycyjni politycy, deputowani ludowi, partyjniacy, partyjne flagi nie były tu mile widziane, chociaż żądania stawiane przez młodzież były wyłącznie polityczne (wewnętrznie polityczne, w szczególności żądania dymisji Rządu oraz zagraniczno-polityczne — podpisanie umowy międzynarodowej). Ponieważ inicjatorzy, w odróżnieniu od „polityków”, nie mieli doświadczenia w organizacji masowych wydarzeń, często byli w tym dyletantami, odczuwalny był brak niezbędnych do tego struktur — zorganizowanego kierownictwa, ochrony, zapewnienia niezbędnych środków, organizacji systemu funkcjonowania, wypracowania taktyki itp. Pewne częściowe połączenie opozycyjnych polityków i dysko-euromajdanowców nastąpiło 24 listopada, gdyż na ten dzień opozycja wyznaczyła wiec w Kijowie, chociaż tarcia między nimi były odczuwalne również później. Euromajdany na Janukowycza nie wpłynęły. Więc 29 listopada fala protestu znacznie wzrosła, chociaż najprawdopodobniej z czasem by wygasła. Jednak reżim otwarcie pokazał swoje zwierzęce oblicze, brutalnie bijąc dzieci (dysko-euromajdanowców) w nocy 30 listopada. I już w sobotę, 30 listopada, fala oburzenia ogarnęła Kijów. „Podniosła się” stolica, czego nie mogli osiągnąć opozycjoniści przez poprzednie lata rządów Janukowycza. Ten dzień można uznać za pierwszy dzień rewolucji ludowej, która stawia przed sobą zadanie — obalenie reżimu. Nie wiadomo dlaczego Janukowycz posunął się do takich działań (znając system władzy na Ukrainie, można być absolutnie pewnym, że tylko on mógł wydać taki rozkaz). Przecież są one absolutnie bezsensowne dla reżimu, bo przewidywalnie musiałyby się dla niego skończyć negatywnie. Przypuszczano, że to „zamówienie Medwedczuka”, który w ten sposób zaplanował zdestabilizować sytuację wewnętrzno-polityczną na Ukrainie, sprowokować „wojnę domową”, jednak istnieją ku temu inne przyczyny: — bandycko-kryminalna istota otoczenia Janukowycza, które zna tylko metody opierające się na doświadczeniu „szalonej młodości”; — absolutny brak prognozowania społeczno-politycznego, lub, co bardziej prawdopodobne, — niechęć do wsłuchiwania się w rekomendacje prognostyków odpowiedniego wydziału Administracji Prezydenta. Więc reżim poszedł na dziką głupotę, nie oczekując, że nie tylko nie uda się „zdusić”, „zastraszyć”, „zakatować w asfalt”, ale że rezultat okaże się absolutnie odwrotny. 1 grudnia pod Gabinetem Ministrów oraz przy pomniku Lenina władza, aby usprawiedliwić siłowe metody rozpędzania, zorganizowała prowokacje, próbując przedstawić pokojowych demonstrantów jako ekstremistów, jako terrorystów. Jednak wynajęci przez nią prowokatorzy pokazali tak prymitywnie niskie kwalifikacje, że ich związek z władzą bardzo szybko wykryto. Internet zaroił się od zdjęć „tituszek”, którzy wzywali do szturmu na Gabinet Ministrów i swobodnie przechodzili przez kordon „berkutowców” w celu otrzymania wskazówek od swoich kierowników, a także przebranego w cywilne ubranie pułkownika Głównego Zarządu MSW Kijowa, który wzywa ludzi do szturmu na kordon milicji. Po prowokacji brutalnie pobito nie prowokatorów, a pokojowych obywateli, z których dziewięciu jeszcze aresztowano i zamierza się skazać. Motyw reżimu jest jeden — ZASTRASZYĆ! Zastraszyć wszystkich! W każdym razie do 3 grudnia reżim Janukowycza mógł się jeszcze uratować. Trzeba było „oddać” ministra Zacharczenkę i odrażający rząd Azarowa. Gdyby Janukowycz (piszę Janukowycz, bo w tym państwie wszystko zależy od niego) zrobił to, to może jakoś utrzymałby się do wyborów w 2015 r. Jednak na polecenie honorowego przewodniczącego Partii Regionów, deputowani ludowi z PR i KPU wzięli Rząd pod swoją ochronę, czym podzielili z nim odpowiedzialność za wszystkie zorganizowane okropności. Reżim pokazowo nie zdymisjonował nawet naczelnika kijowskiego Głównego Zarządu MSW Koriaka, który wcześniej wziął na siebie rolę „kozła ofiarnego” za pobicie 30 listopada. Janukowycz i jego otoczenie nie chcą ustąpić i stawiają na stłumienie rewolucji metodą siłową. Przed protestującymi z groźnymi oświadczeniami wystąpili Azarow, Pszonka, zastraszające listy nadeszły do wszystkich instancji, wszczęto dziesiątki spraw karnych, zaczęły działać represyjne sądy, do Kijowa zaczęto ściągać nowe oddziały „Berkutu”, krymskiego „Tygrysa” itp. W przypadku porażki rewolucji represjonują dziesiątki i ucierpią setki tysięcy ludzi. To ci, którzy „zajmowali” Kijowską Miejską Administrację Państwową i inne budynki administracyjne, brali udział w demonstracjach na ulicach, placach, na których sądy zabroniły tego robić, którzy „zawłaszczyli i zniszczyli” „wartość materialną” — Choinkę i inne mienie państwowe, wzywali do „antykonstytucyjnych” działań, „obrażali cześć i godność”. Zwolnią rektorów uczelni wyższych, którzy wsparli swoich studentów, będą pogromy na uczelniach, w związkach twórczych i innych organizacjach, instytucjach, redakcjach mediów. Szczególną furię wywołują organy samorządu terytorialnego na zachodzie kraju. W każdym razie fala represji przetoczy się przez wszystkie miasta i wsie, gdzie ludzie poszli na „nieautoryzowane” demonstracje, czym „przeszkadzali w transporcie”, „nie dawali możliwości pracy urzędom państwowym” itp. I tak będzie, jeśli kontrrewolucja zwycięży. Jak pokazała praktyka „amnestii”, od tego bandyckiego reżimu nie można oczekiwać niczego. Prędzej pójdzie na krew, na prowokowanie wojny domowej, niż na utratę władzy, a przy okazji utratę rozkradzionych od narodu majątków. Przecież jak Janukowycz bez Meżyhirji? Przyjdzie żyć pod Moskwą na jakiejś podarowanej daczami Putina, a do tego pod jego czujnym okiem. „Rodzina” straci miliardy, nieuczciwie zdobyte w ciągu niespełna czterech lat… Więc jeśli kontrrewolucja zwycięży, na Ukrainie zostanie ustanowiona dyktatura, w istocie faszystowska. Chcę jednak uspokoić. Kontrrewolucja ma znikome szanse. Reżim nie posiada wystarczających do tego zasobów materialnych, ekonomicznych, społecznych, ideologicznych, a co najważniejsze — ludzkich. Przecież po krwawych wydarzeniach jego zwierzęce oblicze ukazało się także normalnym ludziom z południa i wschodu kraju. Na swoje wiece Partia Regionów z wielkim trudem spędza jedynie poddanych budżetówkę i opłaca marginalnym grupom znaczne „diety wyjazdowe”. Nie sądzę, aby wszyscy pracownicy jednostek MSW chcieli stać się przestępcami. Reżim nie otrzyma wsparcia także od cywilizowanych krajów świata. Przeciwnie, zagraniczne majątki naszych oligarchów i ich osobista przyszłość, i to nie tylko za granicą, ale także na Ukrainie — stoją pod wielkim znakiem zapytania. Więc nie trzeba wątpić w zwycięstwo rewolucji. Choć nie trzeba też się rozluźniać. Każdy obywatel Ukrainy musi zrozumieć: jej zwycięstwo, a jednocześnie i jego przyszłość, przyszłość jego dzieci, wnuków — zależy także od niego. „Zwycięstwo albo niewolnictwo!” — to hasło musi zrozumieć każdy. Bez wymiany całego systemu władzy na Ukrainie, co jest celem rewolucji, przeprowadzenia demokratycznych przedterminowych wyborów Prezydenta, Rady Najwyższej, samorządu lokalnego, z uwzględnieniem i niepowtarzaniem błędów Majdanu 2004 roku, a także przeprowadzenia lustracji organów państwowych — obywatele Ukrainy nie mają przyszłości.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn