Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

W zmierzchu roku

Слово Просвіти, №49 за 2013 рік

Mychajło KAMENIUK Pobielały ścieżki. Zamarły na palcach wszystkie drzewa. I tylko dąb oraz sosny szumią na wietrze. On — nie zdejmując przed nikim swej kędzierzawej czapki, one — dziewczęta w zielonych płachtach-narzutkach, frędzlami grają. Zmierzch roku… Dymią nad poranną wsią dymy. Pachną różnie, różne też odcieniami koloru, kształtem. Dźwięczne głosy dzieci wtórują dzwonieniu wróbli, tych szarych patriotów ojczystej ziemi. Nawet przepiórki, które latać nie potrafią, poszły polami pieszo na emigrację, za granicę, w ciepłe kraje. Pomyśleć tylko? — pieszo! A one, te niepokoje-wróbelki, „śpiewają cokolwiek, szarzy patrioci-anarchiści… Kiedy to się pisało-myślało? Więc oto jakie jesteście — zmierzchy roku. Za każdym razem inne, ale zawsze przedświąteczne. Zawsze w waszym oddechu, waszych ruchach — przeczucie finału. „…prowadzą sobie grę dni Z wiatrami w grudniu. Pod snami jasnymi Pola wielce trudne. I noc jarzębinowa — Niby wina. A rano w szybie — Sikorka i kalina. Uśmiechnie się człowiek. A pójdzie tamtędy, Gdzie cicha woda — Remiz nad wodą Chatkę kołysze… Nieśmiałym pędzlem zakłopotany artysta — pierwszy śnieg — w nocy, po omacku, dotknął modrzewia pod moim oknem. Chciał pobielić i rzeczkę — nie dała się. Na wzgórzach nad wsią ostro zbielały… Cicha rzeczka grudniowa Pobielały ścieżki Zmierzch roku… Siedzieć wieczorem przed kominkiem i patrzeć w ogień — cenny luksus. Oglądać się w myślach za przeżytym-doświadczonym rokiem, przebierać wspomnienia, jak mnich swoje paciorki. „…w październiku serca granice — Złote pożary. Noszą nasze dusze Ogniste szaty. Już płoną piece, W rozlewisku — lód. Świątynie na kolanach W dzień Archanioła. Noce listopadowe Wietrzne i ciemne, Listopadowe myśli Białochryzantemowe. Opuszczę ja w rzekę Na dłonie świeczkę — Popatrzeć na mamę W lodowatym strumyku. Spowija w grudniu Mnie w lata trudne, Spowija-śpiewa Myśli pouczające. Zalecą do serca — Wzdrygnę się od bólu I niby po raz pierwszy, Pomodlę się do Boga…. Zmierzch roku… Dźwięczne otchłanie — za każdą bramą. A jak tam twoje Morze Azowskie, twój Azow? — pytam siebie. Kiedyś, podczas służby w wojsku, z kolegami z oddziału zimowałem na jego brzegach. Koszar dla wszystkich nie starczało i musieliśmy wkopać się głęboko w ziemię, rozpiąć nad sobą brezentowe namioty, spać przy rozżarzonych kozach. A morze, grudniowe morze, jak nieujeżdżony koń, dudniło, biło kopytami dniem i nocą w grudę nadbrzeżnych stepowych brzegów, które aż drżały od tego szału. A morzu, jego uderzeniom wtórowały otchłanie tysiącleci. Wszak według przypuszczenia Pieśń jarzębiny Morze Azowskie powstało w zapadlisku, które utworzyło się od uderzenia gigantycznego meteorytu w pierś pramatki-ziemi. W tej ranie jej głębokiej. To było tam, w otchłani czasu. Dlatego też jęczy, męczy się w zmierzchu roku Azow. „… ciebie jeszcze ta droga nie zmęczyła: Od raju do strasznej głębi?.. Nie bój się: ja wezmę cię na skrzydła, Ja — ptak otchłani, gdzie nocują sny. Stań ptakiem, stań, Topolą nie zginaj się, I ty zobaczysz dali błękity. Nieznośnie będzie — ty mi się przyśnij. Nieznośnie będzie — ja przyśnię się tobie. Tam jest wszystko. Tam — złoto-promienie Z pałacu błękitnego wypływa. Wstając spod grzesznych kamieni, Porzuć pod nimi wszystkie ciężkie słowa. Tam Matka Boska w swojej zagrodzie. Ty nie zapomniałeś, kto jej dziecię?.. Ja — ptak otchłani, muzyka na dnie — Szczęśliwy wiatr wiecznego życia. Spłoną bez śladu wszystkie twoje łzy Przed pokuty płomieniem jasnym. Nie wierz, że nie staje kiedyś człowieka, To — uparte serce, pożegnaj się z nim… PRENUMERATA—2014 PRENUMERATA—2 0 1 4 Koszt prenumeraty Koszt prenumeraty (z dostawą i kosztami pocztowymi): (z dostawą i kosztami pocztowymi):

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn