Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Szczęście, że otrzymałam cios w twarz — i wszyscy pozostali przy życiu

Слово Просвіти, №49 за 2013 рік

Podczas rozpędzania pokojowego Euromajdanu o godzinie 4 rano 30 listopada oraz podczas pikietowania Administracji Prezydenta 1 grudnia od „Berkutu” ucierpiały dziesiątki demonstrantów. Dokładna liczba jest nieznana — wszak wielu boi się zgłaszać do szpitala (żeby nie „przyszyli artykułu”), ponad 30 osób nie można było odnaleźć, co prawda aktywiści społeczni większość z nich odszukali. Odwiedziliśmy w szpitalu rodzinę, w której ucierpieli wszyscy jej członkowie. Oni nawet nie demonstrowali, a po prostu szli ulicą Instytucką. Na ich miejscu mógł znaleźć się każdy z nas. Nadija KYRIAN Zdjęcie Mykoły CYMBALIUKA Opowiada Iryna Wasyliwna Rabczeniuk, 54 lata, pochodzi ze Stachanowa w obwodzie ługańskim. Obecnie kijowianka, pracuje jako logopeda w gimnazjum: — 1 grudnia po godzinie 16, kiedy już zaczęło się ściemniać, my z mężem (byłym pracownikiem Prokuratury Generalnej, obecnie emerytem), synem i córką szliśmy od Majdanu Niepodległości ulicą Instytucką. Było bardzo dużo ludzi, ulicy nikt nie blokował. Nagle usłyszeliśmy jakieś dziwne odgłosy. Kiedy zrównaliśmy się z Bankową, odgłosy stały się głośniejsze. Zrozumieliśmy, że to wybuchają granaty dymne. Coś płonęło. Pojawił się dym, ludzie kaszleli, odchodzili stamtąd. My również zaczęliśmy odchodzić w górę Instytucką, oddychać stało się ciężko. Zobaczyliśmy, jak z Bankowej wyniesiono dziewczynę z poranionymi nogami. Rana odłamkowa od granatu. Dymu stawało się coraz więcej, zaczęliśmy uciekać. Potem ktoś krzyknął „Oczyszczanie”. Ludzie pobiegli. Mój syn potknął się i upadł. Pomogłam mu wstać, a kiedy się obejrzałam, przede mną z dymu pojawił się bojownik oddziału specjalnego. W kasku, z pałką, w czarnym hełmie. Odwróciłam się do niego twarzą, a on od razu uderzył mnie pałką w głowę. Runęłam na ziemię, z nosa i ust popłynęła krew. Pomyślałam: „Będzie dobijał czy nie?”. Iryna Wasyliwna opowiedziała, że odciągnęli ją z tego miejsca ludzie i ukryli. Zdołała usłyszeć, jak syn krzyknął do specnazowca: „Ty uderzyłeś moją mamę!”. Po tym bojownik uderzył w głowę jej męża (ma wstrząśnienie mózgu), potem syna. Z kobiety płynęła krew, ludzie doprowadzili ją do karetki pogotowia. Tam już siedziała dziewczyna z poranionymi nogami, pobity zagraniczny dziennikarz. Lekarka przez telefon krzyczała, że jest bardzo dużo rannych, prosiła o pomoc. — Siedziałam, mocno trzymałam się, żeby nie upaść, żeby przeżyć, krew płynęła — opowiadała Iryna Wasyliwna. — Swoją drogą, w tej tragicznej sytuacji ludzie wspierali się nawzajem. W „karetce” poszkodowani mówili: wy tylko kobietę ratujcie, na nas nie zwracajcie uwagi. Podłączono mi kroplówkę. Oczy mi spuchły, nic nie widziałam. Karetka na sygnale pędziła do szpitala. Tutaj już na nas czekali i zaczęli udzielać pomocy. Przywieziono nas na oddział politraum, miejsc tam nie było. Zbadali i położyli tymczasowo na oddziale chirurgicznym. Mam odłamkowe złamanie nosa, uraz prawego oka (nic nim nie widzę) i wstrząśnienie mózgu. Taka jest moja bojowa historia. Opowiada córka Iryny Wasyliwny, Lesia, która stale dyżuruje przy leżącej matce. Ma 33 lata, z zawodu jest prawnikiem: — Kiedy rozległy się wybuchy, brat rzucił się na Bankową, żeby dowiedzieć się, co się dzieje, bo ludzie zaczęli krzyczeć. Krzyknęłam do rodziców, żeby zostawali na miejscu, w bezpiecznej odległości od Bankowej i pobiegłam za bratem. Rozminęliśmy się, zaczęła się panika. Na mnie napłynął tłum, ludzie przebiegli obok mnie, zostałam prawie w ostatnich rzędach, szukając brata, a z dymu biegli bojownicy oddziału specjalnego. Oni wszystkich, którzy nie zdążyli uciec, bili po głowach. Ludzie biegli, upadali. Odwróciłam się, żeby uciec, wydawało mi się, że biegłam bardzo szybko, ale jeden z bojowników w mgnieniu oka mnie dogonił, poczułam bardzo silny cios w plecy, gdzie był plecak, który zamortyzował uderzenie. Chłopak, który stał przede mną twarzą do specnazowca, krzyknął: „Co ty robisz, to przecież dziewczyna!”. Ja w szoku odwróciłam się do niego i mówię: „Ty co, głupi jesteś?”. Wtedy opuścił pałkę. W ten sposób przypadkowy chłopak faktycznie uratował Lesię, która po ataku na nią rzuciła się szukać krewnych, do których nijak nie mogła się dodzwonić. Swoją drogą, w tej sytuacji ludzie zachowywali się mężnie, paniki nie było. Teraz Lesia stale dyżuruje przy mamie, poszkodowani ojciec i brat przyjeżdżają, przywożą leki. Lesia z mamą opowiedziały, że widziały wielu okaleczonych ludzi. Kiedy przywieziono Irynę Wasyliwnę, na korytarzu wszystkie krzesła były zajęte, na podłodze kałuże krwi, ludzie przeważnie z obrażeniami głowy. Urazy są bardzo poważne. Jeden młody chłopak ma roztrzaskaną czaszkę. Lekarze nawet nie wiedzieli, czy przeżyje. Zrobili mu trepanację, operacja przebiegła pomyślnie. — To horror, to po prostu wojna z narodem — oburza się Iryna Wasyliwna. — Na Chreszczatyku, wydaje mi się, ostatni raz krew płynęła za faszystów. A gdybym nie odwróciła się do specnazowca twarzą, to albo by mnie dogonił (przecież nie biegam tak szybko), uderzył w potylicę i roztrzaskał mi czaszkę, albo gdyby cios jako pierwszy spadł na mojego syna, to zabiłby go. — O czym myśleli ci ludzie, którzy użyli broni przeciwko pokojowej ludności? — dodaje pani Lesia. — Ludzie uciekali, a ich bili po głowie, po plecach, po potylicy. A rzucać granaty — to normalne? Nawet jeśli to hukowe — one ranią ludzi. — Będziecie skarżyć to przestępstwo? — pytam. — Mąż złożył zawiadomienie do prokuratury. Przychodził do nas także prokurator, poinformował, że 2 grudnia wszczęto sprawę karną w sprawie przekroczenia uprawnień przez pracowników „Berkutu” i pobicia dziennikarzy na Bankowej. Obecnie zbierają informacje o wszystkich poszkodowanych.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn